Mensen voor wie je nog bewondering hebt

Bespreek het actuele nieuws.
Gebruikersavatar
emperor
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 17461
Lid geworden op: 29 mei 2003 18:51

Bericht door emperor » 04 jan 2004 23:29

"Wanneer de meeste mensen aan Indianen denken, denken zij aan oorlogzuchtige mensen met veren in hun haar die te paard over een onafzienbare grasvlakte trekken op zoek naar bizons voor voedsel. Altijd zijn zij in oorlog met blauwjassen, de bereden soldaten van de Amerikaanse cavalarie.

Over Nederlanders bestaat in het buitenland het beeld dat zij op klompen door de tulpenvelden lopen die zonder de dijken overstroomd zouden worden door de zee. Dit is waar en niet waar. Veel land in Nederland bestaat uit polders, vroeger liepen de boeren in Nederland inderdaad op klompen, en een aantal doet dat nog steeds, tulpen zijn een belangrijk exportprodukt, maar chips voor computers zijn dat ook.

Zo is dat ook met de Indianen. Het beeld van de Indiaan te paard is alleen waar voor de Indianen op de Prairie. De Prairie is een grasvlakte die ongeveer in het midden ligt van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. In dit gebied trekken Indianen eigenlijk alleen in de periode tussen 1650 en 1880 rond op paarden. in de periode daarvoor zijn er geen paarden en daarna zijn er geen bizons meer om op te jagen en worden zij verplicht door de Amerikaanse overheid om op één plek te blijven. Trouwens niet alle Indianen van de vlakte trekken rond op paarden. Anderen verblijven in die periode in dorpen langs de rivieren en zij gaan slechts één keer in het jaar voor een paar weken met tenten en paarden de vlakte op, op zoek naar bizons.

Veren zijn voor bijna alle Indianen in heel Amerika belangrijk, maar niet voor allemaal. Iedere groep Indianen draagt de veren anders in het haar en voor iedere groep betekenen de veren iets anders. De soort veren die in de tooi gaat, is afhankelijk van de vogels die in het gebied voorkomen. Tegenwoordig is bij de meeste Indianen in Noord-Amerika de verentooi van de Sioux in de mode. Het lijkt erg op de modes in hoeden en petten in West-Europa.

In verhalen worden Indianen vaak als wreed en slecht afgeschilderd. In strips zijn Indianen vaak de schurken. Dat komt omdat zij de opmars van de blanken in Amerika hebben opgehouden. Bij de strijd om hun land hebben de Indianen zich met hand en tand verdedigd. Het is moeilijk dat slecht te vinden.
In werkelijkheid zijn het de kolonisten uit Europa, later de Amerikanen, geweest die wreed waren. Zij hebben het land op de Indianen veroverd en zij deinsden daarbij nergens voor terug. Ook spreken Indianen in strips vaak de taal slecht. De meeste Indianen spreken uiteraard hun eigen taal net zo goed of slecht als andere mensen hen eigen taal spreken.

Een andere bewering die je vaak hoort over Indianen is dat zij in harmonie met de natuur leven. Dit is niet helemaal waar. Ook Indianen hebben veel natuur verwoest. Duizenden dieren zijn gedood om hun bont te ruilen voor Europese goederen, zoals geweren. Bij veel Indiaanse volken bestaat wel veel respect voor niet-menselijk leven. Zo kennen veel volken de gewoonte om een dier voor vergeving te vragen nadat het gedood is.

Dit verhaal over de edele wilde heeft zijn oorsprong in de eerste contacten tussen Europeanen en Indianen. De Europeanen zijn dan onder de indruk van de democratie in veel Indiaanse samenlevingen en zien de Indianen als voorbeeld voor ons. De ideeën die wij nu hebben over Indianen zijn een combinatie van deze filosofen en de verhalen van de kolonisten over de wreedheid van Indianen. Allebei de zienswijzen kom je steeds weer tegen.

Voor de Indianen is de verovering van Amerika door de Europeanen een ramp. Zij sterven vanaf dat moment massaal aan voor hen onbekende ziektes, komen om in de slavernij of worden verdreven van hun land. Veel volken sterven zo uit. In Argentinië, Chili, Texas, het oosten van Noord-Amerika en Californië zijn bijna alle Indiaanse volken verdwenen.
Vreemd is dat ondanks al deze ellende zo veel Indiaanse volken zijn blijven bestaan. Het Incarijk in Peru wordt verwoest door Pizarro in het begin van de zestiende eeuw, maar de taal van de Inca's, het Quechua, wordt nog altijd door zes miljoen mensen gesproken. In aantallen zijn er nu ongeveer evenveel Inca's als op het moment dat de Spanjaarden voet aan wal zetten in Peru.
De Sioux van de Prairie verliezen uiteindelijk hun oorlog tegen de Verenigde Staten van Noord-Amerika maar er zijn er nog altijd zo'n vijftigduizend. De meesten spreken naast Engels hun eigen taal en velen combineren het christendom met hun eigen religie. En ook van de Sioux zijn er nu evenveel als tijdens de hoogtijdagen van hun samenleving in de periode 1830-1870. Het verschil met toen is dat zij weinig meer te zeggen hebben. De politieke macht ligt niet bij de Indianen, maar is in handen van de afstammelingen van de migranten uit Europa. "

Gebruikersavatar
Zeurdoos
Regisseur
Regisseur
Berichten: 6377
Lid geworden op: 14 feb 2003 22:52
Locatie: Enschede
Contacteer:

Bericht door Zeurdoos » 05 jan 2004 01:53

Theo Maassen nog gezien? Die had het ook nog een tijdje over de indianen. Onder andere over het feit dat de Amerikanen verdomd veel lef hebben gehad om stervende indianen te "vereeuwigen" in plastic miniatuurtjes en er nog trots op zijn ook. Dat moesten ze in Duitsland een proberen... Zoiets, ik ben niet echt goed in het onthouden van de juiste tekst :)

Gebruikersavatar
emperor
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 17461
Lid geworden op: 29 mei 2003 18:51

Bericht door emperor » 05 jan 2004 10:29

Een paar dagen terug stukjes uit een documentaire gezien, over wounded knee...ik heb met open mond van verbazing zitten kijken, ik wist nooit precies wat daar nou gebeurd was.

Gebruikersavatar
emperor
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 17461
Lid geworden op: 29 mei 2003 18:51

Bericht door emperor » 05 jan 2004 10:33

"Nog steeds proberen veel Indianen meer vrijheid voor hun eigen cultuur te krijgen. Nu en dan blijken er Indiaanse volken te bestaan die nog volledig onbekend waren. Bijvoorbeeld bij de aanleg van nieuwe wegen door de Amazone stuiten de wegenbouwmaatschappijen een enkele keer op een onbekende groep Indianen. Toch wordt meestal als datum voor de ondergang van de Indianen 1890 gekozen. In dit jaar worden grote groepen Indianen wanhopig. De oorlogen tegen de Amerikanen hebben zij verloren. Er zijn geen bizons meer en zij moeten samenleven op een klein stuk grond omringd door soldaten die slechts nu en dan toestemming verlenen om het reservaat te verlaten. Op dit moment staat er een profeet op in Utah. Zijn naam is Wovoka. Hij zegt dat de bizon terug zal keren en dat alle blanken uit de gebieden van de Indianen zullen verdwijnen. Alle familieleden die in de oorlogen met de Amerikanen zijn overleden zullen weer tot leven komen. Over de hele prairie dansen Indianen volgens de voorschriften van Wovoka. De nieuwe godsdienst bereikt ook het reservaat van de Sioux. Baard vertelt als oude man wat hij meemaakt als jongeman.

"Alle bizons zijn verdwenen en de Indianen hebben honger. Ik zit niet mijn vader in zijn tipi en een boodschapper komt binnen en vertelt ons dat er een redder voor de Indianen is verschenen aan een Indiaan in het verre land waar de zon onder gaat. Hij belooft de bizon en de antilope terug te brengen en de blanke weg te sturen van al het land waar de Indianen vroeger gejaagd hebben. De boodschapper is heilig en vertelt dat als wij dansen en bidden voor deze redder, hij aan ons zal verschijnen en ons dingen zal laten zien die heilig zijn. Mijn vader zegt: 'Mijn zonen, wij zullen deze zaak eens onderzoeken.' Mijn vader en al zijn zonen gaan naar het kamp van Grootvoet op het reservaat aan de Cheyennerivier. Daar dansen de Indianen de dans van de geesten iedere dag. Maar er overkomt mij en mijn familieleden niets mysterieus.

Op een dag slaan ongeveer 500 soldaten hun kamp dicht bij ons op. Grootvoet gaat naar de officier en zegt: 'Mijn vriend, waarom sla jij je tenten zo dicht bij ons op?' De officier antwoordt: 'Jullie zouden die dans van de geesten niet moeten dansen.' Grootvoet zegt: 'Ik ga en ik neem mijn mensen met mij mee en ik wil niet dat je achter mij aankomt. Wij zullen dansen voor de heilige geest en wij doen niemand kwaad.'
De officier antwoordt: 'Als je van het reservaat afgaat moet je een pas hebben voor tien dagen.'
Dan zegt mijn vader: 'Mijn vriend, als jij bidt tot de god van de blanke, vraag jij dan om een papiertje uit Washington?'

In de nacht vluchten wij en slaan onze tenten dicht bij elkaar op. De volgende dag komen de soldaten ons achterna. De officier komt naar ons kamp en zegt tegen Grootvoet: 'Je zou er verstandig aan doen je mensen terug te brengen.'
Grootvoet zegt: 'Wij zijn geen vee. Wij willen niet terug.' De soldaten gaan weg.

Dan verschijnen de oude mensen en de vrouwen en kinderen uit het kamp van Zittende Stier. Wij weten nu dat er een opstand is. Grootvoet zegt: 'Wij gaan terug, dan weet de grote vader (hiermee wordt de president van Amerika bedoeld) dat wij niet bij de slechte Indianen horen.'

Er komen nog meer soldaten bij ons kamp. In de ochtend richten de soldaten een kanon op ons kamp. De soldaten staan op rij met hun geweren in hun hand. De officier komt en zegt dat wij ons moeten overgeven. Zij overleggen de hele dag. Grootvoet zegt dat wij geen opstandelingen zijn en dat hij de volgende ochtend zal vertellen wat hij zal doen.

De volgende dag staan de soldaten weer op rij. Het kanon is gericht op ons kamp. Wij moeten ons overgeven, anders gaan de soldaten schieten. Wij gaan met de soldaten mee. Sommige soldaten marcheren achter ons, anderen voor ons en weer anderen aan onze zijkanten. Als het middag is, zegt Grootvoet tegen een van de krijgers: 'Wees bereid.' De krijger gaat bij alle Indianen langs en zegt tegen de vrouwen om alle zware dingen weg te gooien. De officier vraagt waarom zij dat doen.
Grootvoet zegt: 'De pony's zijn zwak.'
Als de zon twee vingers hoog is, zegt Grootvoet: 'De pony's kunnen niet verder, we zullen hier ons kamp opslaan, er is goed water.'

Grootvoet vertelt alle Indianen op paarden dekens om zich heen te slaan zodat zij lijken op vrouwen. Hij zegt ze om kleine vuurtjes te stoken. Grootvoet zegt tegen de mensen in de wagen die het verst van de soldaten is dat zij weg moeten rijden. Als die weg is, vertelt hij aan de inzittenden van de volgende wagen dat bij weg moet gaan. Dit doet hij tot de laatste wagen. Een onderofficier vraagt waar de wagens zijn gebleven. Grootvoet zegt dat ze aan de andere kant van het kamp zijn. Hij zegt hem dat hij hem de wagens zal laten zien. Alle Indianen die zich vermomd hebben als vrouwen gaan met Grootvoet en de onderofficier mee. Als de onderofficier ziet dat wij ons verzamelen, rent bij weg en zegt dat de Indianen aanvallen. Grootvoet zegt ons dat wij hard weg moeten rijden. Wij gaan naar de Badlands. Daar zien wij soldaten die ons zoeken.

De volgende dag is Grootvoet ziek. Wij rijden door. De jongemannen houden de soldaten in de gaten die ons zoeken. Grootvoet zegt: 'Wij zullen proberen het kamp van Rode Wolk te bereiken voor ik sterf.' Als wij onderweg ergens stoppen, zien wij vier Indiaanse verkenners. Wij roepen ze, maar zij rennen hard weg. Als wij verder gaan, stuiten wij opeens op soldaten. Zij richten hun geweren en kanonnen op ons. Grootvoet is ziek en onderhandelt met de soldaten. Ik ben erbij.
De officier zegt: 'Kan hij praten?' Dan slaat hij de deken die over Grootvoet ligt op en zegt: 'Kun je praten?'
Grootvoet zegt dat wij naar het reservaat gaan om onze vrienden en verwanten te bezoeken.
De officier zegt: 'Grootvoet, jullie moeten je wapens neerleggen.'
Grootvoet zegt: 'Ja wij zijn vredelievend, ik geef mijn wapens op, maar ik ben bang voor wat er gebeurt als ik dat doe. Ik geef de wapens terug als wij bij het agentschap van het reservaat zijn. Als ik ze nu geef, vrees ik voor het leven van mijn mensen.'
De officier zegt: 'Wat goed om dit te horen, wij hebben een mooie wagen voor jou met vier muilezels. Daar kun je in liggen.' Als de officieren Grootvoet in de ziekenwagen leggen, lachen zij en ik vrees voor zijn leven. Dan gaan de soldaten terug naar de Wounded Knee stroom met een wacht bij Grootvoet. Iemand wil de wacht doodschieten, maar hij wordt tegengehouden. Het zou alles erger maken voor Grootvoet en alle Indianen zouden worden doodgeschoten.

Als wij ons kamp bij Wounded Knee opslaan, plaatsen de soldaten bewakers bij de tenten. Een paar Indianen wil naar het agentschap van het reservaat gaan, maar de soldaten houden ze tegen. Op de top van een heuvel is een snelvurend kanon geplaatst. Weer probeert een paar Indianen te ontsnappen als het nacht is, maar er zijn zoveel wachten dat het niet mogelijk is om weg te komen. Wij weten nu dat wij gevangenen zijn. De Indianen die Engels begrijpen, horen dat zij ons naar het zuiden willen sturen met de trein. Daar zou de zee overal om ons heen zijn.

Alleen de kinderen slapen die nacht. Mijn vader vraagt de medicijnman om hulp, maar die zegt dat de messias hulp zal geven als het nodig is.

De volgende dag zegt een tolk dat wij van de soldaten onze geweren moeten inleveren. Ik ga naar mijn tent en begraaf mijn geweer. Als ik terugkom zie ik een stapel geweren. Om mij heen staan allemaal soldaten. Tegenover mij op de top van de heuvel staat het kanon. Ik ben niet bang.

De officier zegt: 'Jullie hebben nog vijfentwintig geweren. Ik weet dat juffie meer geweren hebben. Wij hebben ze gisteren geteld. Jullie moeten ook je kogels en messen geven.' Maar wij hebben bijna al onze geweren gegeven.

Zwarte Vos en Gele Schildpad willen hun geweren niet geven, zij houden ze vast in hun handen. Ook de medicijnmannen willen hun geweren niet opgeven. Mijn vader zegt dat zij beschermd zullen worden door hun hemd met de mysterieuze tekens. De medicijnman zegt: 'Ik ben bang.' Iemand zegt dat wanneer de soldaten al onze geweren hebben de Indianen dan langs hen kunnen lopen en dat de soldaten hun geweren voor zich zullen houden. Maar de Indianen denken dat hij zegt dat zij de geweren op hen zullen richten.
Mijn broer zegt: 'Als zij hun geweren op ons richten, zullen zij schieten.'
Mijn vader zegt tegen de medicijnman: 'Nu moet jouw messias ons beschermen tegen de kogels. Je staat erbij als een oude vrouw.'

De officier praat opgewonden tegen zijn soldaten. De medicijnman begint te bidden tot de grote geest. De soldaten komen op Zwarte Vos en Gele Schildpad af.
Zwarte Vos zegt: 'Ga weg, ik zal sterven als jullie dichterbij komen, voordat jullie mijn geweer hebben, en als ik sterf neem ik sommige van jullie met mij mee.'

Een paar Indianen zegt: 'Laten wij onze geweren terugpakken, ze gaan schieten.'

Een oude Indiaan zegt dat de tolk voor alle problemen zorgt. Mijn vader zegt dat de medicijnman moet helpen. Dan houdt de medicijnman op met zingen en werpt een handvol stof in de lucht en begint te huilen voor de grote geest.

Hij werpt zijn deken onder het stof, zoals dat hoort in de dans van de geesten.

Iemand roept in het Lakota: 'Niet schieten.'

Ik zie dat Zwarte Vos en Gele Schildpad de soldaten uitlachen als zij doodsbang voor hen wegrennen. Zij hebben hun geweren vast alsof zij klaar staan om te schieten. Als ik in een greppel kijk bij de rivier hoor ik opeens een schot. Meteen daarna draaien Zwarte Vos en Gele Schildpad zich om en schieten in de richting waarvandaan geschoten wordt.

Alle Indianen springen op. 'Pak je geweren en maak dat je wegkomt,' roepen enkele Indianen. Zwarte Vos en Gele Schildpad vallen op de grond. Gele Schildpad zingt zijn doodslied, leunt op zijn elleboog en schiet op de soldaten.

Alle soldaten beginnen te schieten. Overal om mij heen vallen Indianen op de grond. Een Indiaan schreeuwt in mijn oor: 'Pak je geweer.'

Ik ren weg door de rook. Ik zie de knopen van een soldatenjas en een geweer gaat af. Ik pak mijn mes en probeer het geweer van de soldaat af te pakken. Ik steek drie keer toe. Hij laat het geweer los. Ik ren terug naar de greppel.

De soldaten richten hun geweer op mij en schieten. Een kogel raakt mij in mijn schouder. Ik kan niet rennen en dus loop ik.

De soldaten komen op mij af en omdat ik toch al denk dat ik dood ben, val ik aan. Zij rennen weg. Mijn mond en keel zitten vol bloed. Van een dode soldaat pak ik de kogels af. Het blijkt dat ik ook in mijn been geschoten ben. Ik schiet op de soldaten. Overal om mij heen liggen dode vrouwen en kinderen. Eindelijk in de greppel krijg ik een geweer van een Indiaan. Dan begint het snelschietend kanon zijn kogels af te vuren. Mijn vrouw, Wit Gezicht, komt in de greppel. Zij is gewond. Zij zegt: 'Ik ga het lichaam van mijn moeder halen dat op de top van die heuvel ligt.'

Zij tilt het lichaam op en valt neer, zij is nog een keer geraakt. Zij is dood. Ik klim uit de greppel, want ik denk dat ik nu net zo goed ook kan sterven. Een Indiaan trekt mij terug. Als hij mij terugtrekt, valt hij dood neer met een kogel door zijn hoofd. Ik ga weer schieten. Ik zie een vrouw onder het bloed met een soldatenrevolver in haar hand. Ik ga naar haar toe om haar te helpen. Als ik schiet, rennen de soldaten weg. Ik zie mijn broers Witte Lans en Vervolgde.

Zij zijn allebei gewond. Vervolgde is bijna dood. Hij zegt: 'Pak mijn kogels en schiet er zoveel mogelijk dood voor jullie zelf sterven.'

Wij schieten op de soldaten. Zij richten het kanon op ons. Het zand stuift alle kanten op van de inslag van de kanonskogel. Ik voel mij misselijk en heb dorst. De soldaten komen kijken of wij dood zijn, ik schiet maar kan niet richten. De soldaten rennen weg. Ze schieten nog een keer met het kanon. Haviksveer wordt in twee stukken geschoten. Zij schieten ook op mij. Ik houd mij stil en het schieten stopt. Witte Lans is uit de greppel geklommen en ik zoek hem. Een Indiaanse verkenner schiet op mij als ik uit de greppel wil klimmen. Ik wil sterven. Ik schiet op de soldaten maar kan niet staan. Zij schieten weer met het kanon op mij De kanonskogels gaan rakelings langs mijn hoofd. De wind van de kogels tilt mij van de grond. Ik lig stil op de grond en het schieten houdt op. Ik kruip op de top van een heuvel en mijn broer Schreeuw Naar Hen komt naar mij toe met een paard. Hij zegt: 'Wij gaan naar het agentschap en wij gaan daar samen naar toe of wij sterven samen.'

Enkele Oglala-Sioux komen naar ons toe en vertellen dat alle opstandelingen naar het kamp van Korte Stier gaan.

Wij gaan mee. Er is niemand. Ik ben te gewond om verder te gaan. Iemand vertelt mij dat mijn vader Hoorn Wolk, mijn moeder Geel Blad, mijn vrouw Wit Gezicht, mijn kind Wit Voet, mijn broer Vervolgde en mijn zuster Haar Paarden allemaal gedood zijn. Mijn broers Witte Lans en Vijand zijn gewond.

Achteraf denk ik dat wij beter meteen met de opstandelingen mee hadden kunnen doen. Uiteindelijk word ik naar het agentschap gebracht."

Bij de slachting komen tweehonderd Sioux om het leven. Het is nog altijd niet bekend wie het eerste schot heeft gelost.

Na dit jaar zijn alle pogingen van Indianen om onafhankelijk te leven voorbij. In Noord-Amerika leven zij in reservaten en in Latijns Amerika (dat is Midden- en Zuid-Amerika samen) vormen de Indianen de groep in de samenleving met de slechtste banen.

De hoeveelheid Indianen blijft lang na Wounded Knee afnemen. De nomaden van de prairie kunnen niet tegen het leven op één plaats en zijn daardoor vatbaar voor ziekten. Andere groepen gaan op in de Amerikaanse samenleving. Maar vanaf ongeveer 1920 neemt de Indiaanse bevolking weer toe en is op dit moment weer op hetzelfde aantal als voor de komst van Columbus. Maar veel politieke macht hebben zij niet. De situatie van Indianen is, vergeleken met andere bevolkingsgroepen slecht. In Canada bijvoorbeeld worden Indianen gemiddeld niet ouder dan 42 jaar. In de loop van de twintigste eeuw zijn er diverse organisaties opgericht met het doel de belangen van Indianen te verdedigen.

Het bekendst is de 'American Indian Movement' (Amerikaans Indiaanse Beweging), kortweg AIM, geworden. Met spectaculaire acties trok de AIM aandacht voor de problemen van Indianen in de Verenigde Staten van Noord-Amerika. De meest gebruikte tactiek is de bezetting van gebouwen. Een opvallend kenmerk van de AIM is dat de meeste leden uit de steden komen.

In 1973 bezet de AIM het plaatsje Wounded Knee. De activisten vinden dit een geschikte plek vanwege de slachting die hier in 1890 heeft plaatsgevonden. Na zeventig dagen geven de bezetters op. Het resultaat van de bezetting is wereldwijde aandacht voor de situatie van Indianen in Noord-Amerika. Over de hele wereld worden actiegroepen opgericht om de Indianen te steunen. Bijvoorbeeld in Nederland de 'Nederlandse Actiegroep Noord-Amerikaanse Indianen', de NANAI. Verder heeft de actie weinig opgeleverd.

De laatste jaren hebben de besturen van sommige reservaten gokpaleizen opgezet om daarmee geld te verdienen voor de reservaten.

Voor de meeste Indianen zowel in Noord- als Latijns-Amerika blijft het leven zwaar en armoedig."

Gebruikersavatar
emperor
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 17461
Lid geworden op: 29 mei 2003 18:51

Bericht door emperor » 24 aug 2004 20:13

Peter R. de Vries..ondanks toch wat kritiek rond zijn persoon,vindt ik het prachtig wat die man doet in Nederland.

Gebruikersavatar
Aziez
Filmster
Filmster
Berichten: 742
Lid geworden op: 30 dec 2002 09:50
Locatie: Den Haag

Bericht door Aziez » 25 aug 2004 10:35

_O_ NELSON MANDELA _O_

Gebruikersavatar
N.E.R.D
Filmster
Filmster
Berichten: 464
Lid geworden op: 12 apr 2004 12:06

Bericht door N.E.R.D » 25 aug 2004 13:13

Aziez schreef:_O_ NELSON MANDELA _O_
_O_

Gebruikersavatar
Ann McDunn
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 19336
Lid geworden op: 23 aug 2003 12:56
Locatie: Buitenpost
Contacteer:

Bericht door Ann McDunn » 12 sep 2004 01:25

Bewondering heb ik voor mensen die onbaatzuchtig en met liefde andere mensen helpen, b.v. de zusters in bejaardentehuizen die op knappen wat wij niet zouden willen doen, vrijwilligers bij de brandweer, en zomaar mensen die een helpende hand uitsteken waar dat nodig is. :Y

Gebruikersavatar
Marlous
Oscar winnaar
Oscar winnaar
Berichten: 1980
Lid geworden op: 18 aug 2004 13:14
Locatie: Amsterdam
Contacteer:

Bericht door Marlous » 12 sep 2004 08:28

Ik heb bewondering voor mijn mama..

Ze is een harde werker, een slimme vrouw en een lief mens..

Ik houd echt van haar...

Verder heb ik bewondering voor mensen die inderdaad net als Ann zegt, onbaatzuchtige dingen doen....die er niets voor terug willen zien...
(ikzelf doe elke dag een goede daad: of het nu opstaan is in de tram met mijn toeter, of boodschappen tillen voor een ouder iemand(soms iets kleins, soms iets groots)..Het begint allemaal met jezelf).

Mensen zijn tegenwoordig zo zelfingenomen..bah..

Gebruikersavatar
einstein
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 1023
Lid geworden op: 15 jan 2004 16:57

Bericht door einstein » 12 sep 2004 13:51

Ann McDunn schreef:bejaardentehuizen
bejaardenhuizen... Niet alle oude mensen zijn toch gek? :wink:

Gebruikersavatar
Mark
Regisseur
Regisseur
Berichten: 3691
Lid geworden op: 20 apr 2004 17:57
Locatie: Amersfoort

Bericht door Mark » 12 sep 2004 14:21

Iemand voor wie ik nog bewondering heeft voor wat hij allemaal berijkt heeft, is Gordon Ramsay. Een succesvol ondernemer die elke keer weer voor bijna perfectie gaat, en niet te beroerd is om iemand ff lekker uit te schelden als het niet gaat zoals hij het wil.

Geen idee wie het is? http://www.wordiq.com/definition/Gordon_Ramsay

Gebruikersavatar
Ann McDunn
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 19336
Lid geworden op: 23 aug 2003 12:56
Locatie: Buitenpost
Contacteer:

Bericht door Ann McDunn » 12 sep 2004 14:28

einstein schreef:
Ann McDunn schreef:bejaardentehuizen
bejaardenhuizen... Niet alle oude mensen zijn toch gek? :wink:
_O_ Gelukkig, eindelijk iemand met een vocabulaire die aangeeft dat het hier iemand betreft met inhoudelijke sterkte, zekerheid en geestelijke kracht. _O_

Aangezien dit topic gaat over mensen waar je nog bewondering voor hebt, zou ik zeggen "schoenmaker houdt je bij je leest", of ben je nu ook al leraar Nederlands :-? Let nu maar op je eigen fouten in de Nederlandse taal, want die maak je toch ècht hoor.

Ik zal het anders formuleren, ik bedoelde dus bejaardenhuizen èn tehuizen, zo goed?

Gebruikersavatar
DocTari
Hoofdrol
Hoofdrol
Berichten: 194
Lid geworden op: 07 jul 2004 18:19
Locatie: Eindhoven

Bericht door DocTari » 13 sep 2004 12:17

Mark schreef:Iemand voor wie ik nog bewondering heeft voor wat hij allemaal berijkt heeft, is Gordon Ramsay. Een succesvol ondernemer die elke keer weer voor bijna perfectie gaat, en niet te beroerd is om iemand ff lekker uit te schelden als het niet gaat zoals hij het wil.

Geen idee wie het is? http://www.wordiq.com/definition/Gordon_Ramsay
No offense, maar dat vind ik dus echt een enorme eikel. Mensen die alleen hun doel schijnen te kunnen bereiken door anderen af te zeiken daar heb ik dus geen respect voor

Gebruikersavatar
Ann McDunn
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 19336
Lid geworden op: 23 aug 2003 12:56
Locatie: Buitenpost
Contacteer:

Bericht door Ann McDunn » 03 jan 2005 01:08

Nu heb ik erg veel bewondering voor alle artsen, andere hulpverleners en de mensen die doden identificeren die nu in Azië zijn, het is afschuwelijk werk, maar ze doen het toch maar. _O_

Gebruikersavatar
gollum36
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 13593
Lid geworden op: 12 mei 2003 16:15
Locatie: Zwolle

Bericht door gollum36 » 03 jan 2005 14:38

Klinkt misschien scheef uit mijn mond maar toch, ik heb enorm respect voor mijn ouders.
Ze zetten zich al jaren onbaatzuchtig in als vrijwilliger voor gehandicapten. Ze gaan daar zelfs zo ver in dat we soms een paar gehandicapten tegelijk bij ons mee hebben eten. Er is er zelfs een die nu al 25 jaar als vaste prik één keer per maand bij ons logeert.

Kijk daar heb ik respect voor.... _O_

Plaats reactie