Cinema Belgica

Praten en discussiëren over films in de breedste zin van het woord.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Cinema Belgica

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 11:33

Ik wou al langer eens een apart topic openen over mijn vaderlandsche cinema. Want net zoals de Nederlandse werd (en wordt) die vroeger al eens al te vaak stiefmoederlijk behandeld. Er zijn immers meer dan enkel boerendrama’s en Urbanuskomedies te vinden aan deze kant van de grens.

Wallonië is al jaren goed bezig, met de Dardennes natuurlijk als vaandeldrager, maar ook met films als Calvaire, C’est arrivé près de chez vous en het werk van Joachim Delfosse, dat ik zelf dringend moet leren kennen.

Vlaanderen hinkte een tijdje achterop, maar de afgelopen 2 jaren lijkt er zich een kentering ingezet te hebben en verschijnen er regelmatig interessante films. Er staan dan ook heel wat mensen klaar waarvan op zijn minst kan gezegd worden dat ze beloftevol zijn (Fien Troch, Pieter Van Hees, Van Groeningen). En ook de populaire films lijken steeds beter hun weg over de grenzen heen te vinden (De Zaak Alzheimer, Ben X, Loft, Aanrijding in Moscou) en over het algemeen is hun niveau dan ook gestegen.

Om maar te zeggen: het afgelopen Belgische filmjaar was een dikke meevaller (zelfs JCVD was OK) en ondergetekende is dan ook erg benieuwd of er daar een vervolg aan gebreid kan worden.


En laten we ook niet vergeten: als je maar een beetje goed zoekt, kom je ook in dat zogezegd mindere verleden óók geregeld een verrassend goeie film tegen (De man die zijn haar kort liet knippen bvb, die hier al eens eerder geplugd werd door Mirocube of Jeanne Dielman of de shorts van Raoul Servais of …)

Dus bij deze: als er nog eens een film uit Vlaanderen, Wallonië of zelfs Brussels of -wie weet- eentje uit de Oostkantons de moeite is om erover te posten, of er is interessant filmnieuws uit mijn kikkerlandje dan kan dat ook hier geplaatst worden.

Om te starten ga ik een paar eerdere reacties en besprekingen van me opduiken, soms kort, soms wat langer.
Laatst gewijzigd door El Chivo op 01 mar 2009 15:56, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 11:37

Eldorado

Afbeelding

De nieuwste van Bouli Lanners, die ook geselecteerd als de Belgische inzending voor de Oscars bleek een aangename en bij momenten ook heel grappige roadmovie.

Lanners, die u misschien nog zult kennen uit C’est arrivé près de chez vous, speelt zelf de hoofdrol die een kruimeldief betrapt in zijn woonst waarmee hij tegen beter weten in bevriend raakt en waarmee hij naar diens ouders trekt, tegen de verre Franse grens.

Ook al is de humor soms wel apart en is het misschien twijfelachtig of die ook bij de Acadamy kan aanslaan, ik heb alvast een paar keer volledig platgelegen met de fratsen van Lanners en zijn compagnon. Maar ook naast die paar komische momenten, die uiteindelijk een bijzaak zijn, heeft de film nog voldoende te bieden om de aandacht vast te houden: enkele sfeervolle landschapsbeelden, mooie begeleidende muziek en ook qua dramatische scènes wordt af en toe, zij het niet altijd, de juiste noot geraakt.

Eldorado is geen absolute topper, maar zeker wel eens 80 minuten van uw tijd waard.

7,8

PS. - IMDb leerde me dat er ook een fijne opgestoken middelvinger inzit naar Alain Delon, met wie Lanners blijkbaar niet zo goed kon opschieten op de set van Astérix et Cléopatra en met wiens vouwstoeltje hij aan de haal is gegaan. Het leverde alvast één van die momenten op die ik hilarisch vond.


Vinyan

Afbeelding

En het was een goeie Belgische cinema-week, want naast Loft en Eldorado was ik ook tevreden over Vinyan, de nieuwste van Calvaire-regisseur Fabrice Du Welz. Voor zijn Don’t look Now meets Aguirre – film, heeft hij Isabelle Béart en Rufus Sewell weten te strikken.

Béart meent in een vaag beeld uit een filmreportage vanuit de jungle van Myanmar haar zoon te herkennen die verondersteld werd omgekomen te zijn tijdens de tsunami. Ook al weten ze wel dat ze een geest najagen, toch gaan ze op pad om hun zoontje terug te vinden, een zoektocht die opnieuw in een heuse helletocht uitmondt.

Qua plot misschien niet heel sterk en je kan hem een gebrek aan originaliteit verwijten, maar toch vond ik het een enorm sfeervolle film. Du Welz heeft het gewoon. En Béart is ook geweldig.

Eveneens 7,8
Laatst gewijzigd door El Chivo op 01 mar 2009 11:48, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 11:39

Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975)

Afbeelding

Lange tijd was het bijna onmogelijk om deze film te vinden, maar recentelijk kwam er een box uit met verzameld werk van Chantal Akerman en gelukkig was mijn bib zo vriendelijk die aan te kopen. Zodoende kon ik me eindelijk eens aan deze meer dan drie uur durende zit wagen.

De film is een ultra-realistische weergave van het saaie leven van een huisvrouw, die haar dagen vult met opstaan, de schoenen van haar zoon poetsen, zijn ontbijt klaar zetten, de afwas doen, gaan winkelen, babysitten, zich prostitueren, het avondmaal maken, eten, een avondwandeling doen en weer gaan slapen etc; alles gefilmd op een erg statische en afstandelijke manier, als was het de ultieme cinema vérité film, of hoe het (bijna) volledig ontbreken van drama op zichzelf een drama wordt.

Nu, dat is natuurlijk allemaal niet gezellig om aan te zien. De film is dan ook een echte beproeving en ook al bieden de lange takes genoeg mogelijkheden om bezig te zijn met de thema's van de film, evenzogoed kan je jezelf er wel eens op betrappen dat je de laatste 20 minuten eigenlijk niet meer aan het opletten was.

De hamvraag is dan eigenlijk of het met een half uurtje of een uurtje minder ook niet had gelukt om dit gevoel van afstompende routine over te brengen, maar uiteindelijk ben ik toch geneigd om daar 'nee' op te antwoorden. En nu zit ik hier met het gevoel dat dit geen echt leuke film was, maar toch eentje waarvan ik blij ben dat ik hem heb gezien. Slotsom van het verhaal: weet maar goed waaraan je begint, vooraleer je deze film opzet.

7,5 (later verhoogd naar 8 omdat ie lang bleef nawerken)
Laatst gewijzigd door El Chivo op 01 mar 2009 12:04, 2 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 11:46

De man die zijn haar kort liet knippen (1965)

Al wel eens genoemd als beste Belgische film. Of dat juist is durf ik niet meteen beweren, maar het is alleszins wel een bijzondere film. Het is de verfilming van het gelijknamige boek van Johan Daisne, een van de meer bekende titels uit het magisch-realisme (samen met de Trein der Traagheid -ook van Daisne- en De komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo).

De man die zijn haar kort liet knippen gaat over Govert Mierenveld, een advocaat die als gastleraar in een meisjesschool geobsedeerd raakt door een leerlinge en die na de afloop van het schooljaar en het definitief verdwijnen van het meisje daar nooit meer te boven komt. Heel de film lang zit je eigenlijk in het hoofd van Mierenveld en daardoor ben je als kijker gedwongen je af te vragen in hoeverre wat je hoort en ziet wel een correcte afspiegeling van de werkelijkheid is. Dat levert, ook met het oubollige, plechtstatige, algemeen beschaafd Nederlands taalgebruik dat zo typisch was voor de toenmalige TV- en filmproducties een apart sfeertje op.

De hoofdrol wordt erg secuur ingevuld door Senne Rouffaer en de poolse Beata Tyszkiewicz , die gedubd wordt als was het een spaghetti western, speelt de rol van het meisje.

8.2
Laatst gewijzigd door El Chivo op 01 mar 2009 12:03, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 12:02

Dirty Mind (2009)

Afbeelding

Regisseur Pieter Van Hees had in 2008 met het sfeervolle Linkeroever al een proefje van zijn kunnen gegeven, maar met Dirty Mind weet hij helaas geen stap vooruit te zetten. De twee films maken deel uit van wat een thematisch verwante trilogie, de "Anatomie van liefde en pijn", over lichaam (Linkeroever), geest (Dirty Mind) en hart (?) moet worden,

In Dirty Mind wordt er uitgepakt met het filmdebuut van cabaretier Wim Helsen, die na een ongeluk van persoonlijkheid wisselt en transformeert van de verlegen Diego naar Tony T, stoere stuntman en womanizer. In de promotie werd al wel eens benadrukt dat dit zeker niet ‘de film van Wim Helsen’ was (naar analogie met zijn laatste Canvas-programma met de geniale titel ‘Het programma van Wim Helsen’), maar achteraf gezien moet ik concluderen dat het toch zo is. De film staat of valt immers grotendeels met je appreciatie voor Wim Helsen.

Gelukkig zit dat bij mij wel meer dan goed (achteraf is het quotes spuien "Hier is Tony... mister upheaval, voor een shock and awe met zijn axis of evil!"), maar ik kon niet blind zijn voor enkele andere manco’s: de digitale beelden met groffe korrel die té cheap leken, de ongemakkelijke scènes tussen Kristine van Pellicom en Peter van den Begin, wiens sènes ik allemaal slecht vond.

Wat meteen ook de vraag oproept of de goeie sfeerzetting van de Vlaamse j-horror Linkeroever misschien niet meer toe te schrijven was aan cameraman Karakatsanis (Small Gods) dan aan Van Hees. Ook al merk je ook in Dirty Mind wel dat Van hees oog heeft voor goede shots.
Wordt vervolgd…

7/10

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 12:07

Linkeroever (2008)

Afbeelding

Een alleraardigste Vlaamse poging om een horror/thriller, geschoeid op de j-horror-leest, te maken. Regisseur is debutant Pieter Van Hees, maar ook de hand van de broertjes Karakatsanis (bekend van hun eigen Small Gods en hier te werk gesteld als respectievelijk co-scriptschrijver (Dimitri) en cinematograaf (Nicolas)) valt op in deze film. De knappe poëtische beelden en de mistroostige sfeer die de omgeving van de Antwerpse Linkeroever door hun toedoen meekrijgen vormen het sterkste pluspunt van deze film. Helaas zorgt het script dan weer wel voor ergernissen, omdat er te vaak platgetreden paden worden bewandeld. Het plot over een atlete die ontdekt dat de flat van haar nieuwe vriendje vroeger bewoond werd door een vrouw die op mysterieuze wijze verdwenen is, zal slechts weinigen op het puntje van hun stoel brengen.

Maar ondanks het plot is dit nog steeds een knappe film, met ook degelijk acteerwerk van de twee protagonisten Eline Kuppens en Matthias Schoenaerts.

7.3

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 12:18

Dagen Zonder Lief (2007, Felix Van Groeningen)

Afbeelding

Het verhaal is er eentje dat we eigenlijk al wel een paar keer hebben gezien: vrienden van vroeger die zich herenigen, maar dan merken dat de banden toch niet meer zo hecht zijn als voorheen, en dat de nood om volwassen te worden toch wel erg hoog aan het worden is (zie bvb ook Cloaca dus).

Het verschil met Cloaca ligt erin dat ik me in de personages en de setting van Dagen Zonder Lief veel beter kan inleven: soms lijkt het echt of Van Groeningen de voorbije 5 jaar over mijn schouder heeft meegekeken en daar hele stukken van in deze film heeft gegoten. En dat kan soms behoorlijk heftig zijn (de verdrongen gedachten aan die vriend/in die zelfmoord pleegde bvb, of iets luchtiger: de tijden waarin ik zelf ook buiten in enkele zeteltjes mijn tijd kon doden met drank en frisbeeën).

Een tweede punt dat ervoor zorgt dat ik met volle teugen van deze film kan genieten, zijn de talrijke dromerige scenes, die begeleid worden met lichtjes fantastische muziek van Jef Neve. Zo is er bvb de geweldige slotscene, waarin Neve een mooie pianoversie brengt van Something van Lasgo, een nummer waar je in normale omstandigheden van zou weglopen, maar dat in deze film geweldig mooi op zijn plaats is.

Alleszins, na zijn debuut Steve+Sky heeft Van Groeningen met Dagen zonder Lief opnieuw bewezen dat hij veel in zijn mars heeft. Dat ie nog veel van dit soort films mag maken.

Gebruikersavatar
Colonel_Kurz
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 30435
Lid geworden op: 29 dec 2002 11:59
Locatie: Utrecht
Contacteer:

Bericht door Colonel_Kurz » 01 mar 2009 15:30

Ik wil Vinyan graag zien, maar toen ik dat besloten had draaide de film al niet meer in Nederland... :(

Gebruikersavatar
Megalomaniac
Regisseur
Regisseur
Berichten: 6568
Lid geworden op: 03 mei 2005 10:09
Locatie: Groningen
Contacteer:

Bericht door Megalomaniac » 01 mar 2009 15:39

Dus dan maar tot april wachten..

Chivo, heb je de nieuwe Fien Troch (Unspoken) al gezien?

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 15:42

Nee, nog niet. Hij kwam vorige week uit en kreeg goeie recensies, maar voorlopig draait ie nog niet in Leuven. Misschien wordt het wachten tot Cinema Zed hem programmeert. Een ander zijn geluk vond ik wel goed, zeker voor een debuut.

Volgens cinebel draait ie nog in 4 zalen: Cartoon's, Vendôme, Le Churchill, Sphinx. :o

Gebruikersavatar
Megalomaniac
Regisseur
Regisseur
Berichten: 6568
Lid geworden op: 03 mei 2005 10:09
Locatie: Groningen
Contacteer:

Bericht door Megalomaniac » 01 mar 2009 15:44

Een ander zijn geluk moet ik dan nog een keer op gaan zoeken, Unspoken beviel me erg goed.

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 01 mar 2009 15:53

Ik heb trouwens ook het plan opgevat om dit jaar elke maand toch minstens 1 film, en bij voorkeur twee, van eigen bodem te bekijken. .

Mijn bib heeft ook nog wel het een het ander staan en als de oogst in de cinema interessant blijft zal dat wel geen probleem zijn

zvorod
Oscar winnaar
Oscar winnaar
Berichten: 1968
Lid geworden op: 18 jan 2009 03:09
Locatie: Leuven

Bericht door zvorod » 01 mar 2009 19:30

Hmm, als ik het zo bekijk, dan heb ik zelfs in de vaderlandse cinema nog een heleboel op te halen.
El Chivo schreef:Ik heb trouwens ook het plan opgevat om dit jaar elke maand toch minstens 1 film, en bij voorkeur twee, van eigen bodem te bekijken. .
Laat het maar weten als het zover is :wink:

Gebruikersavatar
Cortex
Hoofdrol
Hoofdrol
Berichten: 104
Lid geworden op: 09 apr 2005 11:41
Locatie: Spijkenisse

Bericht door Cortex » 02 mar 2009 11:28

El Chivo schreef:Dagen Zonder Lief (2007, Felix Van Groeningen)

Afbeelding

Het verhaal is er eentje dat we eigenlijk al wel een paar keer hebben gezien: vrienden van vroeger die zich herenigen, maar dan merken dat de banden toch niet meer zo hecht zijn als voorheen, en dat de nood om volwassen te worden toch wel erg hoog aan het worden is (zie bvb ook Cloaca dus).

Het verschil met Cloaca ligt erin dat ik me in de personages en de setting van Dagen Zonder Lief veel beter kan inleven: soms lijkt het echt of Van Groeningen de voorbije 5 jaar over mijn schouder heeft meegekeken en daar hele stukken van in deze film heeft gegoten. En dat kan soms behoorlijk heftig zijn (de verdrongen gedachten aan die vriend/in die zelfmoord pleegde bvb, of iets luchtiger: de tijden waarin ik zelf ook buiten in enkele zeteltjes mijn tijd kon doden met drank en frisbeeën).

Een tweede punt dat ervoor zorgt dat ik met volle teugen van deze film kan genieten, zijn de talrijke dromerige scenes, die begeleid worden met lichtjes fantastische muziek van Jef Neve. Zo is er bvb de geweldige slotscene, waarin Neve een mooie pianoversie brengt van Something van Lasgo, een nummer waar je in normale omstandigheden van zou weglopen, maar dat in deze film geweldig mooi op zijn plaats is.

Alleszins, na zijn debuut Steve+Sky heeft Van Groeningen met Dagen zonder Lief opnieuw bewezen dat hij veel in zijn mars heeft. Dat ie nog veel van dit soort films mag maken.
Twee jaar geleden op het filmfestival van Rotterdam gezien en ik vond het een verrassend mooie film over het volwassen worden en loslaten van je jeugd, een transitieperiode waarin ik mijzelf nu ook moet gaan begeven.

Ik vind ook dat er vaak onterecht extra kritisch wordt gedaan over een producten van eigen bodem.
Wat vindt men hier eigenlijk van Ex-Drummer? Ik vindt dat stiekem toch wel een geweldige film

Gebruikersavatar
El Chivo
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 10880
Lid geworden op: 01 nov 2003 13:28
Locatie: Leuven

Bericht door El Chivo » 02 mar 2009 21:36

Ik vond ex-drummer best tof, met fijne visuele ideeën, zoals die ondersteboven-gast. Verder net wat te nihilistisch en te Brusselmansiaans naar mijn smaak, maar ik ben toch blij dat er zo'n films gemaakt kunnen worden.

De soundtrack was alleszins outstanding.

Plaats reactie