Kyrill's recensie topic

Schrijf en plaats hier je eigen filmrecensies.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 12 apr 2007 19:17

Rushmore(Wes Anderson , 1998)

Het Verhaal

Max Fischer( Jason Schwarzman) zit op Rushmore. Hij is ongeloofelijk actief met allerlei dingen op school daar. Hij zit in het scherm team, hij is een invaller van het worstel team, hij schrijft toneelstukken. Alleen zijn cijfers zijn ronduit shit. Hij komt een boek tegen in de Bibliotheek waarnaar hij opzoek was, met allemaal persoonlijke aantekeningen erin. Hij vraagt op wie er in het afgelopen jaar voor hem dat boek heeft geleend. Hij komt zodoende Rosemary Cross(Olivia Williams) tegen. Die lerares is op Rushmore. En hij begint verliefd op haar te raken.

Afbeelding

Verwijzingen naar andere films en naar Catcher in the Rye

Daar waren er aantal van tijdens de toneelstukken van Max.
Zo is het eerste toneelstuk een verwijzing naar Serpico. En zo is de line van Max ‘’ Can’t you let me slip by.. for old time sake’’? een verwijzing naar The Godfather. Wanneer Max aan het einde van de film dynamiet oppakt en zegt: ‘’Could you make out the order to Raidy Demolition, Tucson- Arizone’’. Dat is een line uit Heat van Val Kilmer.

De verwijzingen naar Catcher in the Rye van J.D Salinger was ik wel zelf achter gekomen. Dat viel me ook enorm op. Max wordt bijna van school gestuurd vanwege slechte cijfers. Holden wordt van Pencey gestuurd vanwege slechte cijfers.
Max draagt een rode pet. Holden draagt een rode jagers pet. En Max verteld veel leugens in de film tegen andere mensen, Holden doet dat ook. Ook zijn ze beide kapitein van hun scherm team.

n.b Holden is het hoofdpersonage uit het boek The Catcher in the Rye.


Trivia

-The pictures of Ms. Cross' dead husband in her bedroom are pictures of co-writer 'Wilson, Owen'
-When Bill Murray first read the script, he thought it was so fantastic that he said he wanted to do it so badly he would do it for free.
-Bill Murray genuinely found the McCawley brothers, the two actors playing his sons and who were very much like their screen characters, annoying and many of the scenes where he lashes out at them and insults them were improvised.
-Rosemary takes a job at a girls' private school called "The Webster Smalley School for Girls". Webster Smalley is well known for teaching playwriting at the University of Texas at Austin, which Wes Anderson and 'Owen Wilson' both attended.

http://www.imsdb.com/scripts/Rushmore.html voor het script





Mijn Mening:

Naar mijn mening is Rushmore een hele leuke film. Er zitten leuke scènes in, zoals de toneelstukken die gewoon best wel gaaf zijn. Omdat er spanning inzit. En het over the top is en daar houd ik wel van. En ze deden me enigszins ook wel denken aan andere films. Dat vind ik juist tof. Omdat je het kan zien als een eerbetoon van de regisseur Wes Anderson, aan eerdere gemaakte films. Hij heeft tenslotte samen met Owen Wilson het script geschreven. Verder vind Jason Schwartzman er goed spelen in zijn debuut film. Zijn articulatie vind ik goed. Ik vind de looks die hij heeft. Er goed passen bij zijn rol. En zijn manier waarop hij speelt. Zijn gezichts uitdrukkingen, zijn manier van doen en zijn manier van praten. Hij heeft veel dingen die lijken op het personage Holden uit The Catcher in The Rye. Wat ik juist enorm tof vindt omdat dat een van mijn favoriete boeken is. En ik nu een idee heb hoe Holden eruit zou kunnen zien.

Ook leuk dat hij bijvoorbeeld Herman Blume( een glansrol van Bill Murray) vraagt om geld voor een aquarium. Sinds Bill miljonair is in de film. En dat hij dan bluft met het feit dat hij $35.000 nodig heeft, en dan krijgt hij $2500. Toch mooi meegenomen.
Als je nagaat dat het aquarium dat hij ermee bouwde echt geen $2500 kost.

Wat ook erg leuk is aan Rushmore zijn sommige dialogen. Zoals deze:

Rosemary Cross: Do you think we're going to have sex?
Max Fischer: That's a kinda cheap way to put it.
Rosemary Cross: Not if you've ever fucked before, it isn't.


Of deze one liner van Max:

Max Fischer: I saved Latin. What did you ever do?

Terwijl hij Latijn gered heft voor Rosemary. Terwijl ze dat niet eens zo heel erg graag wou. Ze zei dat ze naar(Latin America) Zuid-Amerika was geweest. Maar Max bleef toen maar doordraven over Latin. En het komische eraan is dat hij de volgende discussie had in het begin van de film:

ALEX

Did you hear they're teaching Japanese next year?

MAX

That's the rumor.

ALEX

And they're canceling Latin.

MAX

What? I tried to get Latin canceled for five years. "It's a dead language," I'd always say.

ALEX

Well, I guess they finally heard you.


Dan is er nog het spel van Bill Murray. Eerder had ik het al over een glansrol. En dat meen ik ook volledig. Hij is weer als vanouds goed. Hij heeft zijn zielige blik, zijn hoopvolle blik. En natuurlijk zijn eigen Bill Murray charmes. Erg tof is ook de scène waarin hij in zijn zwembroek met een sigaret in zijn mond, van de hoogste duikplank springt. Iedereen kijkt hem aan alsof hij gek is. Waar hij dus totaal geen boodschap aan heeft. Dat vind ik ook een mooi onderdeeld van de film. De film roept een gevoel van blijdschap bij me op. Omdat de personen in deze film gewoon doen waar ze zin in hebben. Waardoor ik de film realistisch vind.

De personages doen waar ze voor staan. En toch zie je een ontwikkeling plaats vinden. Zo zegt Max bijvoorbeeld in het begin dat zijn vader een hart long chirurg is. Wanneer mensen erachter komen dat dit niet zo is, accepteren ze dit gewoon. Of Margaret Yang(Sarah Tanaka) die Max verteld dat ze het niet leuk vindt dat hij zich als een eikel gedraagde tegen haar. En dan alsnog goede vrienden met hem wordt.

Ik heb nu een aantal films met Bill Murray erin gezien(Lost in Translation, Groundhog Day, The Royale Tenenbaums,The Life Aquatic en deze) wat mij opvalt het is een zeer goede acteur. Alleen ik vind hem niet echt veel verschillende gezichts uitdrukkingen hebben. Maar goed wat maakt dat uit. Zolang hij maar goed acteert, en dat zie ik hem altijd wel doen. Dus het is ook maar een miniscuul puntje van kritiek.
Ook het spel van de rest van de cast is goed. Verder zijn er nog leuke bijrollen van Seymour Cassel als de vader van Max en Luke Perry als een vriend van Rosemary. Ooh ja niet te vergeten Brian Cox natuurlijk als Dr Guggenheim.

Conclusie:

Rushmore is een goede film. Waarvan ik genoten heb, en die ik ook zeker iedereen kan aanraden. Ook degene die nog nooit een Wes Anderson film gezien hebben. Naar mijn idee is dit ook de beste Anderson film die ik gezien heb.

8.0
Laatst gewijzigd door Kyrill op 12 apr 2007 23:03, 3 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
flip-flop
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 808
Lid geworden op: 04 dec 2004 11:46
Locatie: Arnhem

Bericht door flip-flop » 12 apr 2007 21:27

Ik heb bijna al je recensies gelezen en ik erger me soms dood. Je kunt het volgende als opbouwende kritiek beschouwen, maar om eerlijk te zijn ook als afkraken.
Naar mijn mening is Rushmore een hele leuke film. Er zitten leuke scènes in, zoals de toneelstukken die gewoon best wel gaaf zijn.
Gewoon best wel gaaf Waarom is het gaaf? Wat is er leuk aan? Wat is er gewoon aan?
En ze deden me enigszins ook wel denken aan andere films. Dat vind ik juist tof.
Waarom is het tof?
Verder vind Jason Schwartzman er goed spelen in zijn debuut film.


Waarom? Is het zijn gezichtsuitdrukking? Zijn emoties? Zijn articulatie?
Als je nagaat dat het aquarium dat hij ermee bouwde echt geen $2500 kost.
Wooptidoo!!!
Ze zij dat ze naar Latin- America(Zuid-Amerika) was geweest.
Tenenkrommend slecht Nederlands! Ik vond het te pietleuterig om alle grammaticale fouten te gaan quoten, maar dit spant de spreekwoordelijke kroon.
Erg tof is ook de scène waarin hij met zijn dikke buik in een zwembroek met een sigaret in zijn mond, van de hoogste duikplank springt.
Je gebruik van punctuatie is ook niet echt voldoende. Zit zijn dikke buik in een zwembroek?
Alleen op de een of andere manier vind ik hem niet heel divers. Zijn spel is altijd wel erg goed, daar niet van. Ik heb gewoon het idee dat ik elke keer naar het zelfde personage zit te kijken bij hem. Nou ja niet altijd. Alleen hij heeft wel altijd dezelfde trekjes.
Misschien kan je beter schrijftaal ipv spreektaal hanteren. Jezelf corrigeren in een recensie :-? . Doe dat dan voordat je de recensie plaatst.
Ooh ja niet te vergeten Brian Cox als Dr Guggenheim natuurlijk.
Idem

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 12 apr 2007 22:08

Dankjewel voor je ''afkrakingen''. Heb het op alle punten verbeterd. Hopelijk heb je nu minder om op te zeiken.

Gebruikersavatar
flip-flop
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 808
Lid geworden op: 04 dec 2004 11:46
Locatie: Arnhem

Bericht door flip-flop » 12 apr 2007 22:41

1. Als je recensies post op het forum dan vraag/krijg je reacties

2. Ik heb me vaak ingehouden tov je schrijfstijl in recensies:

Ik vind dat gewoon leuk.

Hij speelt goed. Hij speelt niet goed. Hij speelt erg goed.

Dat is tof. Dit is ook tof.


Omdat er weinig vooruitgang in zit, besloot ik maar eens kritiek te geven. Wanneer ik je recensies geweldig zou vinden had je dat immers ook willen horen.

3. Natuurlijk hoeft niet iedereen overal goed in te zijn. Het belangrijkste is dat je van je kritieken/fouten leert.

4. Mijn quotes zijn niet al de fouten die in je recensie staan, de quotes zijn niet eens fouten. Wat is een fout in een mening? Het gaat slechts om de beargumentatie van je mening. De quotes zijn zaken die het niveau van je recensie negatief beïnvloeden.

5. De voornaamste kritiek lijkt mij dat je niet om weet te schakelen van je dagelijkse spreektaal naar de schrijftaal. Dit is bij jou vaak grappig om te lezen, maar hierdoor word je recensie niet echt serieus genomen.

6. Probeer meer tot de kern door te dringen. Je recensie is louter een opsomming van dingen die je slecht/goed vond en vaak ontbreekt een goede beargumentatie. Misschien moet je meer over de emotie praten die je bij de film voelde of de boodschap die een regisseur met een film over wil brengen.

7. Het woord "afkraken" wat ik gebruikte klinkt zeer negatief en dat is het ook. Een draak van een film zou jij ook afkraken in een recensie. Omdat ik dat je ermee confronteer kan jij er tenminste nog wat mee doen in de toekomst. Dit is nuttiger dan je recensie bagger vinden en vervolgens niet reageren, daar heb je niks aan.

Ik zal in de toekomst je recensies blijven lezen. Ik heb vaak om je spreektaal hardop lachend passages gelezen. Maar hierdoor neem ik je recensies niet serieus. Ik weet niet precies welke van de twee zaken je belangrijker vind.

Veel succes met je recensies!

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 12 apr 2007 23:07

Dankjewel. Ik vind het ook niet makkelijk. En dat spreektaal heb ik zelf niet eens door. Ik heb er nu naar gekeken, en zoveel mogelijk geprobeerd eruit te halen! Dat doe ik echt niet opzettelijk. Dat heb ik er veel liever uit dan in!. Ik heb nog geprobeerd wat aan mijn mening toe te voegen. Ik vind het ook niet makkelijk om een standpunt t.a.v een film te beargumenteren :wink: Ik heb het nu ook zo goed mogelijk geprobeerd te doen :)

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 28 mei 2007 21:18

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy(Adam Mckay, 2004)

Ron Burgundy(Will Ferrell) is hoofd presentator voor channel 4 nieuws. Hij is enorm populair in San Diego, en de kijk cijfers zijn ook enorm hoog. Op een feestje komt hij hij Veronica(Christina Applegate) tegen. Tot zijn groot ongenoegen, blijkt een dag later op kantoor dat zij het nieuws team komt versterken.

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy is een komische film. Dat is al vanaf het begin duidelijk. Dit is geen film waarbij je veel serieuze dingen moet verwachten. Het is allemaal lekker luchtig. De personages zijn allemaal op Ron en Veronica na nogal een dimensionaal. Maar wel gewoon erg leuk. Seve Carell bijvoorbeeld speelt Brick die naar eigen zegen een IQ heeft van 48. Paul Rudd speelt Brian die een hele kast vol heeft met geurtjes. Zo heeft elk personage in de film wel iets. Ik heb geen een keer echt hard op moet lachen. Echter dat neemt niet weg dat het gewoon een zeer vermakelijke film is. Ik zat continu met een glimlach op mijn gezicht.

Ook is de film een soort van persiflage op het nieuws van Amerika. Dat wordt al gauw duidelijk wanneer we te horen krijgen en te zien, dat de bevalling van een panda beer wordt ontvangen als een wereld item. Dat alle nieuws zenders aantrekt. Erg cool vind ik ook dat bijna iedereen van het ‘’frat pack’’ voorkomt in de film. Het frat pack is een verzameling van acteurs die spelen in allemaal comedy films. Het frat pack bestaat uit: Ben Stiller, Luke Wilson & Owen Wilson, Vince Vaughn, Jack Black, Steve Carell en Wil Ferrell. Er is nog geen één film geweest waar ze allemaal hebben in gespeeld. Hier ontbreekt alleen Owen Wilson. Andere films met het frat pack zijn Old Skool of bijvoorbeeld Starsky & Hutch(2004).

Wat vooral ook erg leuk is aan de film is de rivaliteit tussen enerzijds Ron en Veronica, en anderzijds de rivaliteit tussen de nieuws ploeg van channel 4 en de nieuwsploeg van Wes Mantooth(Vince Vaughn). Wat voor grappige dialogen zorgt van tijd tot tijd.

Maar wat me vooral opviel zijn de leuke cameo’s. Waaronder die van Jack Black als moto rijder. Of die van Tim Robbins als hoofd presentator van de publieke omroep. En zo zitten er nog wel meer leuke cameo’s in die ik niet ga verklappen. Nou ja ook Danny Trejo komt erin voor. Wat ook erg leuk is gedaan is het gevecht tussen de nieuwsploegen. Alleen met dit soort films nou ja niet alleen met dit soort films, maar over het algemeen met Hollywood films is het zo zonde dat het einde o zo Amerikaans is.

Anorchman: The Legend of Ron Burgundy is een zeer vermakelijk film. Die mij positief verrast heeft. Minpuntjes zijn het einde, en dat ik de film niet hilarisch vind. Maar toch is de film best grappig.

7.4

Gebruikersavatar
onzehans
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 1300
Lid geworden op: 22 mar 2004 19:00
Locatie: Amsterdam
Contacteer:

Bericht door onzehans » 31 mei 2007 15:27

Kyrill schreef: Anchorman: The Legend of Ron Burgundy is een komische film.

[...] Het is allemaal lekker luchtig.
[...] gewoon erg leuk
[...] een zeer vermakelijke film
[...] een soort van persiflage
[...] ook erg leuk is aan de film
[...] grappige dialogen
[...] leuke cameo’s
[...] erg leuk is gedaan
[...] een zeer vermakelijk film.
[...] best grappig.
Lache, man! :D

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 07 jun 2007 15:16

Wild Hogs(Walt Becker, 2007)


Afbeelding

v.l.n.r Woody(John Travolta), Dudley(William H Macy), Doug(Tim Allen) en Bobby(Martin Lawrence)

Het groepje stoere mannen op de bovenstaande foto zijn uiteraard de Wild Hogs.Ze zijn allemaal mannen van middelbare leeftijd, die niet zo goed weten wat ze met hun leven aanmoeten. Ze besluiten om een roadtrip te houden en vertrekken op de motor vanaf hun woonplaats Cincinnati op weg naar de zonnige Pacific(de West Kust van de VS).

Woody is getrouwd met een badpak model en woont in een groot huis. Dudley is een computer programmeur. Doug is ook getrouwd, is tandarts en heeft een zoon. Bobby is ook getrouwd, heeft tevens kinderen en een rot baantje. Het lijkt alsof ze allemaal een goed lopend, maar onderhuis begint het bij de mannen wat te kriebelen. Woody vindt dat ze oud zijn en dat ze er eigenlijk weer eens op uit moeten gaan om echt te kunnen genieten van het leven. De rest komt met allemaal excuses om niet mee te gaan. Uiteindelijk weet Woody de rest toch te overtuigen en zijn de Wild Hogs een feit.

10 minuten a 15 minuten zijn we dan onderweg en voor je gevoel begint de film dan pas écht. Wat naar mijn idee echt een bizarre trip is geweest. Vanwege het feit er echt van alles gebeurd! Die vol zit met leuke scènes waar ik graag meer over zou schrijven, alleen dan is de lol er voor jouw als lezer vanaf. Eigenlijk moet je de film gewoon zelf zien. Ik heb vaak genoegen gelachen om deze bizarre situaties. Zoals het volgende stukje. Wat ik wel kwijt kan, er blijft nog genoeg leuks over om zelf te zien. Bobby komt bij een oproep van zijn werk: Bobby: “’You called The Firm ?’’ Clerk:’’Some truck driver must have crapped an entire cow in there, man. Good luck. I knew in my gut not to let him go, but I didn’t trust my instincts. I saw my father shot, but I did not cry till today. I was robbed yesterday, and I know now, your job is the bad one.’’Soms kwam ik gewoon niet meer bij van het lachen. De recensies over deze film zijn niet al te lovend maar dat boeit mij niet. Ik heb gewoon een enorm leuke film gezien. Die vol vrolijke, bizarre, grappige en ontroerende momenten zit. Ik kan deze film ook onmogelijk een onvoldoende geven, daarvoor vind ik hem gewoon veels te leuk. De timing van de grappen is gewoon erg goed zodat ik als al eerder gezegd heb soms gewoon niet meer bijkwam van het lachen. Hier en daar zitten er zelfs wat actie scènes in die ook erg gaaf zijn. Het acteerwerk is nergens echt bijzonder maar het is wel gewoon voldoende. Toch voelen de Wild Hogs elkaar goed aan en is het samenspel erg goed. Ze zijn vier beste vrienden dat straalt er ook vanaf, ze hebben echt alles voor elkaar over. De bijrollen zijn ook erg goed ingevuld, ik kom er nu net pas achter dat Blade(de oprichter van de motor bende) gespeeld wordt door Peter Fonda uit o.a Easy Rider. En wat zag Marisa Tomei er schattig uit toen ze William H Macy een knipoog gaf in een scène. Ze speelt gewoon er leuk en ik vind haar ook gewoon leuk om te zien en naar te kijken.
Van Wild Hogs moet je geen serieuze film verwachten, gewoon het verstand op nul zetten en genieten. En genieten dat is ook wat ik gedaan heb.

7.5

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 29 jul 2007 23:11

224. Afbeelding Death at a Funeral (Frank Oz, 2007) :: 9.0

De begrafenis van de man van Jane en de vader van Daniel en Robert vindt plaats

Deze film is een van de meest absurde en komische films die ik ooit gezien heb. Het lijkt wel alsof er een murphy law is ingesteld in het scenario. Alles wat fout kan gaan , gaat fout!. Wat te denken van het begin wanneer de begrafenis onderneming de kist brengt blijkt er de verkeerde persoon in te zitten

Die grap zet de toon voor de film. De film is ronduit hilarisch. Iemand die een valium pil denkt te nemen, maar een soort van LSD pil neemt. Met vervolgens ongekende side effecten.

Het plot is als volgt, op de begrafenis is een man gekomen die Peter heet(gespeeld door Peter Dinklage), die foto's bijzich heeft waarop hij en de overleden vader/man seks heeft met hem. Hij gebruikt dit als chantage middel bij de zoons Daniel en Robert. Hij wil 15.000 pond anders laat hij de foto's aan iedereen zien.

Van daaruit wordt de film nog grappiger dan dat de film al was. Ze kunnen velen kanten uit:
*betalen ze deze Peter
* Houden ze hem tegen de foto's aan iedereen te laten zien
*Weigeren ze hem te betalen

Een voorbeeldje van wat dan zo grappig is:
Simon(Alan Tudyk) heeft die pil genomen, wat dus een soort van LSD pilletje blijkt te zijn. Hij begint echt helemaal te trippen. Zo klimt hij vanuit de badkamer het dak op, helemaal naakt en dreigt te gaan springen van het dak.

Hoe het is opgenomen en hoe het is uitgewerkt zorgt er voor dat het allemaal zeer komische situatie's zijn in deze film. Hoe het afloopt, en wat er allemaal nog meer voor grappige dingen gebeuren ga ik hier niet verklappen. Daarvoor moet je de film zelf zien. Het is een Britse film, en zoals bijna altijd zit er humor in een Britse film. Humor ontbreekt het bij Death at a Funeral absoluut niet aan. Goede acteer prestatie's ook niet. En een goed verhaal en een goede uitwerking van het verhaal al helemaal niet. Ik heb continu in een deuk gelegen bij Death at a Funeral.
De ene grap is nog komischer dan de ander. Al met al is Death at a Funeral een goede film, die voor mij de verrassing van deze maand is geworden.

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 27 feb 2008 21:07

40. Afbeelding Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000) Afbeelding :: 10.0

Afbeelding

Alles klopt aan deze film! Wat een geweldige film. De soundtrack_O_ De hele sfeer.Het einde!. Voor wie het nog niet weet even in het kort het verhaal:
Requiem for a Dream gaat over 4 verschillende mensen die met elkaar verbonden zijn. Zo heb je Harry(Jared Leto) en Sara Goldfarb(Ellen Burstyn) moeder en zoon. Tyrone(Marlon Wayans) beste vriend van Harold en Marion(Jennifer Connelly) de vriendin van Harold.
Bottomline is dat Harry, Tyrone en Marion verslaafd zijn aan harddrugs. Sara is een tv junkie en kijkt de hele dag door een tv programma. Wanneer ze opgebeld wordt dat ze op tv gaat komen wil ze ontzettend graag dat ze in haar rode jurk past die ze aanhad bij de diploma uitreiking van Harry. Alleen ze moet daar voor afvallen.

Totzover het verhaal van de film. Wat maakt de film zo bijzonder? Om te beginnen het ijzersterke acteerwerk en de soundtrack. De soundtrack voegt best wel wat toe aan de film. Die is ook in handen van Clint Mansell en het Kronos Quartet. Clint Mansell verzorgd ook de soundtrack van Aronofsky zijn twee anderen films Pi en The Fountain. En hij speelt een heel klein bijrolletje in Pi. Het is moeilijk uit te leggen wat betreft het acteerwerk maar ik vind het gewoon ontzettend realistisch en overtuigend van alle personage's. Zelfs van die andere oude vrouwtjes met wie Sara dagelijks gaat zonnen in de zomer. Ellen Burstyn werd ook genomineerd voor een oscar voor haar rol in deze film. Voor beste vrouwelijke hoofdrol. Tot mijn grote teleurstelling en verbazing kom ik er nu pas achter dat deze film niet eens genomineerd is voor beste film bij de oscars. Ik wil niet zeggen dat hij perse had moeten winnen van Snatch of Memento hoewel ik dat niet erg had gevonden. Maar een nominatie had minstens gemoeten vind ik. Verder het einde is ook niet wat je zou verwachten bij een Hollywood productie en dat is wat de film nog sterker maakt vind ik. Wat helemaal genoemd moet worden vind ik dat het een ontzettend realistisch beeld geeft van drugs verslaafde mensen. Je ziet wat ze allemaal overhebben om aan een ''score'' te komen en dat is niet niks. Verder zijn het ook een aantal kleine dingetjes die deze film zo geniaal maken. Zoals de cinematografie en het gesneden kader. Die je in het begin van de film ziet als de moeder zich verstopt achter een deur en die opslot doet als haar eigen zoon de tv weer eens jat waar ze niet blij mee is. Wat wel vaker terugkom is het versneld doorspoelen zoals dat regelmatig terug komt in de film wanneer ze bijvoorbeeld de drugs gebruiken. Ik vind wel alleen dat de film niet echt veel voordelen van drugs gebruik laat zien. Ja dat klinkt raar, want sommige zijn er wel. Misschien laten ze die wel zien maar de nadruk ligt er veel minder op. Hoewel je zou ook kunnen zeggen van niet. Scenes die voor mij het hoogtepunt van de film waren: *Dat ze het fire alarm laten afgaan in die flat.*Dat Sara bij de dokter komt wanneer het heel slecht met haar gaat en de dokter geen eens oogcontact met haar heeft. *De scene in de supermarkt.Want er is natuurlijk een periode in de film waarbij ze veel geld hebben en gewoon heel blij zijn. Dat neemt niet weg dat ik ik het gewoon een schitterende film. Waarom is nu volgens mij wel behoorlijk duidelijk. Eentje die nu helemaal een vaste plaats in mijn top 20 allertijden inneemt wellicht schuif ik hem een paar plaatjes omhoog. Maar daar moet ik sommige anderen films weer eens voor opzetten die er ook instaan.

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 04 jan 2010 10:39

Kick ^^D:



Films
1. Afbeelding Six Degrees of Separation (Fred Schepisi, 1993) Afbeelding :: 8.0

Paul(Will Smith) is een zwarte jongen man die claimt te zijn overvallen en te zijn neergestoken. Hij heeft geen geld meer en gaat naar nabij gelegen huizen van rijke mensen om hulp te vragen.

Zo zou hij een thesis(scriptie) hebben geschreven die gestolen is.Daar baalt hij nog het meest van. Hij heeft een pak aan en zegt dat hij wist waar hij moest zijn omdat hij op dezelfe school Harvard zit als die van de zoons/dochters van de ouders bij wie hij aanklopt voor hulp.

Six Degrees of Separation is een film die me na het zien voor de tweede keer een stuk duidelijker werd. Na afloop heb ik imdb beetje erbij geraadpleegt en werd me wat meer dingen duidelijk over de film. Vooral de analyse over Catcher in the Rye van J.D Salinger vond ik een van de hoogtepunten van de film. Ik heb het boek zelf ook gelezen en wat hij er over verteld klinkt zo herkenbaar. Dat ik zelf zin krijg om het boek nogmaals te gaan herlezen. Wat me vooral aantrok aan de film is het feit dat Paul zo graag in die wereld van de rijke mensen zou willen leven. En dat hij door middel van zich hun levens stijl eigen te maken en veel te oefenen met de uitspraak van dingen als '' A Bottle of Beer'' en dat op zo'n overtuigende en chique manier te zeggen vind ik erg goed gedaan. Hij heeft er maanden werk in gestoken en dat is terug te zien in de scenes met Louisa(Stockard Channing) en John Flanders(Donald Sutherland) in hun huis. Want één verspreking of maken van al de kleinste fout qua details zou hem al kunnen verraden. Uiteindelijk vind ik het ook erg interessant dat
Spoiler
Paul die Cezanne tekening van de Flanders niet steelt. Ik zat echt continu bij mezelf te denken ''waarom kijken ze niet of de Cezanne'' er nog steeds is. Eigenlijk steelt hij zo goed als niks zowat. Van die dokter krijgt hij zelfs de sleutels van zijn huis! En iedereen zoals Flanders stopt geld in zijn hand[/color]
Natuurlijk zou je eventueel kunnen aanmerken op de film het feit dat
Spoiler
de portier van het complex waar ze wonen tot 2x toe een vreemde toe laat. En op Flanders zijn schoenen spuugt.[/color]
De conclusie van de film is volgens mij dan ook van dat je via 6 stappen van jezelf naar de president van het land kan komen. En dat het dus niet zo geheel toevallig is dat Paul iemand leert kennen die de adressen weet van deze mensen. Paul had nooit kwaad in de zin en het is erg jammerlijk dat
Spoiler
Rick zelfmoord pleegt. Nadat hij seks had of orale seks met Paul.[/color]
Paul wilde gewoon erbij horen in een wereld waar hij normaal gesproken nooit in terecht zou kunnen komen. Toch is het niet jammerlijk voor de film. Het geeft de film een extra lading waardoor hij ook wat langer blijft hangen. Dat gezegd te hebben vind ik Six Degrees of Separation een interessante film die me in de herkijk een stuk duidelijker werd.




2. Afbeelding Persona (Ingmar Bergman, 1966) Afbeelding :: 10.0

*Volgende stuk bevat spoilers over de film*

Zuster Alma(Bibi Andersson) wordt gevraagd om de actrice Elisabet(Liv Ullman) te verzorgen. Elisabet is in het ziekenhuis beland nadat ze tijdens een toneelstuk ineens een minuut lang niks meer zei.

Daarnaast hebben de doctoren niks kunnen vinden dat aan haar mankeert. Ze is zowel geestelijk als lichamelijk in orde. Ze zegt alleen geen woord en kiest ervoor om heel de film lang te zwijgen.

Wat ik uiterst opmerkelijk vond is dat Alma na een korte eerste ontmoeting met Elisabet eigenlijk niet voor haar wil gaan zorgen. Dit vertelt ze tegen de hoofdzuster/dokter van het ziekenhuis onder het mom ''ze is mentaal veel sterker dan dat ik ben''. Objectief gezien is dat misschien gedurende de film moeilijk vast te stellen. Subjectief daarentegen vind ik wel dat ze daar aan het begin van de film gelijk in had toen ze dat zei. Tijdens het verblijf van Elisabet en Alma in het vakantie huis aan zee van de hoofdzuster(voor het gemak even) blijkt wel hoe sterk die mentale gesteldheid van Elisabet is..

Het kan natuurlijk ook dat Alma mentaal zwak is? Vanuit haar oogpunt gezien zou ik dat niet meteen willen zeggen. Je brengt weken lang door met een vrouw die niks tegen je zegt en continu er voor kiest om te zwijgen. Natuurlijk vind ze het wel fijn dat ze zelf zoveel kan praten(wat ze ook een aantal keer zegt in de film) maar het moet toch op je zenuwen gaan werken. Goed te zien en in beeld gebracht tussen de 2 vrouwen is dat ze eigenlijk een soort haat/liefde verhouding beginnen te ontwikkelen. Alma geeft veel om haar patient maar tegelijkertijd haalt Elisabet ook het bloed onder haar nagels vandaan. Wat helemaal escaleert wanneer Alma een brief leest die Elisabet aan de dokter heeft geschreven. Dat ze het gewoon ziet als een soort observatie waarbij zij Alma observeert en niet omgekeerd. Ook vertelt ze in die brief een intiem verhaal dat Alma haar verteld heeft en dat ze eigenlijk aan zo goed als niemand vertelt heeft. Die escalatie gaat zelfs zover dat Alma bijna kokend water over Elisabet heengooit todat die eindelijk iets zegt in de vorm van ''niet doen''.

Ik merk nu eigenlijk dat ik vooral heb over het verhaal van de film. Maar dat is voor mij ook waarom ik deze film zo sterk vind.. Ik probeer het te doorgronden en het fascineert me enorm. De scene die ik persoonlijk echt briljant vind is waarbij Alma Elisabet haarfijn uitlegd hoe ze over haar eigen zoon denkt. Dat ze had gewild dat hij nooit zou zijn geboren. En dat ze hem dood wil hebben. Ook dit is weer een goed gevonden link naar eerder in de film.. Waarbij Elisabet de foto van haar zoon krijgt van Alma en deze verscheurt. Het kan aan mij liggen maar die scene waarbij Alma Elisabeth verteld wat er eigenlijk aan de gang is tussen haar en haar zoon krijgen we twee keer te zien. Waarbij het mij opviel dat de eerste keer waarbij je het gezicht van Elisabet alleen maar ziet en niet die van Alma de foto in tact is. Terwijl de scene erop zien we het vanuit het oogpunt van Alma en dan viel het me op dat de foto dit keer door midden is gescheurd. Het kan een foutje zijn.. Of ik zag het gewoon verkeerd?

Waar ik het nog niet over gehad heb is het uitstekende acteerwerk van Bibi Andersson als zuster Alma. Er is iets aan haar dat mij fascineert en dat ik niet echt makkelijk onder woorden kan brengen. Ze straalt een soort aantrekkingskracht uit. Ze kan zo gedreven zijn in een emotie als boosheid en het volgende moment daarop heel goed en naturel overschakelen naar verdriet of een totaal andere emotie als verbazing om waar wat te noemen. Het lijkt voor mij ook wel als of ze soort meerdere personage's speelt in die ene rol die ze speelt. Het ene moment is ze super alert en het andere moment kan ze heel ingetogen zijn. Wat ik bedoel te zeggen is dat je nooit weet waar het naar toe gaat. En daar in die onvoorspelbaarheid van haar personage en haar uitstekende acteerwerk rusten de steunpilaren van de film. Die onvoorspelbaarheid was voor mij nog steeds enorm aanwezig ondanks het feit ik de film voor de tweede keer zag.

Liv Ullman begrijp me niet verkeerd doet het ook echt enorm goed. Het moet niet makkelijk zijn om een rol aan te nemen waarbij je welgeteld misschien 5 worden in totaal zegt gedurende heel de film. Dat gezegd te hebben is Persona een film waar ik niet snel zal op uitgekeken raken. Het is een enorm psychologische film zoals een user op een imdb board zei en ik heb geprobeerd aan te geven in mijn stuk het is er echter wel eentje die mij enorm weet te raken. En zeker een die ik eens in de zoveel tijd wil blijven zien.
Laatst gewijzigd door Kyrill op 04 jan 2010 14:55, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Rem
Regisseur
Regisseur
Berichten: 7396
Lid geworden op: 18 mei 2008 18:07
Locatie: ‘s-Hertogenbosch

Bericht door Rem » 04 jan 2010 11:25

nieuwe start? :P
Het verhaal doet me wel denken aan dat van Hable Con Ella.

Nog wat +kritiek noem ik dat: Kijk nog een beetje naar de alinea indeling: 1Bij 'Of is Alma niet gewoon mentaal erg zwak' loopt het niet echt vloeiend.

2Ik gebruik zelf geen ik meer in recensies, maar dat is natuurlijk eigen keuze.
3En vragen stellen lijkt me persoonlijk ook geen goed idee midden in een recensie :wink:
4Waar ik het nog niet over gehad heb, zou je ook kunnen weglaten.

Verder vind ik het wel leuk om te lezen, omdat je er wel gevoel in legt. Dat zorgt er toch voor dat het op de een of andere manier vlug leest.
:wink:

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 04 jan 2010 14:58

Ja! Nieuwe start :)
1: Aangepast
2: Ik doe het liever wel. Het is tenslotte mijn recensie. Dus dan doe ik liever vanuit ik. Want ik schrijf hem niet iemand anders :D
3. Vragen vind ik wel wat hebben. Dat kan discussie's doen oplaaien met de mensen die hem ook gezien hebben...
4. Ja die laat ik even staan die vond ik wel origineel :)

Thx voor dat laatste compliment :wink: :T

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 05 jan 2010 13:20

Synecdoche, New York(Charlie Kaufman, 2008)

cast: Philip Seymour Hoffman(Caden Cotard), Catherine Keener(Adele Lack), MIchelle Williams(Charlie Keen) e.a

Plot: Caden Cotard is een theater regisseur en schrijver. Zijn laatste toneelstuk Death of Salesman is hij zelf niet echt tevreden over. Hij kan er zijn artistieke vrijheid niet in kwijt. Daar boven op vindt zijn vrouw Adele Lack er niks aan en vertrekt ze samen met hun dochtertje Olive naar Berlijn.Caden wint de MacArthur prijs waaraan een geldprijs vastzit. Zo doende gaat hij een toneelstuk maken en bouwen waarin hij echt kwijt kan wat hij wil.

Afbeelding


Synecdoche, New York is het lang verwachte regiedebuut van Charlie Kaufman. Hij was al verantwoordelijk voor het script van films als Being John Malkovich Eternal Sunshine of the Spotless Mind ,Adapation en andere films. Met Synecdoche, New York heeft hij vor het eerst zowel het scenario geschreven als de regie in handen. Groot verschil met die anderen films van regisseur als Spike Jonze en Michel Gondry is dat er op Synecdoche, New York geen rem staat. Kaufman krijgt alle vrijheid om te doen en laten wat hij wil. Zo doende zien we eigenlijk voor het eerst echt wat er allemaal in zijn hoofd om gaat.

Wat zo leuk is naar mijn mening dat zowel Cotard als Kaufman regisseur/schrijver zijn en nu eindelijk iets hebben waarin ze al hun artistieke vrijheid in kwijt kunnen. Kaufman door middel van deze film en Cotard door middel van het levens grote en echte toneelstuk dat hij gaat maken. Je zou dus Cotard een beetje als Kaufman zelf kunnen zien..

Na het zien van de film voor de 2de keer ben ik er achter gekomen dat het lijkt alsof alles in een stroom versnelling gaat. Dat bijna niemand in de film grip heeft op de tijd. En al vooral het hoofdpersonage Caden Cotard. Een goed voorbeeld daarvan is wanneer Caden in een cafe een ''date'' heeft met Hazel(Samantha Morton). Waarbij ze het er over hebben dat zijn vrouw is weggegaan en dat ze nog nooit hem heeft opgebeld. Caden zegt van zo erg is dat niet ze is pas een week weg terwijl Hazel zegt dat het al een jaar geleden is. Dat is eigenlijk typerend voor de film. Alles gaat zo snel. Het ene moment is Caden zijn dochtertje Olive nog maar 4 jaar. Een halfuur later in de film is ze alweer een jaar of 11/12 en zit ze onder de tatoeages en woont ze in Duitsland.. Het leven raast zowat aan hem voorbij. Voor je het weet zijn ze al 17 jaar bezig aan het toneelstuk en is er nog geen 1 uitvoering geweest...

Een ander essentieel thema van de film moet toch wel zijn dat het leven vol met ellende zit. En zoals Caden zijn vrouw Adele aan het begin van de film zegt ''als je iemand langer kent begin je die persoon steeds minder te mogen''. Typerend voor die ellende is ook dat Caden verlaten wordt door zijn vrouw en dat hij
Spoiler
bij het sterfbed van zijn dochter Olive(inmiddels dik in haar twintigere jaren of dertigere jaren) verwijten wordt dat hij hun heeft verlaten om bij zijn homofiele vriend Eric te zijn en met hem samen te wonen. Terwijl zoeits nooit gebeurd is
. Tevens blijkt Caden ongeneeslijk ziek te zijn. En ziet hij iedereen om hem heen doodgaan. Ook is er nimmer in de film een soort lineaire tijdslijn te vinden of iets van lineaire gebeurtenissen. Daar heeft Kaufman geen boodschap aan dat iets een happy end moet hebben of van punt A naar punt B in de film moet komen. Hij gaat gewoon zijn gang en wat je er voor terug krijgt is een film die veel mensen zal afschrikken. Zeker als ze films als ETSOTPM of Being John Malkovich niet gezien hebben. Echter ook een film die je vast kan pakken en niet meer loslaat. Eentje die je eigenlijk briljant vindt of verschrikkelijk zoals ''De man had carte blanche om zo ver te gaan als hij wilde met surreële verhaallijnen en geflipte personages, en het resultaat is een film die ofwel geniaal is, ofwel onvoorstelbaar, walgelijk slecht. Het zegt veel over mijn persoonlijke verwarring dat ik zelf niet kan kiezen tussen de twee.'' Dennis van Dessel zegt op zijn site: http://www.digg.be/movie.php?id=1847
Hij weet zelf met 3.5 sterren van de 5 ook duidelijk niet te kunnen kiezen tussen briljant of verschrikkelijk slecht. Alleen al vanwege dat gegeven zou je tegen hem kunnen zeggen dat je de film nog een keer moet zien.

Ook leuk om te zien is http://blogs.suntimes.com/ebert/2009/12 ... ecade.html dat Roger Ebert ook een tweede keer nodig had om de film volledig in zijn waarde te kunnen schatten. En hij is hier zeker niet alleen in. De eerste dat ik deze film zag wist ik dagen lang niet echt wat ik er mee aan moest. Ik wist dat iets geweldigs had gezien maar ik kon nog niet opmaken wat dat geweldigs precies was. Een herkijk heeft wat dat betreft wonderen gedaan. De film zijn krachten komen nog meer naar voren nu je er beter op kan letten en enigsinds weet wat er komen gaat. Dat de film wat ondoorgrondelijk is deert niet zo zeer. Het is een film die weet te overtuigen op de beleving en daar schuilt de kracht ook in. Let vooral ook op de acteurs die er allemaal mee doen tijdens het toneelstuk. Je krijgt dubbelgangers van de dubbelgangers. Het enige wat me nog niet gelukt is een plaats bepalen in mijn top zoveel lijsten voor deze film. Wel is duidelijk dat hij van #94 uit mijn top 100 minstens zo'n 40-60 plaatsen gaat stijgen. Op imdb staan nog geen nieuwe films voor Kaufman als regisseur gepland. Waarschijnlijk kost zoiets jaren maar voor mij wordt dat wel iets om naar uit te kijken. Het is hoe dan ook een alomvattend en briljant regiedebuut van Kaufman. En wederom een zeer sterke rol van Philip Seymour Hoffman.

10/10

Gebruikersavatar
Kyrill
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 14784
Lid geworden op: 14 nov 2006 00:35
Locatie: Den Haag

Bericht door Kyrill » 21 feb 2010 15:46

Yi Yi(Edward Yang, 2000)

cast: N.J.(Nien-Jen Wu) Ting-Ting(Kelly Lee), Ota(Issei Ogata) e.a
awards: 9 wins en 11 nominatie's
Speelduur: 160 minuten
Kleur: Kleur




Afbeelding


plot:

In Taipei(Taiwan) worstelen mensen met de alledaagse dingen van het leven.
Eerste verliefdheid, geldprobleem, vriendschap, ziekte en ga zo maar door.
Yi Yi geeft een menselijk inzicht hoe men met dat soort zaken omgaat.





Trivia:

Chosen by "Les Cahiers du cinéma" (France) as one of the ten best pictures of 2000 (#7, tied with The Virgin Suicides (1999)).
Chosen by British film magazine "Sight and Sound" in 2002 as one of the ten greatest films of the past 25 years.
Issei Ogata's English dialog was re-written and even improvised during the shooting by Ogata himself. Yang wanted to have his Japanese character speaking realistically, not in the stereotypical manner Japanese characters in English-speaking films often do.


Bevat spoilers


Yi Yi een op het eerst gezicht vrij trage film. Met 160/170 minuten aan speelduur niet bepaald de kortste film. Als je er echter in opgaat(zoals ik deed) dan krijg je er ook wat voor terug. N.J de vader van Yang Yang en Ting-Ting komt op een bruiloft van zijn zwager een vrouw tegen waarop hij 30 jaar geleden verliefd was. Hij voelt zich daar erg ongemakkelijk bij. Ze zijn niet goed uit elkaar gegaan en daar zit hij mee maar vooral zij zit er (nog steeds) mee. Hoe veel van die gevoelens komen dan weer naar boven naar 30 jaar? Hoe zou je leven er uit hebben gezien als je toch bij elkaar was gebleven? Ergens in de film proberen ze samen in Tokio antwoorden te zoeken op die vragen. Ze praten over hoe hun leven verlopen is sinds de laatste keer dat ze elkaar zagen maar vooral de vraag die naar boven komt is ''Waarom ben je niet komen opdagen''? Dat is wat zij graag van N.J wil weten. Vooral de manier waarop ze wederom uit elkaar gaan is pijnlijk en toch zo voelbaar realistisch. Op de laatste avond in het hotel vertelt N.J haar dat zij de enige vrouw is van wie hij ooit gehouden heeft. Zij doet haar hotel kamer deur weer dicht, en het enige wat hij kan doen is omkeren en 2 meter naar zijn kamer lopen. Om er de volgende dacht achter te komen dat zij weg is gegaan zonder een boodschap te hebben achter gelaten. Was het dan toch te confronterend en te pijnlijk voor haar? Ook na al die jaren?

Ook een hele mooie scene is waarbij Yang Yang het 8 jarige zoontje van N.J met kleren en al in het zwembad springt en je hem daarna niet meer in beeld ziet. Terwijl je net daarvoor een bliksemschicht hebt gehoord en je als kijker bang bent dat hij misschien verdronken is of geëlektrocuteerd. Wat een opluchting is het dan als je hem paar minuten later doorweekt zijn huis ziet binnenlopen. Yi Yi is vooral een emotionele en menselijke film. Mensen die verlangens hebben zoals Ting-Ting(Kelly Lee) om een liefde in haar leven te hebben of door te breken als muzikant. Of die van Ah-Di(HSi-Sheng Chen) de zwager van N.J om een leven zonder schulden te hebben.

De mooiste scene vind ik de laatste waarbij Yang Yang eindelijk weet te praten tegen zijn oma. Alleen nu is het op haar begrafenis. Hij leest een verhaal voor dat hij geschreven heeft. Echt absoluut hartverscheurend en een erg mooie einde van de film. Ik hield het er niet droog bij. Eigenlijk zijn allen scene's met Yang Yang erg mooi. Maar dat kan ik over heel de film zeggen. Ik heb de volle bijna 3 uur vol bewondering zitten kijken. Alles wat een leven mooi maakt of kan breken komt in deze film naar voren. Liefde, onschuld, relaties die stuk lopen, echtelijke ruzies , overspel Edward Yang schuwt geen enkel van deze thema's. Ik kan nog wel een verhaallijn van een personage gaan uitwerken maar je moet deze film gewoon zelf zien. Het voelt allemaal zo echt, maar het is zo echt en zo werkelijk. En als je de eerste keer de film te saai vond gun de film dan snel een herkansing.



9.5/10

Plaats reactie