Wat is de laatste film die je hebt gezien?

Praten en discussiëren over films in de breedste zin van het woord.
Gesloten
Gebruikersavatar
Eligius
Regisseur
Regisseur
Berichten: 3850
Lid geworden op: 04 mar 2006 21:35
Locatie: Venezia

Bericht door Eligius » 10 jul 2007 07:36

flightart schreef:vooral doelend op diens film van een jaar eerder
M is for Man, Music, Mozart of Prospero's Book?

Gebruikersavatar
Colonel_Kurz
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 30491
Lid geworden op: 29 dec 2002 11:59
Locatie: Utrecht
Contacteer:

Bericht door Colonel_Kurz » 10 jul 2007 08:00

flightart schreef:En ze missen niet zozeer een goede opbouw, als des te meer een juist tempo en lijkt enige relativatie tot de overdadige toepassing van het gesproken script te ontbreken, alsmede dat de maatschappijkritiek aan de oppervlakte blijft drijven in eendimensionale vorm.
Het is erg lang geleden dat ik de film heb gezien, maar ik snap niet helemaal waarom de maatschappijkritiek uit de dialogen zou moeten voortkomen, in plaats van uit het hele script, en waarom deze precies aan de oppervlakte zou blijven drijven.
flightart schreef: - "Fuck you! That's my name."

- Wat?!

Dat is geen naam, dat is geen vuur die aan de schenen wordt gelegd. You "Dago, garlic-breath, guinea, pizza-slingin', spaghetti-bendin', Vic Damone, Perry Como, Luciano Pavarotti, Sole Mio, nonsingin' motherfucker."
Dat is pas maatschappijkritiek, dat zijn de scherpe dialogen, Baldwin-Pacino fucker. En dat mag je 138 keer herhalen.
Wat de fuck? Wat heeft Spike Lee te maken met Mamet? En zegt Baldwins quote niet veel meer over de concurrentiestrijd en winners vs. losers mentaliteit in de zakenwereld dan deze ene quote uit Do The Right Thing inzicht geeft in racisme in de V.S.? Op zichzelf is de laatste niet veel meer dan een rij scheldwoorden...
flightart schreef: Dat gezegd mist Glengarry Glen Ross de echte filmische kwaliteiten die de inhoud op een juiste manier articuleren. De sets lijken bijvoorbeeld in het begin even op die van Peter Greenaway in hun functionaliteit (vooral doelend op diens film van een jaar eerder), maar worden ondanks sporadische kleurgebruik ongeïnspireerd ingevuld en is uiteindelijk bij elkaar niet meer dan de grijze kantoorlokatie die het pretendeert te zijn.
Wat had je dan wel gewild? Een stel kleurrijke Tati's wandelend in de hoeken van het kantoor? Het 'pretendeert' volgens jou een grijze kantoorlokatie te zijn, en dat is het volgens jou. Wat is nou het probleem?
flightart schreef:En dat stijl minstens even belangrijk is als inhoud.
Gebruik je dit nu alleen omdat Glen Ross geen noemenswaardige visuele flair heeft in jouw ogen, of iets van dien aard? De dialogen en de manier waarop die uitgesproken worden door de de acteurs, da's ook stijl. Ik kan me niet herinneren dat je dit argument noemde in jouw stuk over bijv. de films van Kitano, waarbij stijl ook altijd een belangrijke rol speelt. Heeft dat iets te maken met dat die specifieke stijl je niet zo aanstaat?

Gebruikersavatar
VoiceOver
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 1229
Lid geworden op: 25 jun 2003 14:56
Locatie: IJmuiden

Bericht door VoiceOver » 10 jul 2007 09:10

Ondanks dat Colonel Kurz al de nodige vraagtekens zette bij je recensie, kan ik niet nalaten mijn duit in het zakje te doen om een film te verdedigen, die mij erg dierbaar is.
flightart schreef:
Naast de kleine en grote literatuur, zijn het toneelstukken die vaak een goede bron bieden om tot geslaagde bewerkingen te worden omgebouwd. Met de nadruk op dit laatste voltooid deelwoord, want de adaptaties die zich hiervoor lenen blijven vaak constructies met weinig verschillende locaties en vooral veel dialoog.
Ja en wat is er mis met weinig locaties en veel dialoog? Het is volgens mij alleen slecht voor een film, wanneer het toneelstuk dan wel de vertolkingen slecht zijn. Beide zijn niet het geval in deze film. Sterker nog, ik beschouw het als een van de beste toneelverfilmingen.
flightart schreef: Dit stressvolle bestaan wat uit een ander tijdperk lijkt te stammen wordt nog nijpender wanneer ze dreigen ontslagen te worden door een B-acteur in een kleine, maar overdadige rol met koperen ballen.
Hoezo B-acteur, hoezo overdadige rol, hoezo koperen ballen? Ik snap niet waar je die zin vandaan haalt. Daarnaast is Alec Baldwin's monoloog naar mijn mening één van de hoogtepunten in de film en bepaald niet onrealistisch noch, net als de rest van de film, uit een ander tijdperk. Dan ken je het Amerikaanse zakenleven niet goed.
flightart schreef: want het zijn deze dialogen die niet het verhaal zijn glans geven, maar het geheel juist ten gronde richten doordat de onafgebroken stortvloed van woorden zichzelf geen rust gunt voor bezinking, waardoor op veel punten de spanning ontbreekt (wat geldt voor 2/3 van de film) en de helft langs de kijker heen gaat.
Sorry hoor, maar ben ik totaal niet met je eens, de dialogen zijn de schitterende spil van deze film. Als jij het tempo ervan te hoog vind en het verhaal daardoor langs je heen gaat, tja, da's jammer, ik heb alleen maar zitten genieten. De spanning in deze film, hoewel psychologisch, is continue aanwezig en hoe kan het ook anders, aangezien de toekomst van de betrokkenen op het spel staat.

flightart schreef: ... de maatschappijkritiek aan de oppervlakte blijft drijven in eendimensionale vorm.
Wat is er eendimensionaal aan? Ik vind dat Mamet en ook deze verfilming van zijn toneelstuk op een mooie manier door de microcosmos the dog-eats-dog wereld van grondstuksmakelaar (of hoe je dat vak ook precies noemt) de Amerikaanse samenleving bekritiseert, het failliet van de "Amerikaanse Droom". Er zijn talloze voorbeelden in de film die dit illustreren.


Voor mij hoeft niet elke toneelbewerking door allerlei filmische fratsen veronderstelde meerwaarde te krijgen. Mits het toneelstuk me aanspreekt en de vertolkingen zo geïnspireerd zijn als in deze film, vind ik het heerlijk juist om die stortvloed aan dialogen over me heen gestort te krijgen en me te baden in deze taalweelde, zeker in de filmwereld waar ook linguistisch gezien al genoeg armoede heerst. Daarnaast vind ik dat de film wel degelijk visueel iets toevoegt, nee, niet door opvallende decors, maar door met de camera de personages dichtbij te brengen, iets wat een toneelvoorstelling niet mogelijk is; het maakt veel meer mogelijk voor acteurs om emoties met meer nuances te brengen, juist omdat de camera zo onverbiddelijk is. Het portret van deze groep tragische helden (om diverse redenen) krijgt daardoor een diepte, die op het toneel niet of nauwelijks te evenaren zou zijn.
Wellicht is het zelfs de reden, dat Mamet zelf ook films is gaan maken (en niet onverdienstelijk nog ook), maar dat is puur speculatie van mijn kant.

Gebruikersavatar
PascalE
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 11799
Lid geworden op: 24 jan 2007 17:23
Locatie: Schijndel/Utrecht
Contacteer:

Bericht door PascalE » 10 jul 2007 12:03

Horror avondje:

Aftrap: Monster Man

Veel humor (vaak nog lachwekkend ook), geschifte 'monsters' en enorme mongolen als hoofdrolspelers. Naar mijn idee iets te weinig horror en in het begin te veel gezever. Werd nooit eng of spannend of schrikwekkend of wat dan ook. De laatste 20 minuten waren wel vet en tegelijkertijd lachwekkend (fuckface _O_ ). Iets wat me in de film opviel: ik had nooit medelijden met wie dan ook, de 'goede' hoofdrolspelers of de vijanden :8 .

Film zelf: 5
Vermaak: 7

Daarna: The Devil's Rejects

Een ziekelijke horror/actie film met coole/geschifte personages en een lekkere soundtrack. Ook werd alles erg goed gefilmd en gemonteerd. De personages waren erg cool (Otis _O_ Captain Spaulding _O_ ). Niks mis met deze vlotte horror/actie film.

Film zelf: 8
Vermaak: 8

Op het eind: Plan 9 From Outer Space

Erg interessant en lachwekkend om te zien, zeker nadat je de film over Ed Wood (die van Tim Burton dus) hebt gezien. Hoe kan een persoon zo'n gedrocht creeëren? Het ene moment is het licht het andere moment is het donker, het decor valt bijna uit elkaar, een garage is een of andere doek, de ufo's en de andere planeet zijn door zijn dochter ofzo in elkaar geknutseld. Fascinerend en tegelijk (zoals danny zei, onbedoeld) grappig.

Film zelf: 2.5
Vermaak: 7

Gebruikersavatar
lykathea
Oscar winnaar
Oscar winnaar
Berichten: 2421
Lid geworden op: 11 mar 2007 15:25
Locatie: Rotterdam

Bericht door lykathea » 10 jul 2007 12:25

dannyB schreef:
The Devil's Rejects (2005 - Rob Zombie)
Wat een stoere film! Veel beter dan het in mijn ogen saaie House of 1000 Corpses. Zijn opvolger is lekker hard, sadistisch, goor en bevat heerlijke zwarte humor. Sterk camerawerk, prachtige locaties en een leuke soundtrack. Overigens mooi dat Zombie niet heeft gekozen voor een pure horror. De genres "actie" en "roadmovie" komen ook zeer goed aan bod. De Firefly-clan is geweldig met de grappige Capt. Spaulding, de gestoorde Otis en het lekkertje Baby.

8/10
PascalE schreef:
Daarna: The Devil's Rejects

Een ziekelijke horror/actie film met coole/geschifte personages en een lekkere soundtrack. Ook werd alles erg goed gefilmd en gemonteerd. De personages waren erg cool (Otis _O_ Captain Spaulding _O_ ). Niks mis met deze vlotte horror/actie film.

Film zelf: 8
Vermaak: 8
Fijn dat jullie beide 'm zo'n goede score geven.

Geeft me wat hoop voor Halloween

Gebruikersavatar
gollum36
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 13593
Lid geworden op: 12 mei 2003 16:15
Locatie: Zwolle

Bericht door gollum36 » 10 jul 2007 13:30

Ikiru heeft ondanks wat mankementen (paar slechte bijrolletjes, niets toevoegende en lichtelijk irritante raamstructuur tegen het einde, en enkele aparte acties van personages) ook een tweede keer een enorme visuele en emotionele impact. Must.

10/10

Gebruikersavatar
Eligius
Regisseur
Regisseur
Berichten: 3850
Lid geworden op: 04 mar 2006 21:35
Locatie: Venezia

Bericht door Eligius » 10 jul 2007 14:11

gollum36 schreef:niets toevoegende en lichtelijk irritante raamstructuur tegen het einde
Ho Stop!!!

Wat niks toevoegends? Die zogenaamd irritante raamstructuur is juist essentiëel voor de film. De film is opgebouwd uit twee duidelijk van elkaar te onderscheiden stukken waarbij vooral de verschuiving in de vertelstructuur van belang speelt.
De verandering in de narratologie is essentiëel voor Kurosawa om de tragiek van Watanabe in beeld te brengen. Dat gebeurt namelijk zo: Het eerste deel van de film heeft overwegend een externe focalisator. Je volgt dus Watanabe door de ogen van de filmische verteller die een neutrale vertelinstantie is. Gemiddeld filmnarratologie stukje dus. In het tweede deel echter verschuift doormiddel van die raamstructuur de vertelling van een externe focalisatie naar een overwegend interne focalisatie. Oftewel, wat we vervolgens van Watanabe zien wordt gekleurd door degenen die over hem praten.
Zou dit niet zijn, dus zouden we het verhaal verder gewoon chronologisch zien en zou de externe focalisatie aanhouden, dan zou de film mijns inziens zijn impact verliezen.
Kurosawa wint met het eerste deel onze sympathie voor Watanabe. In het tweede deel gebruikt hij die sympathie van de kijker om afkeer tegen zijn collegae op te roepen. Dit biedt vervolgens weer ruimte voor diepere interpretaties zoals Kurosawa's afkeer tegen de bureaucratie.
Voor mij is zodoende die vorm van vertellen die jij irritant vind juist de kracht van de film.

Maargoed, ik heb laatst nog een essay geschreven over de vertelstructuren in Ikiru, dus mocht men daar behoefte aan hebben dan kan ik dat wel ergens plaatsen oid.

Gebruikersavatar
the catfishman
Filmster
Filmster
Berichten: 588
Lid geworden op: 09 nov 2005 18:55
Locatie: Kampen / Groningen
Contacteer:

Bericht door the catfishman » 10 jul 2007 14:19

Rich Art schreef:Syriana
Olie is wat de klok staat, en helemaal als de verkeerde mensen zich er mee gaan bemoeien. Corruptie komt in veelvoud voor en niet overal wordt de waarheid vertelt.
Syriana is op zich een prachtige film, met een fantastische cast. Toch waren de drie afzonderlijke verhalen niet allemaal te volgen, waardoor de film schreeuwt om een tweede keer gezien te worden. Er gebeurt onzettend veel, en het feit dat de belangrijkste personen in Iran allemaal op elkaar lijken, brengt al snel de vraag naar boven: "Wie was dat ook als weer?". Binnenkort nog een keer gaan kijken dus, maar je moet er wel even zin in hebben.
7.0/10

Films 2007: 94
als je over ongeveer dezelfde onderwerpen een beter beeld wilt hebben raad ik je het boek confession of an economic hitman aan, Ik had precies hetzelfde na het zien van de film, maar het boek geeft een geweldig kijkje in de zaken die Amerika doet in de olierijke landen. Het boek heb ik nu bijna uit en daarna ga ik nog een keer Syriana proberen.

Gebruikersavatar
gollum36
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 13593
Lid geworden op: 12 mei 2003 16:15
Locatie: Zwolle

Bericht door gollum36 » 10 jul 2007 15:06

Eligius schreef:
gollum36 schreef:niets toevoegende en lichtelijk irritante raamstructuur tegen het einde
Ho Stop!!!

Wat niks toevoegends? Die zogenaamd irritante raamstructuur is juist essentiëel voor de film. De film is opgebouwd uit twee duidelijk van elkaar te onderscheiden stukken waarbij vooral de verschuiving in de vertelstructuur van belang speelt.
De verandering in de narratologie is essentiëel voor Kurosawa om de tragiek van Watanabe in beeld te brengen. Dat gebeurt namelijk zo: Het eerste deel van de film heeft overwegend een externe focalisator. Je volgt dus Watanabe door de ogen van de filmische verteller die een neutrale vertelinstantie is. Gemiddeld filmnarratologie stukje dus. In het tweede deel echter verschuift doormiddel van die raamstructuur de vertelling van een externe focalisatie naar een overwegend interne focalisatie. Oftewel, wat we vervolgens van Watanabe zien wordt gekleurd door degenen die over hem praten.
Zou dit niet zijn, dus zouden we het verhaal verder gewoon chronologisch zien en zou de externe focalisatie aanhouden, dan zou de film mijns inziens zijn impact verliezen.
Kurosawa wint met het eerste deel onze sympathie voor Watanabe. In het tweede deel gebruikt hij die sympathie van de kijker om afkeer tegen zijn collegae op te roepen. Dit biedt vervolgens weer ruimte voor diepere interpretaties zoals Kurosawa's afkeer tegen de bureaucratie.
Voor mij is zodoende die vorm van vertellen die jij irritant vind juist de kracht van de film.

Maargoed, ik heb laatst nog een essay geschreven over de vertelstructuren in Ikiru, dus mocht men daar behoefte aan hebben dan kan ik dat wel ergens plaatsen oid.
Bij mij werkte die verschuiving in structuur waarschijnlijk niet omdat ik niet doorkreeg wat het nut er van zou zijn. Het irriteerde me meer, zeker omdat het acteerwerk van het tweede gedeelte sterk verschilde met het eerste deel (lees: de andere acteurs zijn bij vlagen erg irritant), en zeker in dit deel lijkt de subtiliteit verloren te gaan.

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 10 jul 2007 15:34

192. Afbeelding Mystic River (Clint Eastwood, 2003) Afbeelding :: 10.0

Het lichaam van Katie Markum wordt gevonden, ze is vermoord. Sean(Kevin Bacon) en zijn partner Sgt Whitey Powers(Laurence Fishburne) gaan opzoek naar de moordenaar.

Deze komt tussen mijn favorieten. Eerste keer vond ik het gewoon een erg goede film. Nu vind ik het echt een meesterwerk. Wat het eigenlijk ook wel gewoon is. Het acteerwerk met namen van Sean Penn de vader van Katie en Dave Boyle gespeeld door Tim Robbins is echt heel sterk. Het verhaal is gewoon erg goed, en de uitwerking ervan is fantastisch. Aan het einde denk je toch van, shit nee he. Dat het nou zo moest aflopen :( .

Gebruikersavatar
Eligius
Regisseur
Regisseur
Berichten: 3850
Lid geworden op: 04 mar 2006 21:35
Locatie: Venezia

Bericht door Eligius » 10 jul 2007 15:41

gollum36 schreef:Bij mij werkte die verschuiving in structuur waarschijnlijk niet omdat ik niet doorkreeg wat het nut er van zou zijn. Het irriteerde me meer, zeker omdat het acteerwerk van het tweede gedeelte sterk verschilde met het eerste deel (lees: de andere acteurs zijn bij vlagen erg irritant), en zeker in dit deel lijkt de subtiliteit verloren te gaan.
Oh jee, dat komt niet meer goed. Eens zien of ik dat essay kan opduikelen en plaatsen in t recensie-topic. Ikiru is namelijk een film waarbij je eigenlijk puur naar de externe vertelstructuren moet kijken. Wat vertelvormen betreft is Ikiru namelijk een ongeëvenaarde film (en je geeft hem ook wel terecht een 10).

Gebruikersavatar
spacey
Filmster
Filmster
Berichten: 313
Lid geworden op: 29 aug 2004 21:50
Locatie: Sydney
Contacteer:

Bericht door spacey » 10 jul 2007 15:48

Kyrill schreef:192. Afbeelding Mystic River (Clint Eastwood, 2003) Afbeelding :: 10.0

Het lichaam van Katie Markum wordt gevonden, ze is vermoord. Sean(Kevin Bacon) en zijn partner Sgt Whitey Powers(Laurence Fishburne) gaan opzoek naar de moordenaar.

Deze komt tussen mijn favorieten. Eerste keer vond ik het gewoon een erg goede film. Nu vind ik het echt een meesterwerk. Wat het eigenlijk ook wel gewoon is. Het acteerwerk met namen van Sean Penn de vader van Katie en Dave Boyle gespeeld door Tim Robbins is echt heel sterk. Het verhaal is gewoon erg goed, en de uitwerking ervan is fantastisch. Aan het einde denk je toch van, shit nee he. Dat het nou zo moest aflopen :( .
Ik was juist blij dat de film zo afliep, want dat einde maakte de film alleen nog maar sterker. Net als Million Dollar Baby, is ook deze film van Eastwood een meesterwerk. _O_

Gebruikersavatar
gollum36
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 13593
Lid geworden op: 12 mei 2003 16:15
Locatie: Zwolle

Bericht door gollum36 » 10 jul 2007 15:58

Eligius schreef:
gollum36 schreef:Bij mij werkte die verschuiving in structuur waarschijnlijk niet omdat ik niet doorkreeg wat het nut er van zou zijn. Het irriteerde me meer, zeker omdat het acteerwerk van het tweede gedeelte sterk verschilde met het eerste deel (lees: de andere acteurs zijn bij vlagen erg irritant), en zeker in dit deel lijkt de subtiliteit verloren te gaan.
Oh jee, dat komt niet meer goed. Eens zien of ik dat essay kan opduikelen en plaatsen in t recensie-topic. Ikiru is namelijk een film waarbij je eigenlijk puur naar de externe vertelstructuren moet kijken. Wat vertelvormen betreft is Ikiru namelijk een ongeëvenaarde film (en je geeft hem ook wel terecht een 10).
Kan wel zijn, maar als de vertelstructuren goed zijn, en een ander aspect wat er nauw mee samenhangt (verschuiving naar minder acteerwerk) dan blijven de afzonderlijke helften toch een wrange nasmaak geven.

(en het komt heus nog wel goed, wat je daarmee ook mag bedoelen)

Gebruikersavatar
dannyB
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14423
Lid geworden op: 18 aug 2003 14:12
Locatie: Schijndel

Bericht door dannyB » 10 jul 2007 16:08

lykathea schreef:
dannyB schreef:
The Devil's Rejects (2005 - Rob Zombie)
8/10
PascalE schreef: The Devil's Rejects

Film zelf: 8
Vermaak: 8
Fijn dat jullie beide 'm zo'n goede score geven.

Geeft me wat hoop voor Halloween
Ik kijk zelf nou ook uit naar de remake van Halloween. Ik denk dat Zombie er wel iets moois van kan maken.

Gebruikersavatar
AngelEyes
Regisseur
Regisseur
Berichten: 4355
Lid geworden op: 28 jan 2005 22:15
Locatie: Amersfoort

Bericht door AngelEyes » 10 jul 2007 16:18

Eligius schreef:Ikiru is namelijk een film waarbij je eigenlijk puur naar de externe vertelstructuren moet kijken.
Nee, Ikiru is bij uitstek een film waar je je gewoon door moet laten raken. Interne focalisatie, externe focalisatie: leuk en aardig, maar dat is toch echt niet waar deze film voor mij (en ik denk Gollum) om draait. Maar goed, ik ben er dan ook zo eentje die nog gewoon in dat Aristotelisch gehuppeldepup trapt...

- overigens deel ik Gollum's mening in dezen -


Les Triplettes De Belleville (Sylvain Chomet – 2003)
Kort : gedurfde vormgeving en geluidgebruik, maar het kon niet voorkomen dat ik me voornamelijk verveeld heb. Dit soort groteskheid (in de ‘lelijke’ tekenstijl ontdek ik geen schoonheid) en absurdisme is niet mijn cup of tea – daarbij moet ik opmerken dat tekenfilms überhaupt niet helemaal mijn ding zijn. Nog korter: interessant concept, maar niet aan mij besteed.
6/10

The Spiral Staircase (Robert Siodmak – 1945)
Hier en daar mooi expressionistisch schaduwenwerk, maar verder een weinig geslaagde thriller/mysterie te noemen. Voor een thriller niet spannend genoeg, wat valt te wijten aan de standaard spanningseffecten die gebruikt worden, terwijl er voor een whodunnit te weinig mee te puzzelen valt bij gebrek aan clues. Dan is er nog het personage van het stomme meisje, dat, het ligt zo voor de hand dat je het al niet meer verwacht, in de finale haar stem terugkrijgt. Een matig eind van een toch al tegenvallende film dus. Met zijn 80 minuten wordt het gelukkig nooit echt vervelend.
6,5/10


Afbeelding

Mädchen In Uniform (Leontine Sagan – 1931)
Interessant Duits product dat zowel een pamflet tegen autoritair leiderschap is, als lesbische liefde behandelt. Alhoewel, ‘lesbische’ liefde? Deze film, waarin geen mannen voorkomen, speelt op een meisjeskostschool. Onder juk van een strenge directrice moeten de meisjes een beetje mensenliefde bij elkaar zoeken, of bij een van de medewerksters waar de meiden collectief een crush op hebben. Met name een nieuwkomer, een wees, heeft een oog op haar. Gewaagde materie voor zijn tijd, maar toch wordt een en ander verrassend genuanceerd gebracht en blijven stereotyperingen uit. Niet zo zeer homoseksualiteit lijkt het echte issue van deze film als wel mensenliefde in een kil systeem. Sagan was haar tijd daarmee vooruit: de film werd dan ook verboden toen Hitler aan de macht kwam en Sagan verliet Duitsland. Opvallend genoeg kent de vanzelfsprekendheid waarmee homoseksualiteit hier gebracht wordt ook een keerzijde. Van psychologische verwarring bij de personages over hun gevoelens krijgen we weinig mee. Dat maakt de boodschap weliswaar krachtiger, maar kan het gevoel dat er iets essentieels mist niet wegnemen.
7/10

Gesloten