Bilbo Reviews....

Plaats hier je eigen filmrecensies en bespreek actuele bioscoopreleases.

Moderator: FT-Mods

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 09 sep 2015 22:50

Star Wars - Episode III: Revenge Of The Sith (2005)

Afbeelding

Met Ewan McGregor (Obi-Wan Kenobi), Hayden Christensen (Anakin Skywalker), Natalie Portman (Padmé) & Ian McDiarmid (Supreme Chancellor Palpatine)
Geschreven door George Lucas (& Tom Stoppard)
Geregisseerd door George Lucas


In 1999 startte George Lucas een geheel nieuwe trilogie rondom het verhaal van Darth Vader, beginnende met Episode I: The Phantom Menace. Financieel was deze film erg succesvol, hoewel ie dat kritisch totaal niet was. Het tweede deel, Episode II: Attack Of The Clones, was financieel minder succesvol dan de eerste en wederom kritisch niet succesvol. Uiteindelijk werd het tijd voor de afsluiter in 2005, die de titel Episode III: Revenge Of The Sith droeg, met toneelschrijver Tom Stoppard als "ghostwriter". De reacties waren relatief positief en sommigen noemden het zelfs de beste Star Wars-film sinds Episode V: The Empire Stikes Back. En hoewel er nog steeds wat bekende punten van kritiek aanwezig zijn, is er veel minder mis met dit laatste prequel dan de voorgaande delen.

Het is drie jaar sinds het uitbreken van de Clone Wars en de Jedi leiden een leger van Clones bij het terugdrijven van de Separatisten. Terwijl Anakin (Christensen) als een held terugkeert van een missie om Supreme Chancellor Palpatine (McDiarmid) te bevrijden uit de handen van General Grievous (Matthew Wood), brengt Padmé (Portman) het nieuws dat ze zwanger is van hem. Dit brengt Anakin een visioen: Padmé die sterft tijdens de geboorte. Angst overkomt hem en hij wordt kwetsbaar voor de manipulatie van Palpatine, die ook wel bekend staat als Darth Sidious, die belooft dat de Dark Side Padmé kan redden van de dood. Zo begint Anakin's afdaling tot de Dark Side en zijn transformatie tot de beruchte Darth Vader...

Het laatste uur van Revenge Of The Sith is zonder twijfel het hoogtepunt van deze prequeltrilogie, die tot nu toe kwalitatief teleurstellend was. Hoewel het dialoog wederom niet al te sterk is, zoals in de voorgaande delen, betreedt het verhaal als het ware zelf de Dark Side. We volgen Anakin's afdaling tot de Dark Side zeer nauw en vanuit een zeer apart standpunt: men moet begrip voor hem hebben terwijl hij deze vreselijke daden verricht, en geen haat voor hem voelen. Op een vreemde wijze werkt dat ook. Hoewel de personages niet al te sterk waren en dus geen echte connectie met het publiek maakten in de voorgaande twee delen, is dat er nu wel in zekere mate. Dat is niet te danken aan een sterke uitwerking van het hoofdpersonage Anakin (want dat is wederom nog niet gebeurd), maar aan het verhaal zelf, dat voornamelijk in het laatste uur onverklaarbaar meeslepend wordt. Misschien is het zo dat het verhaal situaties neer legt waarmee te sympathiseren valt. Vreemd, want men zou denken dat een meeslepend verhaal gedragen wordt door de personages en niet de situaties.

Hayden Christensen is wederom een grote fout als Anakin Skywalker. Tenminste, als ie z'n mond opentrekt. Zodra hij niks zegt en gewoon een shot vult met een boze blik zodra hij tot de Dark Side is gevallen, is het vrij overtuigend. Nu was het al vrij duidelijk in Episode II dat Hayden Christensen een creep was dankzij de manier waarop hij naar Natalie Portman staarde (en of dat acteren was betwijfel ik nog steeds), maar nu heeft het ook echt een functie gevonden. Wederom geeft Ewan McGregor een degelijke perfomance als Obi-Wan Kenobi. Wederom zeer nobel en zeer warm. Ook Ian McDiarmid geeft een heerlijks duivelse performance als Palpatine die ook langzaamaan verandert in een full-time Darth Sidious. Hoewel soms ietsjes over de top, is ie ook lekker sluw. Zo is er een scène waarin hij het tragische verhaal van Darth Plageuis vertelt aan Anakin, op zo'n manier dat het aardig duidelijk is dat hij aan het vertellen is over zijn eigen meester. Dat, samen met de atmosfeer en soundtrack van die scène, maakt die scène één van de hoogtepunten van de hele film.

Nu is de CGI-overkill soms wel heel duidelijk in de film, net zoals in de voorgaande delen. Gelukkig dat het niet altijd slecht is, anders zou het helemaal erg zijn. Eén punt waarop de CGI wel duidelijk te ver ging was op het moment dat een Clone Trooper in volle bepakking zonder helm stond, en zijn bepakking CGI was (helm en al) terwijl zijn hoofd een acteur was. Ook is er één heel simpel shot waarin Jimmy Smits als Senator Bail Organa door een gang loopt, zonder CGI. Dit was het enige shot in de hele film die spontaan heel erg voelde als de originele trilogie, en het duurde maar een paar seconden. Gelukkig worden veel visuals ondersteunt door de muziek van de altijd geweldige John Willaims, die hier wederom prachtige muziek levert met een aantal prachtige nieuwe thema's.

Hoewel niet perfect, is Episode III: Revenge Of The Sith zeer verfrissend na twee uiterst teleurstellende prequels. Het dialoog is nog steeds zeer stijfjes en kan zo nu en dan een scène verpesten, maar acteurs als Ewan McGregor en Ian McDiarmid proberen dit dialoog er nog zo goed mogelijk uit te krijgen terwijl bijvoorbeeld Hayden Christensen geboren lijkt te zijn om het zwakke dialoog ook zwak te brengen. Ook zijn er een aantal toevoegingen die niet al te nodig waren, zoals de toevoeging van Chewbacca, die nu spontaan een connectie lijkt te hebben met Yoda. Oh, wat een klein sterrenstelsel is het toch. Naast dat is er ook nog wel genoeg om van te genieten, met name in het laatste uur. Nee, in tegenstelling tot de twee voorgaande delen geeft dit deel aan het einde niet het gevoel dat de twee uur verspilde tijd zijn. Toch, met zoveel potentie tot geweldige verhalen, blijft men afvragen wat dit had kunnen zijn als het niveau zeer hoger zou zijn geweest...

Afbeelding

Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 22 okt 2015 01:54

THEMALOIS

De Back To The Future Trilogie (1985 - 1990)

Afbeelding

De dag is dan eindelijk daar: 21 oktober 2015. Op deze dag kwam Marty McFly aan in de toekomst om een ongeluk te voorkomen dat gevolgen zou hebben voor zijn hele familie. Hier trof hij een wonderlijke wereld aan, met hoverboards, vliegende auto's, Jaws 19 en malle helmpjes. Helaas treffen wij deze wonderlijke dingen niet aan, hoewel je kan concluderen dat sommige "voorspellingen" van de film wel degelijk vergelijkbaar zijn met onze wereld. De film dient bijna als een cinematische tijdscapsule binnen een wonderlijke trilogie die men vandaag over de gehele wereld in marathon-vorm gekeken heeft. De zalen stroomden vol met enthousiaste fans, waarvan sommigen in kostuum, die graag 6 uur van hun leven wijdden aan een zeer speciale filmtrilogie vol romantiek, avontuur en komedie.

Back To The Future (1985) geeft ons de beste romantische komedie ooit wanneer typisch 80's teenager Marty McFly (Michael J. Fox) per ongeluk in het verleden terecht komt vanwege de tijdmachine die zijn vriend Doc Brown (Christopher Lloyd) uit een DeLorean gebouwd heeft. Wanneer hij per ongeluk het moment dat zijn ouders elkaar zouden ontmoeten verstoord en zichzelf in de plaats van zijn vader gooit, is het de taak aan hem om ervoor te zorgen dat hij zijn ouders weer bij elkaar brengt voordat hij compleet uit het bestaan verwijderd wordt.

In deze film wordt de kijker een flink portie komedie voorgeschoteld, terwijl dat nooit echt de aandacht van de tikkende klok op de achtergrond steelt. Ondanks de hilariteit weet de kijker dat de tijd staat te dringen. Dat terwijl de komedie van hoog niveau is: er wordt mooi gebruik gemaakt van de al ongemakkelijke situatie die is voorgelegd. De luchtigheid is mooi samengebracht met het feit dat er aardig wat op het spel gaat. Dat maakt Back To The Future een prachtige kijkervaring, en niet slechts een luchtige komedie met tijdrijzen. Tevens is de film gevuld met een prachtcast, die in alle drie de films voor een groot gedeelte wel hetzelfde is. Christopher Lloyd is prachtig in zijn rol als Doc Brown, terwijl Michael J. Fox's Marty McFly een perfecte tegenspeler is. Crispin Glover is de perfecte wimpy nerd, en de kijker kan niet anders dan Thomas F. Wilson als Biff Tannen te haten.

In Back To The Future, Part II (1989) reist Marty McFly af naar het jaar 2015 omdat hij een akkefietje moet voorkomen dat de toekomst voor zijn hele familie kan tekenen. Hij koopt daar echter een boekje dat de sportuitslagen heeft van 1950 - 2000. Helaas komt dit in de handen van Biff Tannen in 1955 dankzij zijn oudere zelf, die erdoor als het ware verandert in Donald Trump. Marty moet terug naar 1955 om te voorkomen dat Biff Tannen dit boekje ooit gebruikt om geld mee te winnen in weddenschappen, terwijl hij daar ook moet voorkomen dat ie gezien wordt door zichzelf. Het plot wordt complexer dan voorheen, maar het verhaal lijdt er gelukkig niet onder.

Hoewel een groot gedeelte van de film zich afspeelt rondom dingen die we al gezien hebben, maakt dit de film geen series van zuchten en horloge-checks. De kijker wordt nog eens voorgesteld aan een alternatieve 1985 waarin Biff Trump Hill Valley tot een werkelijke hel heeft gecreëerd waar je niet naar buiten kan stappen zonder een paar wapens op zak te hebben. Dit zorgt zeker voor een kleine interessante verhaallijn binnen huize Tannen/McFly. Daarna krijgt de kijker een interessante alternatieve blik op de verhaallijn van de eerste film waarin Biff Tannen de hoofdrol speelt. Dit zorgt ervoor dat de film geen herhaling wordt van de eerste terwijl het aardig wat dingen recyclet. Het enige minpunt is dat de humor van de eerste film een beetje verloren gaat en hetzelfde hilarische niveau niet echt bereikt wordt. Toch een waardige opvolger op het eerste deel en een zeer mooie film op zichzelf.

Back To The Future, Part III (1990) is misschien wel de meest abstracte film uit de gehele trilogie. Deze film verplaatst Marty McFly en Doc Brown naar het Wilde Westen, waar het verhaal van tijdreizen zich vermengt met een klassiek westernverhaal. Marty McFly ontvangt een brief van Doc Brown uit 1885, terwijl hij ontdekt dat Doc Brown ook in dat jaar sterft aan een kogel van 'Mad Dog' Tannen (het ultieme bewijs dat het klootzak zijn in de genen zijn bij de familie Tannen). Terwijl er een akkefietje ontstaat tussen Marty en 'Mad Dog' Tannen proberen Marty en Doc uit te zoeken hoe ze terug moeten naar de 1985 met wat beschikbaar is in 1885. En dan is er ook nog een reden dat Doc Brown niet terug wil naar 1985...

Hoewel een wat meer abstracter idee binnen de franchise, vormt dit toch een mooie afsluiter voor het hele verhaal. Doc Brown krijgt ook eens zijn emotionele momenten die de gevoelens die de kijker voor het personage had alleen maar versterken. Deze film is weer wat simpeler dan de tweede film maar is nog steeds, hoewel de minste in de trilogie, een geweldige toevoeging aan de franchise en een prachtfilm met een prachtig einde waarin de perfecte boodschap voor na zo'n lange reis vol moeilijkheden en onzekerheid over de toekomst.

En na alle drie de films te hebben bekeken, is maar één conclusie echt op z'n plek: deze films zijn tijdloos. Hoewel de toekomstvoorspelling uit deel 2 gedateerd is, blijft het verhaal dat zich uitstrijkt over de drie films memorabel en keer op keer interessant. Dat is mede te danken aan met wie de kijker deze reis mag meemaken: de personages. Marty McFly en Doc Brown zijn personages die je vanaf het eerste moment al liefhebt, mede dankzij de geweldige performances van Michael J. Fox en Christopher Lloyd. Een boeiend spektakel strijkt zich uit over 6 uur aan film dat een avontuur is dat hopelijk nooit verloren zal gaan. Een filmtrilogie die zonder twijfel de tand des tijds zal weerstaan.

Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 23 okt 2015 15:30

The Hobbit Trilogie (2012 -2014)

Afbeelding

Mijn gebruikersnaam is Bilbo, al sinds 2012, hetzelfde jaar dat de eerste film uit Peter Jackson's The Hobbit-trilogie verscheen. De films bereikten niet iedereens verwachtingen en velen vonden de films niet op hetzelfde niveau als The Lord Of The Rings. Vele klachten kwamen uit het feit dat 3 films te veel waren voor zo'n dun boekje. Nu de laatste film eindelijk uitgebracht is als "Extended Edition" op Digital HD, werd het maar eens tijd om de trilogie onder de loep te nemen en te kijken wat werkt, wat niet werkt en hoe het beter had gekund.

De films die ik zal bekijken/recenseren zijn:
> The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) (Extended Edition)
> The Hobbit: The Desolation Of Smaug (2013) (Extended Edition)
> The Hobbit: The Battle Of The Five Armies (2014) (Extended Edition)
> Een extraatje?

Ik wens u veel leesplezier!

Laatst bijgewerkt door Bilbo op 14 feb 2017 23:39, in totaal 4 keer bewerkt.
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor JamesBond » 23 okt 2015 15:45

Ben benieuwd naar je recensies Bilbo! An Unexpected Journey was de enige écht goede film uit de trilogie naar mijn mening.
"It should take you exactly four seconds to cross from here to that door. I'll give you two."
Avatar gebruiker
JamesBond
Regisseur
Regisseur
 
Berichten: 5966
Geregistreerd: 07 feb 2011 10:16
Woonplaats: Rhenen

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 23 okt 2015 16:29

En dat is waarschijnlijk omdat de eerste film het dichtst bij Peter Jackson's originele visie voor de films is. Van wat ik heb gelezen hebben de tweede en vooral de derde film heel veel geleden aan bemoeienis van de studio.
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor JamesBond » 23 okt 2015 16:37

Dat zou wel een logische verklaring zijn in elk geval. Bij An Unexpected Journey kreeg ik nog een beetje het The Lord Of The Rings gevoel, maar bij de vervolgen vond ik het meer een aaneenschakeling van CGI en gebeurtenissen die eigenlijk niks van doen hadden met het overkoepelende verhaal. Daarom is The Desolation Of Smaug ook mijn minst favoriete film uit de trilogie; als je het laatste kwartier kijkt weet je alles wat je hoeft te weten, de rest voegt bar weinig toe...
"It should take you exactly four seconds to cross from here to that door. I'll give you two."
Avatar gebruiker
JamesBond
Regisseur
Regisseur
 
Berichten: 5966
Geregistreerd: 07 feb 2011 10:16
Woonplaats: Rhenen

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 23 okt 2015 16:51

En dat laatste kwartier is dus echt iets wat Warner Bros. heeft toegevoegd na de beslissing om 3 films te maken in plaats van 2: ze hadden een cliffhanger nodig. Het is inderdaad heel duidelijk te merken dat er een verschuiving in leiding zit tussen de drie films. Het is zelfs zo ver gegaan dat de derde film niet eens naar Jackson's manier is ge-edit, en de Extended Edition ervan 10 minuten onverklaarbaar mist. Toen tijdens de première van de derde film aan Jackson werd gevraagd over de film, antwoordde hij:

"I will see it, but not now. I'm not sure what the studio has done with it."
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor JamesBond » 23 okt 2015 16:56

Wellicht dat dat ook Jacksons uitspraken verklaart over wat hij van het gebruik van CGI vindt. Als de CGI allemaal is toegevoegd naar besluit van de studio's zou dat veel verklaren, aangezien Jackson persoonlijk iets tegen CGI zegt te hebben, terwijl zijn films er vol mee zitten.
"It should take you exactly four seconds to cross from here to that door. I'll give you two."
Avatar gebruiker
JamesBond
Regisseur
Regisseur
 
Berichten: 5966
Geregistreerd: 07 feb 2011 10:16
Woonplaats: Rhenen

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 23 okt 2015 20:24

The Hobbit: An Unexpected Journey - Extended Edition (2012)

Afbeelding

Met Martin Freeman (Bilbo Baggins), Ian McKellen (Gandalf The Grey), Richard Armitage (Thorin Oakenshield) & Ken Stott (Balin)
Geschreven door Fran Walsh, Philippa Boyens, Peter Jackson & Guillermo Del Toro
Gebaseerd op "The Hobbit, or: There And Back Again" van J.R.R. Tolkien
Geregisseerd door Peter Jackson


De laatste film in de befaamde The Lord Of The Rings-trilogie, The Return Of The King, sleepte 11 Oscars in de wacht, waarmee deze samen met Ben Hur en Titanic behoort tot de films met de meeste Oscars. Daarna bleef het stil rondom de cinematische versie van Middle-Earth. Te stil. Er lag namelijk nog een verhaal klaar waarvan vele fans van de eerste trilogie graag hadden willen zien dat deze naar het grote scherm vertaald zou worden, en dit verhaal heette The Hobbit, or: There and Back Again. Na veel gedoe in de voorbereiding om het te verfilmen, viel uiteindelijk de taak om het te regisseren bij Peter Jackson, die ook The Lord Of The Rings met veel succes naar het witte doek bracht. Met veel hoop zagen vele fans de eerste The Hobbit-film aan, maar hij voldeed niet aan ieders verwachtingen...

The Hobbit: An Unexpected Journey introduceert ons aan Bilbo Baggins (Freeman), een Hobbit die een simpel leven leidt zonder enige avonturen of onverwachtse gebeurtenissen. Dat verandert allemaal wanneer de tovenaar Gandalf (McKellen) een groep van 13 dwergen introduceert aan Bilbo. Een groep waar Bilbo ook deel van moet uitmaken. Na een kort besluit en wat twijfel reist Bilbo mee met de 13 dwergen en de tovenaar om het verloren dwergenkoninkrijk Erebor te herwinnen van de draak Smaug, onder de leiding van royale dwerg Thorin Oakenshield (Armitage). Onderweg stuiten ze echter op een aantal hindernissen, waaronder een stel hongerige trollen, een groep territoriale kobolden en een oude vijand...

The Hobbit: An Unexpected Journey is, compleet in de traditie van Peter Jackson, geen film met een razend hoog tempo. Jackson geeft gewoonlijk veel tijd aan het uitzetten van zijn verhaal en het neerzetten van zijn personages voordat hij de schaakstukken beweegt. Nu is daar ook nog eens bijgeplaatst dat de studio drie films wilden in plaats van twee, waardoor het verhaal nu nog langer uitgerekt is. Hetgeen om dan enthousiast van te worden zijn de personages die Jackson voorlegt. Deze zijn allemaal zeer mooi neergezet, en zelfs de kleinste en onbelangrijkste personages hebben een eigen karakter gekregen, hoe subtiel die dan ook aangegeven zijn. Zodra de film het moet hebben van interactie tussen personages, is het wonderlijk om te kijken. Een interactie tussen Bilbo Baggins en het wezen Gollum, gespeeld door Andy Serkis, is een werkelijk hoogtepunt. Er is een spanning tussen de twee, het is interessant en het personage van Bilbo is iemand om voor te juigen. Dat is waar de film, ondanks het slome tempo, het werkelijk van moet hebben.

Maar dat is ook mede dankzij de uitstekende cast die Jackson heeft verzameld. Een oude bekende als Ian McKellen is wederom zeer welkom, maar ook de nieuwkomers maken hun rollen helemaal af. Martin Freeman is een perfect hoofdpersonage die elke scène steelt. Hij combineert een prachtige onschuldigheid met een aardige hoeveelheid ongemakkelijkheid, waardoor hij zowel grappig weet te zijn als ontroerend op het juiste moment. Richard Armitage zet een sterke rol neer als de troonloze Thorin Oakenshield. Hij straalt een sterk gevoel van arrogantie en autoriteit uit, die perfect is voor de rol. Ook James Nesbitt als Bofur, wiens rol iets kleiner is dan de drie bovengenoemde, geeft een hartverwarmende performance die een goede aanvulling en overtuigende vriend van Martin Freeman's Bilbo weet te zijn. Het is niet moeilijk om ook dit personage meteen lief te hebben. Zonder een overtuigende cast en overtuigende personages zou deze film niet werken met het tempo dat het bezit.

Visueel is de film soms gigantisch mooi. Zodra er op locatie gefilmd is, levert het prachtige beelden op met zeer mooi fel kleurgebruik. Hierdoor distantieert de film zich visueel heel sterk van The Lord Of The Rings, wat alleen maar toepasselijk is omdat de film zelf ook luchtiger is dan zijn opvolgende trilogie. Zodra er CGI aan bod komt, is het niet altijd even oogstrelend, al zijn de CGI set pieces niet slecht om naar te kijken. De details zijn verbluffend. De actie die zich daarin plaatsvindt is iets minder realistisch dan in The Lord Of The Rings, voornamelijk wanneer het gaat om het afslachten van een paar zielige kobolden. Het vergt soms wel ietwat fantasie Ook muzikaal zit het niet slecht met deze film. De muziek leent zo nu en dan aardig wat van de opvolgende trilogie, maar weet daarmee ook weer een eigen geluid te creëren, wat veel sfeer brengt aan de film en de beelden soms heel mooi ondersteunt.

Uiteindelijk is dit een film die veel anders is dan The Lord Of The Rings, voornamelijk in de toon zit een groot verschil. The Hobbit: An Unexpected Journey houdt voornamelijk een zeer luchtige toon aan, wat helpt zodra de film wat meer abstractere ideeën voorlegt aan de kijker, zoals de tovenaar Radagast The Brown, die Middle-Earth's versie van een hippie is. Deze luchtige toon leidt ook alleen maar af van het feit dat het tempo niet zo hoog ligt. Dat, in combinatie met de aangename personages en een uitstekende cast, zorgt ervoor dat er nog genoeg is om van te genieten ondanks het trage verhaal.

Afbeelding
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 11 feb 2017 23:38

The Hobbit: The Desolation Of Smaug - Extended Edition (2013)

Afbeelding

Met o.a. Martin Freeman, Ian McKellen, Richard Armitage, Luke Evans, Orlando Bloom & Benedict Cumberbatch
Scenario door Fran Walsh, Phillipa Boyens, Peter Jackson & Guillermo Del Toro
Gebaseerd op "The Hobbit" door J.R.R. Tolkien
Regie door Peter Jackson


Het is alweer iets meer dan een jaar geleden dat ik begon met het recenseren van de "The Hobbit"-trilogie. Met de eerste film in de trilogie, genaamd An Unexpected Journey, bracht hetzelfde team dat het bekroonde "The Lord Of The Rings" drieluik naar het witte doek bracht ons mee terug naar de rijke wereld van auteur J.R.R. Tolkien. Deze film bracht al bij velen vraagtekens op rondom de kwestie of een trilogie nu wel degelijk nodig zou zijn. Een zeer begrijpelijke vraag, gezien het boek zelf niet al te groot of uitgebreid is. Jackson & Co. vonden er echter wel een trilogie in. Zeker bij het vervolg, The Desolation Of Smaug, zijn er meer vraagtekens te zetten bij die beslissing.

The Desolation Of Smaug pakt het verhaal op waar An Unexpected Journey afsloot: Bilbo, Thorin, Gandalf, en de rest van de dwergen vervolgen hun queeste richting het koninkrijk Erebor, waar de draak Smaug nog altijd waakt over de schatten die daar verborgen liggen. Ditmaal brengt hun queeste ze door het vervloekte Demsterwold, vervolgens naar een ongelukkige confrontatie met elven en uiteindelijk naar een stad der mensen. In de tussentijd vertrekt Gandalf op een missie om het mysterie van de geheimzinnige Necromancer te ontrafelen die zich zou huisvesten in het verlaten fort Dol Guldur.

Hiermee rekken Jackson & Co. het verhaal niet alleen uit, maar stoppen het ook nog vol met veel elementen die, hoewel soms terug te vinden zijn in Tolkiens werken, niet te vinden zijn in het bronmateriaal. Hiermee lopen ze met het probleem dat ze veel willen vertellen voor een verhaal dat oorspronkelijk vrij rechtdoorzee is. De toevoeging van Gandalfs avontuur naar Dol Guldur is echter niet zo'n onaangename toevoeging: dit alles is sfeervol gedaan, met mooi ontworpen sets en digitale omgevingen, maar met een mysterie dat heel makkelijk te ontrafelen is voor ieder die de Rings-trilogie al gezien heeft. Pas in de Extended Edition, waar Gandalf ook nog eens een oude vriend van hem tegenkomt in dit fort, wordt dit verhaal pas echt interessant, hoewel niet per se nuttig voor het algehele verhaal. Het is echter een handige verklaring voor waarom Gandalf niet aanwezig was tijdens dit portie van het verhaal, zoals dat in het bronmateriaal ook was (en Tolkien zo erg aanpassen zou voor wereldwijde chaos zorgen). Tevens voegt men een geheel nieuw plotdraad toe rondom de elven Legolas en Evangeline Lily, flauw ingevuld door Orlando Bloom en niet slecht ingevuld door Evangeline Lily. Hier voegt het weinig toe aan het algehele verhaal en voelt het vrij afleidend van de hoofdzaak: bereik de berg.

Het uitrekken van het verhaal heeft echter ook wel z'n voordelen. Het is waarschijnlijk een vrij controversiële mening, maar het is een manier waarop de film het bronmateriaal verbetert op het gebied van personages. De extra tijd geeft de kijker iets meer tijd om bekender te worden met de vele personages. Er zijn immers 13 dwergen, met nog een paar personages die zo nu en dan hun neus laten zien. De film doet het echter niet met alle 13 dwergen: niet iedere dwerg krijgt een goed momentje om echt te tonen wie ze zijn. We zien meer van bijvoorbeeld Thorin, Balin en Kili, maar personages als Fili, Bofur of Bombur blijven nog steeds meer namen dan personages. Het is jammer, want de cast die deze personages invult zijn, als men zo nu en dan op de andere dwergen dan de hoofddwergen let, nog best wel vermakelijk met de kleine rollen die ze hebben.

Qua cast zijn de bekende hoogtepunten uit de vorige film nog steeds te vinden: Ian McKellen is natuurlijk weer eens heel sterk als Gandalf de Grijze, die de rol in deze film voor de vijfde keer vertolkt. Ook Martin Freeman is weer een uitstekende Bilbo. Hoewel hij in deze film iets meer naar de achtergrond wordt geschoven (wat lichtelijk vervelend is gezien de gehele titel van de film), zijn de momenten die hij krijgt nog steeds de hoogtepunten van de film. Zijn confrontatie met Smaug is het hoogtepunt van de film. Smaug, die intimiderend vertolkt wordt door Freemans Sherlock-collega Benedict Cumberbatch, is zowel visueel als qua stem zeer intimiderend. Cumberbatch leent zijn stem naar dit geliefde personage uit Tolkiens verhaal en doet dit uitstekend dramatisch en grandioos. Wederom is Cumberbatch/Freeman een goede combinatie. Orlando Bloom is tevens terug als Legolas, de zoon van elvenkoning Thranduil, met een minder overtuigend optreden. Bloom was al niet de sterkste kant van The Lord Of The Rings en ook hier in The Hobbit is zijn optreden niet al te overtuigend, wat niet helpt bij de zoektocht naar het nut van de toevoeging van Legolas in het verhaal.

Visueel wordt de wereld van Tolkien wel weer mooi vertaald naar het witte doek. Wederom werkt hetzelfde team dat de sets en digitale omgevingen van The Lord Of The Rings vormgaven mee aan de nieuwe locaties die men in The Hobbit zal bezoeken. Wederom hebben de sets en digitale omgevingen veel mooie details en voelt alles levendig. Het jammere is echter dat één voorname kunstenaar uit The Lord Of The Rings niet meer aanwezig is: Moeder Aarde. Door de vele sets en digitale omgevingen zijn er weinig momenten waarop we de prachtige landschappen van Nieuw-Zeeland zien, die zo geliefd waren in The Lord Of The Rings. Zo voelt de wereld van de film iets minder "echt".

Ook componist Howard Shore is weer terug. Met de nieuwe locaties komen nieuwe leidmotieven. Onder andere het Demsterwold en Meerstad krijgen hun eigen leidmotieven en deze zijn allemaal voldoende. Het grootste gebrek van deze soundtrack is echter het gebrek aan thematische consistentie. Een groot gebrek is het "Misty Mountains" leidmotief, dat in de eerste film in de trilogie zeer prominent aanwezig was en dus goed bleef hangen bij de kijker. Dit leidmotief werd dus zeer geassocieerd met de dwergen en het verhaal zelf en het gebrek hieraan in deze film is voor de gehele soundtrack vrij nadelig. Hierdoor voelt de soundtrack flauwer aan dan die van de vorige films: er is geen leidmotief om de actiescènes die kick te geven die ze goed kunnen gebruiken.

Uiteindelijk sluit alles af met een vrij onnodig actievolle finale en een cliffhanger die de derde en laatste film zal inleiden. Die gehele finale heeft de ergste vloek die een actievol moment in een film kan hebben: het is niet boeiend en voelt meer als een obstakel voor de kijker dan voor de personages. Dit is het probleem dat meerdere gedeeltes in de film hebben: het is goed om het verhaal meer diepgang te geven, maar onnodig om dat te doen tot het punt waarop momenten overbodig voelen. Er hadden veel beknoptere films in kunnen zitten, wie weet niet eens een trilogie.
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 14 feb 2017 23:38

The Hobbit: The Battle Of The Five Armies - Extended Edition (2014)

Afbeelding

Met o.a. Martin Freeman, Ian McKellen, Richard Armitage, Luke Evans, Orlando Bloom & Billy Connolly
Scenario door Fran Walsh, Phillipa Boyens, Peter Jackson & Guillermo Del Toro
Gebaseerd op "The Hobbit" door J.R.R. Tolkien
Regie door Peter Jackson


Midden in de jaren 90 van de twintigste eeuw begon Nieuw-Zeelandse regisseur Peter Jackson met een uiterst ambitieus project: het verfilmen van de drie The Lord Of The Rings boeken van auteur J.R.R. Tolkien. Hoewel een gewaagd en onzeker project, kon het resultaat niet beter zijn. Alle drie de films in de nu befaamde trilogie werden door zowel publiek als critici met veel lof ontvangen. De laatste film in de serie, The Return Of The King, sleepte zelfs 11 Oscars binnen op één avond. Na zo'n succes was het vanzelfsprekend dat ook The Hobbit een verfilming zou krijgen. Met een aardig hobbelige weg wist de verfilming er eindelijk te komen. Of beter gezegd, verfilmingEN, want ook The Hobbit kreeg een trilogie. Uiteindelijk kwam er in 2014 een einde aan het hele avontuur, met The Battle Of The Five Armies, die de laatste paar hoofdstukken van het boek uitrekt tot een film van 2,5 uur.

Het gezelschap van Thorin Oakenshield heeft eindelijk de Eenzame Berg bereikt. Ze hebben de draak verjaagt, maar daarmee hebben ze ook indirect veel vernietiging aangericht in het nabije stadje Lake Town. Een nieuwe strijd barst los om tot wie de rijkdommen in de Eenzame Berg behoren. Mensen, elven en dwergen komen tot een conflict om op te eisen wat van hen zou zijn. Echter is er een grotere dreiging die ook zijn zinnen op de berg heeft gezet, één die de drie legers forceert om samen te werken.

Zoals al gezegd is, rekt The Battle Of The Five Armies de laatste paar hoofdstukken van de film uit tot 2,5 uur. Dat lijkt als weinig materiaal voor veel tijd, maar door de toevoegingen van Jackson & Co. en de focus op de personages en verschillende verhaallijnen die opgezet zijn in de vorige twee films voelt het toch nooit alsof er niets is om die tijd op te vullen. Of alles echt nuttig is, is wel nog steeds de vraag. Wederom voelt de toevoeging van Legolas en Tauriel als iets dat makkelijk geknipt had kunnen worden zonder dat het enige echte gaten in het verhaal zou achterlaten. Nu zorgt de aanwezigheid van Tauriel misschien wel voor iets meer reden om de dwerg Kili wat aandacht te geven, maar had dat ook niet op een andere manier gekund? Daarnaast krijgt ook Alfrid, het hulpje van de Master Of Lake Town in de vorige film, een eigen verhaallijn en ook zijn aanwezigheid en nut is bedenkelijk. Jackson & Co. hebben genoeg te vertellen, maar vroegen zich niet af of het allemaal verteld had moeten worden.

Tevens voegt Jackson & Co. veel verwijzingen naar The Lord Of The Rings en aardig wat opstapjes voor verhaallijnen die daarin ontwikkeld worden toe. Het jammere is dat dit ervoor zorgt dat The Hobbit minder als een eigen verhaal voelt op punten en meer op een heuze prequel lijkt, wat natuurlijk niet de bedoeling is van het hele verhaal. Daarnaast zijn die verwijzingen soms ver van subtiel en daardoor voelen ze vrij geforceerd. Het is wederom een situatie waarin men zich niet afvroeg of, hoewel ze het kunnen doen, ze het wel degelijk zouden moeten doen.

Wederom is de cast niet slecht. Het is jammer dat in deze film de titelrol, gespeeld door Martin Freeman en ook de beste rol in de hele trilogie, zo naar achter wordt geschoven. Freeman belichaamt Bilbo op een fantastische manier, maar we zien zo weinig van hem. In plaats daarvan worden we voornamelijk opgescheept met Ian McKellen als Gandalf, Luke Evans als Bard, Richard Armitage als Thorin Oakenshield... Het is mooi dat ook deze rollen goed ingevuld zijn, hoewel Armitage in de eerste helft van de film als Thorin Oakenshield zo nu en dan iets te melodramatisch over kan komen. Net zoals zijn personage pakt hij zichzelf in de tweede helft echter weer op en voelt Oakenshield weer als een sterke dwerg, in plaats van een drama queen. Wederom is Orlando Bloom echt de enige reden om te klagen: zijn Legolas is in deze films ver van goed neergezet. Dat is zeker pijnlijk als je zoekt naar de reden waarom hij daar überhaupt is.

Dan is er nog de titulaire slag. Een veldslag die voornamelijk plaats lijkt te vinden in de computer. Groots, maar doordat er toch teveel geleund wordt op computereffecten en minder op echte acteurs in kostuums en make-up, is er als kijker geen gevoel van echtheid. Dat wordt niet geholpen door de soms overdreven gevechten, van Legolas die ondersteboven vliegend dozijnen aan orks in een paar seconden onthoofd, tot een bijl die van orkhoofd tot orkhoofd wordt gegooid door de dwergen. De slag voelt weinig serieus, terwijl hier en daar toch echt zware momenten te vinden zijn. De combinatie van die twee in de context van een grote computergegenereerde veldslag voelt gewoon niet correct. Nee, er is weinig spoor van de glorie van de veldslagen uit The Lord Of The Rings. Het is duidelijk dat Jackson & Co. met deze veldslag een andere richting op wilde gaan en het is verre van zeker of dat wel de goede richting geweest was.

Met vele verhaallijnn wordt gepoogd om de uitgebreide verhaalvertelling van The Lord Of The Rings te evenaren. Echter heeft Jackson & Co. er weinig rekening mee gehouden dat het hebben van veel verhaallijnen niet genoeg is: de verhaallijnen moeten ook nog eens nut hebben. Dat nut is in vele gevallen helaas ver te zoeken en vele toegevoegde verhaallijnen hadden makkelijk geknipt kunnen worden, waardoor de trilogie had kunnen worden getransformeerd tot een tweeluik. Het was te verwachten, met een trilogie van zeer lange en volle films over een vrij rechtlijnig en simpel verhaal. Het moraal van deze trilogie lijkt uiteindelijk minder over goud te gaan en meer om de vraag: "Ik kan het, maar betekent dat dat ik het ook zou moeten doen?"
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 22 apr 2018 11:40

Ssshhht, je ziet mij niet! Ik drop dit hier even.

Misfit (2017)

Afbeelding

Op 20 april 1889 werd de grootste boef uit de moderne geschiedenis ter wereld gebracht: Adolf Hitler. Deze Oostenrijkse kunstenaar werkte zich al snel op tot populistische dictator van het uiteindelijk totalitaire Derde Rijk, dat Europa in zijn greep hield in de jaren 1940-45. Echter komt aan elk groots wereldrijk een tragisch einde. Rome werd geplunderd en de keizer werd afgezet, Napoleon ging na een wedergeboorte uiteindelijk ten onder bij Waterloo. Hitlers rijk kwam ook tot een tragisch en dramatisch einde. De deuren van het Derde Rijk sloten met het motto: “Leuk geprobeerd, maar de uitvoering kon beter.”

Julia (Djamila) is een doorsnee Nederlands meisje dat in Amerika woont. Daar heeft ze alles: een Nederlandse vriendin, populariteit op haar Amerikaanse school (waar alleen over gesproken wordt, maar wat we nooit zien, dus het kan ook allemaal een leugen geweest zijn) en waarschijnlijk een dikke Amerikaanse SUV onder haar tienerbips. De hel breekt echter los wanneer ze, om onduidelijke redenen, moet verhuizen naar het o zo saaie en kleine Nederland, waar we zo’n geweldig zorgsysteem hebben en waar we veilig zonder kogelvrijvest naar school kunnen. Julia heeft duidelijk een zwaar leven, iets wat nog zwaarder wordt wanneer ze als nieuwe vis niet binnen een clique past. Ze wordt bestempeld als Misfit en draagt de roze M op haar jas, erop gespoten door een stel tutjes zo cliché dat de Claire’s te plebejer voor ze is, alsof het een Davidster is. Gelukkig vindt ze houvast bij andere Misfits, waaronder gitaarjongen Nick (Niek Roozen), die wel gegroeid is maar de puberteit verder heeft overgeslagen. Een bloederige strijd tussen de Misfits en de VIP Squad, onder leiding van een bonk opgekropte woedes en kapsones genaamd Sterre (Jolijn Henneman), barst los, met alle intriges, spanning en bloeddorst van dien.

Uiteraard moet men deze film met een korrel zout nemen die zo groot is dat je een acute niervergiftiging krijgt. De doelgroep is immers net als die van de kijkers van Meisje Djamila: jonge meisjes van 10 tot 14 jaar die niks liever willen dan slijm maken en coole gadgets van de Wal-Mart ontdekken. Er is echter niet te ontkomen aan wat een knappe film dit is, in de zin dat het de producenten gelukt is een product neer te zetten dat bij release al jaren achterhaald was. Dit is wellicht iets dat alleen knorrige recensenten zullen opmerken, want de film lijkt niet gemaakt te zijn met een dubbele bodem waarover filmstudenten na twintig jaar nog zullen discussiëren. Althans, geen intentionele dubbele bodem, want het nuchtere en cynische brein van een niet-tiener gaat al snel werken bij een luchtig en onschuldig product als dit.

Iets wat soms generend opvalt is hoe iedere tiener in deze film aanvoelt als het dubbele van de leeftijd van hun personages. Zo is er de spierbundel Robin, gespeeld door Donny Roelvink, die met zijn volwassen lichaam en blonde baard iets ouder oogt dan de 17 jaar die hij propageert tegen Julia in een lege gymzaal. Dat doet dan al meteen aan het denken zetten, een volwassen vent die tegen een tiener liegt over zijn leeftijd. Daarnaast is er een moment waarin Julia in een klaslokaal achter een jongen zit die in het universum van deze film in de groei waarschijnlijk is blijven hangen rond de 8 jaar. Hij oogt dan ook als de enige op deze middelbare school vol twintigers die de juiste leeftijd lijkt. Zo zijn er wel meerdere momenten waarop de juiste leeftijden opeens tussen de acteurs van twintig jaar en ouder doorsijpelen, waardoor de kijker meteen kan zien wie de prijsvraagwinnaars waren.

Dan helpt het helemaal niet wanneer deze film aanvoelt als een amerikanisering van de Nederlandse schoolcultuur. Natuurlijk, er is geen ontkennen aan dat cliques binnen Nederlandse scholen bestaan, maar op deze Amerikaanse manier waarop er groepje is met typische “Jocks” en een groepje met typische “beauty queens” die natuurlijk allemaal daten, met de “techies” en de “nerds” die haast als natuurlijke selectie buiten de boot vallen, is onherkenbaar. De VIP squad houdt nog net geen Misfit-lynchings in de pauze. Gelukkig is daar Julia die als de Martin Luther King onder de Misfits, als de Vladimir Lenin onder de onderdrukte laagste klasse, strijdt voor gelijkheid en eerlijke behandeling.

Eerlijkheid is een leuk thema in de film, dat zowel uiteindelijk in duigen valt als een vrij duistere kant aanneemt wanneer de kijker gaat nadenken over het plotpunt waaruit dit thema voortkomt. Door de rector van de school wordt Julia een deal aangeboden. Als Julia zijn zoon naar een voldoende voor Engels helpt, dan wint Julia School’s Got Talent (een naam waar maximaal twee seconden over is nagedacht) en wint ze vliegtickets naar Amerika. Dat resulteert in de gedachte dat ze dan ook eeuwig in Amerika zal mogen blijven, wat kant noch wal slaat. Een vakantie naar Amerika is al te vergezocht als prijs gezien hoe gierig de meeste Nederlandse scholen zijn, maar dan een leerling compleet laten emigreren naar een ander land is niet alleen onverantwoordelijk, het is ook nog eens een compleet onrealistische aanname van de naïeve Julia. Door de hele film door loopt ze te paraderen met de gedachte dat ze weer in Amerika kan wonen, iets waar totaal geen bodem voor is. Een tiener zonder stabiele baan zal in Amerika geen mooier huis kunnen vinden dan de verlepte televisiedoos onder de Golden Gate Bridge. Daarnaast is het maken van zo’n deal met een leerling, zeker wanneer de rector zegt “je hebt geen keus, Julia”, zo shady als een pimp onder een parasol in de hoge zomer op het strand in Hoek van Holland. Eén ding is zeker na afloop van de film: er gaan koppen rollen op het Hoogland College.

Sowieso zijn de algehele personages in Misfit niet voorbestemd om iconen binnen de wereld van film te worden. Dat is niet alleen omdat velen zo cliché zijn dat zelfs Goede Tijden, Slechte Tijden erop neerkijkt, maar ook omdat hun persoonlijkheden van hak op de tak kunnen veranderen. Het personage Robin, dat tevens het vriendje is van de Adolf Hitler van de school (Sterre, gespeeld door Jolijn Henneman), werkt zijn vriendin vaak genoeg tegen, waarna hij schijnheilig bij deze bosfeeks blijft terugkeren alsof hij niks gedaan heeft. Hij heeft dan misschien wel een 2 voor Engels, maar in het vak Schijnheiligheid is hij de beste leerling van de klas. Dan is er ook nog Ricardo, het enige lid van de Tech Squad gespeeld door YouTuber Défano Holwijn, die geïntroduceerd wordt als onschuldige creep die niks anders wil dan de haarbandjes van VIP en aspirerend topmodel Jocelyne (Jill Schirnhofer) en zoveel melk drinkt dat hij botten en tanden van staal heeft. Als lief en onschuldig stuk frisse wind in deze zee van moreel dubbelzinnige tieners lijkt hij de enige hoop te zijn voor de verloren generatie die in de film wordt afgebeeld. Echter blijkt hij al snel een verrader te zijn door met zijn lichtelijk verontrustende obsessie met Jocelyne makkelijk gechanteerd te worden door Sterre, met als gevolg dat hij ervoor zorgt dat binnen een week het aanzien van Julia lager is dan dat van Volkert van der G. Met zijn hackskills is hij een pion die zo makkelijk te manipuleren is dat hij van kant wisselt als er ook maar een klein briesje tegen hem aanwaait.

Gelukkig valt de invulling van deze rollen wel mee, voor zover het mee kan vallen in een Nederlandse tienerfilm. Djamila geeft nog best een charmante en leuk naïeve invulling aan Julia. Ook Jolijn Henneman maakt van Sterre een heerlijk overdreven tuthola die met haar sabotage en blinde haat de kogel verdient. Eddy Zoey heeft ook een rolletje in de film, want hij moet ergens zijn huur mee betalen. Hij speelt rocklegende Jack Diamond, die tevens de vader is van hoofdrol Nick, en dat doet hij met een leuke zelfingenomenheid en enthousiasme. Het is een leuke verrassing om te zien dat Eddy Zoey ook nog eens van de bank af komt om de meest energieke rol in de film tot leven te brengen. Chris Tates vertolkt rector Houtkamp met een geestige slijmerigheid waarmee hij ook zo tegenover James Bond zou kunnen zitten. Hiermee komt dit personage tot leven, hoewel dit personage ook niet meer karakteristieken heeft naast het zijn van een letterlijk reptiel.

Een dieptepunt in het acteerwerk in Misfit is de boyband 4U die zonder reden noch functie komt opdraven in het midden van de film en spontaan een belangrijk plotpunt wordt. Luca Gilliot speelt zichzelf, iets wat heel knap is om niet overtuigend over te brengen. Iedere zin die hij uitspreekt voelt alsof hij thuishoort in de musical van groep 8, waardoor het rampzalig wordt wanneer hij ook echt een substantiële rol gaat spelen in de film. Hij bouwt zelfs een romance op met een personage die compleet uit de lucht gegrepen wordt, ook omdat dit compleet buiten het karakter lijkt te vallen van dit personage. Dit kan wel gedaan worden, mits het personage eerst een geleidelijke en duidelijke evolutie doorstaat binnen de verhaallijn. Wanneer dit zo hak-op-de-tak gebeurt, mist het niet alleen enige lading, het komt ook goedkoop en nutteloos over.

Een element dat zo nu en dan storend wil worden in Misfit is de montage. Het wegknippen naar een andere scène gebeurt zo nu en dan zo ruw dat het even duurt om te realiseren dat de film niet zojuist een reclameblok heeft ingelast. Daarnaast volgt de montage het model YouTubefilmpje, met de hippe teksten in maffe lettertypes en spontane versnellingen die niet alleen afleiden, maar ook aanvoelen als een goedkope manier om de kijker ervan te overtuigen dat de film hip en cool en uniek is. Zo nu en dan worden wat lijkt op Snapchatfilters op de beelden geplakt. Dit werkt misschien in een YouTubefilmpje, maar in een volwaardige film komt dit goedkoop en wanhopig over. Het siert niet op de manier zoals het duidelijk bedoeld is.

En toch, met als deze pijnlijke en gênante ingrediënten tot deze te dunne groentesoep, is Misfit uiteindelijk een schadeloze film die de doelgroep zal aanspreken en ook niet poogt iets anders te doen dan dat. Misfit behaalt het doel waar het naar streeft en verder heeft niemand die niets heeft met de Nederlandse YouTubescene iets te zoeken in Misfit. Dat is niet erg, want ook die films mogen er zijn. Toch kunnen er wel vraagtekens gezet worden bij de narratieve keuzes van de film, die te goedkoop en moeiteloos aanvoelen. De enige misdaad van Misfit is het script dat waarschijnlijk in één middag in elkaar is geflanst uit een lijst van clichés binnen Amerikaanse highschoolfilms. De aftiteling sluit Misfit rommelig af, waar per minuut wordt afgewisseld tussen fragmenten uit liedjes die de kijker in volledigheid ergens anders kan beluisteren. Zodra de woorden “Regie door” in beeld verschijnen, is er maar één gedachte die blijft hangen: “Leuk geprobeerd, maar de uitvoering kon beter.”

Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Colonel_Kurz » 24 apr 2018 10:20

Die roze M, is dat eerder niet een verwijzing naar de rode A uit The Scarlett Letter ipv de Davidsster?

Dromen er in die film trouwens echt mensen over "coole gadgets van de Wal-Mart"? :P
Lees essays over film(s), festivalverslagen en interviews op http://frame.land/
Avatar gebruiker
Colonel_Kurz
Walk of Fame
Walk of Fame
 
Berichten: 30290
Geregistreerd: 29 dec 2002 11:59
Woonplaats: Utrecht

Re: Bilbo Reviews....

Berichtdoor Bilbo » 24 apr 2018 11:25

Nu ga je ervan uit dat er genoeg over de film is nagedacht dat die roze M een verwijzing is naar The Scarlet Letter. Nee, het is veeeeeeeeeele malen logischer om een allegorie op de Tweede Wereldoorlog achter Misfit te zoeken :wink:

Maar goed, wat betreft die coole gadgets van de Wal-Mart: heel het YouTubekanaal van Meisje Djamila staat vol met dit soort video's waarin de hersenen per seconde worden fijngeperst tot het slijm waar ze een verontrustende obsessie mee heeft. Op de één of andere manier slaat dit heel erg aan bij 900.000 Nederlandse jongeren.

Voorbeeld:


Nu, excuseer me terwijl ik eventjes mijn levenskeuzes ga overpeinzen.
Bilbo Reviews || Misfit (2017) - Recensie
She wanted to go dancing, so we watched a movie.
Avatar gebruiker
Bilbo
Oscar winnaar
Oscar winnaar
 
Berichten: 2173
Geregistreerd: 30 jul 2011 09:00
Woonplaats: Spijkenisse

Vorige

Keer terug naar Filmtitels: recensies & discussies

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 3 gasten