Berends Schrijftopic

Bar is open!
Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 18 mei 2013 18:50

Afbeelding

"Creativity is intelligence having fun." Een quote van Albert Einstein en de woorden waar ik naar leef. Voor mij houdt het in dat iedereen wel iets creatiefs in zich heeft, maar niet iedereen diep genoeg graaft om het te kunnen vinden. Mijn fantasie en creativiteit uit ik op de manier van opschrijven (en acteren). Het lezen van boeken vind ik altijd erg leuk (als ik er niet toe gedwongen word dan) en nu ben ik zelf ook begonnen met het uitschrijven van verhalen.

Als ik een keer een rothumeur heb dan reageer ik dat meestal af door te schrijven. Sommige dingen die ik opschrijf zijn afgeleid van dingen die ik zelf heb meegemaakt. Persoonlijke ervaringen zijn dan ook vaak een inspiratiebron voor mij, en het helpt me om sommige dingen die ik heb meegemaakt te herinneren, want "You will never know the true value of a moment, until it becomes a memory."

In dit topic wil ik vooral aandacht besteden aan mijn eigen verhalen en hoe mijn verhalen tot stand zijn gekomen. Veel plezier met lezen, en alvast bedankt voor jullie tijd.

DrMabuse
Oscar winnaar
Oscar winnaar
Berichten: 2183
Lid geworden op: 15 dec 2011 23:30

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door DrMabuse » 18 mei 2013 21:27

Ik weet ook een mooi citaat "What I like most in life? A hooker with warm hands." :lol:

Ik ben benieuwd naar je schrijfsels. :+

Gebruikersavatar
patrob
Walk of Fame
Walk of Fame
Berichten: 12596
Lid geworden op: 11 jul 2007 12:04
Locatie: Hengelo
Contacteer:

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door patrob » 19 mei 2013 07:30

:D Don't we all.....?

Ik zal je topic ook met interesse gaan volgen Berend. Ben benieuwd wat je ons voor gaat schotelen?

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 12:38

The Blood Diary

Totstandkoming van het verhaal: De vriend waarmee ik 'B & B Producties' run, en waar ik dus ook filmpjes mee maak, kwam met het nieuws dat hij bij iemand had geregeld dat we in hun kasteel mochten filmen.

Dit is het betreffende kasteel:
Afbeelding

Toen ik dat hoorde begonnen we gelijk te brainstormen over wat we daarmee konden doen. Het eerste idee was iets in de trant van Harry Potter, maar dat is het uiteindelijk niet geworden. Het was toen dichtbij onze beide verjaardagen (we verschillen 12 dagen), en als cadeau heb ik voor hem in 2 dagen de eerste grove versie van het verhaal 'The Blood Diary' in elkaar gezet. De eerste versie telde 18 pagina's. De grove versie volgde vooral de rode draad van het verhaal en ging niet echt in op de personages en eventuele ontwikkelingen van hun. Maar wat ik schreef zette me aan tot het schrijven van meer verhalen rond deze personages. Uiteindelijk is dan ook de bedoeling dat er een trilogie komt rond de hoofdpersonages.

Nadat ik aan Bastiaan (de vriend) had voorgesteld een film te maken over wat ik geschreven had, was hij er eerst nogal sceptisch over omdat het erg veel tijd in beslag neemt. Maar ik bleef aandringen dat we er een film van moesten maken, en dat is nu ook de bedoeling (we hebben zelfs al een photoshoot gehad bij het kasteel voor productiefoto's). Maar ik vond dat 18 pagina's niet genoeg was, ik wilde de personages ontwikkelingen geven, meerdere zijplotten bedenken en alles wat gedetailleerder maken. Ik heb in een vakantie een aantal A4'tjes volgeschreven met allemaal ideeën die door mij hoofd spookten en die ik kon toevoegen aan het verhaal.

Vervolgens heb ik weinig tijd gehad om me te concentreren op het eerste deel, dus ben ik begonnen met andere verhalen, onder andere de twee vervolgen, om later terug te komen op het eerste deel. Nadat ik de verhaallijnen van de twee vervolgen had gemaakt, heb ik even geen aandacht besteed aan het schrijven, maar het bleef door mijn hoofd spoken. Toen vervolgens de meivakantie aanbrak heb ik het schrijven weer opgepakt. Ik ben me gaan concentreren op zijplotten, heb verbanden gelegd tussen personages en ben alles wat gedetailleerder aan het maken. Het is een leuke maar frustrerende bezigheid om verbanden te leggen met de vervolgen, want toen ik de verhaallijnen van de vervolgen had gemaakt waren de verbanden niet echt duidelijk met het eerste deel, en dat zorgde voor frustratie. Maar toen ik het schrijven weer oppakte heb ik voor alles een logische oplossing gevonden.

Meer updates volgen

Gebruikersavatar
jaime91
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 1471
Lid geworden op: 15 mei 2010 17:31
Locatie: Elsloo

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door jaime91 » 19 mei 2013 13:27

Ben benieuwd Berend. Vind dat Kasteel wel een mooie locatie. Doet me erg denken aan het kasteel wat hier in Elsloo ligt. Weet je al ongeveer wat voor genre het gaat worden, horror,drama of net als jullie andere filmpjes meer gericht op de actie?

Ik vind het in ieder geval tof hoe je te werk gaat. Heel professioneel, heel gedetailleerd, het is echt te zien dat film jou passie is. Daar kunnen veel 14 jarigen wat van leren. Ben heel benieuwd naar meer van je verhalen, en naar het uiteindelijke filmpje. Succes! :T

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 13:45

Het wordt een horror/thriller wat mij betreft. Er zit ook wel actie in, maar dat is niet iets waar ik me erg op ga concentreren. Dit verhaal leent zich heel erg om een thriller van te maken, want met te veel actie werkt het niet denk ik.

Bedankt! :)

Gebruikersavatar
jaime91
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 1471
Lid geworden op: 15 mei 2010 17:31
Locatie: Elsloo

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door jaime91 » 19 mei 2013 13:48

Zoiets als The Walking Dead?

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 13:56

Het is al eerder geplaatst in het FT creatief topic, maar ik plaats het hier ook maar. Dit is de proloog van 'The Blood Diary'.


Proloog

Het was die avond donkerder dan normaal. De lantaarnpalen waren allen doorgebrand en er liep geen mens over straat. De ramen waren verduisterd, althans, de huizen die nog ramen hadden. Een maand daarvoor was er een geheime operatie geweest waarbij de Nazi’s het vredige dorpje binnen waren gevallen en mensen hadden ontvoerd en anders vermoord. De huizen werden afgebrand. We hebben het hier over het dorpje Baskerville, dat net buiten Londen ligt. Het was er zo goed als uitgestorven. Een donderslag, en toen begon het te regenen, hard te regenen. Op een heuvel net buiten Baskerville stond een landhuis. Dat landhuis was van de familie Swan. De familie bestond uit de vader, de moeder, een zoon en twee beeldschone dochters. De vader was admiraal Swan, die vermoedelijk is omgekomen aan het front. De zoon Edward was twee maanden te vroeg geboren en had verschillende afwijkingen. Soms kreeg hij woede-aanvallen waarin hij zichzelf en anderen kon verwonden. Eén keer ging het zelfs zo ver dat hij de arm van zijn jongere zusje brak. De oudste dochter, Matilda Swan, was het huis al uit. Ze werd mishandeld door haar vader wanneer hij dronken was, en daarom was ze van huis weggelopen. Dan was er naast Matilda nog haar jongere zusje Evanna. Een beeldschone vrouw van ongeveer achttien jaar die nooit een vlieg kwaad deed. Ze had een hekel aan het huis. Ze was stapelverliefd geworden op de Fransman Edgar Jean-Claude, de zoon van de rijke René Jean-Claude. De ouders van Evanna en Edgar waren rivalen van elkaar en na de dood van admiraal Swan ontstonden er geruchten dat Jean-Claude de dader was. Jean-Claude werd opgepakt voor moord en hij zat twaalf jaar vast in “Château d'If”. Nadat hij zijn vijftien jaar had uitgezeten werd hij tijdens zijn vrijlating doodgeschoten. De overgebleven familieleden verdwenen en er ontstonden verschillende verhalen over dat de Jean-Claude familie was gezien in Montfermeil en andere delen van Frankrijk. Evanna was er kapot van en ze probeerde zichzelf van het leven te beroven.

Dit mislukte en ze werd voor een paar maanden opgesloten wegens gevaar voor zichzelf en anderen. Toen ze na vier maanden weer vrijkwam ging ze weer bij haar moeder wonen in het landhuis. Ze kreeg terugkerende nachtmerries en hallucinaties over een bepaalde sekte. Niemand geloofde haar verhaal en ze ging er langzaam aan kapot. Er klonk opnieuw een donderslag. Achter de ramen van het landhuis op de heuvel flikkerde een zwak licht. Achter de deuren van haar kamer was Evanna wakker geschrokken en uit haar bed gevallen. Ze had een wond op haar hoofd die hevig bloedde. Ze hoorde een gek geluid komen vanuit de gang en ze stak een kandelaar aan. Ze deed haar ochtendjas aan en opende zachtjes de deur van haar slaapvertrek. De scharnieren van de deur piepten hard en Evanna was bang dat haar moeder en broer het hadden gemerkt. Ze keek de gang in, daar was het donker. Met haar kandelaar kon ze niet veel verder zien dan iets wat op een meter afstand van haar was. Ze keek naar buiten wat amper lukte doordat alles zo donker was buiten. Ze hoorde dichtbij gekraak en ze keek om. De kandelaar viel op de grond. Ze schelde in zichzelf en pakte de kandelaar weer op. Ze stak hem opnieuw aan en liep verder. Ze kon amper zien waar ze naartoe ging. Ze liep langs de slaapvertrekken van haar moeder en broer. Achter de deuren van moeders slaapvertrek hoorde ze hard gesnurk en gekreun. Evanna liep verder. Ze schrok toen ze opeens iets nats voelde onder haar voeten. Toen ze keek leek het op bloed maar toen ze opnieuw een blik worp op waar ze zojuist in had gestaan was het verdwenen.
“Een hallucinatie.” dacht ze.
Zonder nog aandacht te besteden aan het slaapvertrek van haar broer liep ze verder. Terwijl ze verder liep raakte ze langzaam in paniek. Om elke hoek dacht ze een donkere gedaante te zien, maar na een tweede keer kijken was het weer weg. Aan de muur hingen veel verschillende portretten en wandtapijten. De portretten waren voornamelijk schilderingen van vader en zijn vrienden. Gekleed in het zwart. Weer een ander schilderij liet een oud ritueel zien van mannend in zwarte gewaden. De wandtapijten waren vooral bedekt met zwarte zwanen. Evanna werd altijd misselijk als ze ernaar keek. Ze liep gehaast verder. Met haar gedachten nog bij de schilderingen en wandtapijten was het niet tot haar doorgedrongen dat ze inmiddels de trap naar zolder had bereikt.
Daar hing een spiegel. Ze worp een blik in de spiegel. Haar blik dwaalde af naar het raam dat boven de trap hing. Daar meende ze een gedaante te zien, maar deze keer leek deze wel angstaanjagend echt. Vanbuiten leek ze rustig, maar vanbinnen ging haar hard te keer als een dolle. Ze bleef in de spiegel kijken en de gedaante die ze meende te zien deed dat ook. Na ongeveer vijf minuten hoorde ze de klok middernacht slaan. Ze draaide zich om, en opeens was de gedaante verdwenen. Wat ze niet wist was dat deze gedaante geen hallucinatie was. Deze gedaante was levensecht en vanuit een hoek stond hij haar aan te kijken. Evanna raakte in paniek en liep naar de trap die naar zolder leidde. Ze schrok toen ze onder haar voeten bloed voelde. Ze dacht dat ze het zich weer verbeeldde, maar na een tweede keer kijken lag het bloed daar nog steeds. Verschillende gedachtes spookten door haar hoofd. Ze besloot het bloedspoor te volgen, de trap op. Naarmate ze hoger kwam, hoorde ze wat. Ze betrad de zolder en ze kon in de hoek nog net het voorwerp onderscheiden waar het geluid vandaan kwam. Het was de oude Grammofoon plaat van vader. Maar wie had die aangezet? Evanna volgde het bloedspoor tot ze in een hoek terecht kwam en daar stopte het spoor opeens. Ze keek om zich heen, maar ze zag niks. Ze hoorde het gezoem van vliegen en volgde het geluid. Er hing een vreemde geur in de lucht, maar ze kon niet helemaal plaatsen wat het was. Ver achter haar bij het grote zolderraam stond de gedaante. Bij het raam stond een kist en de gedaante reikte naar iets dat op de kist lag. In het maanlicht was te zien wat de gedaante gepakt had. Hetgeen waar hij naar gereikt had en nu dus vasthield was een lang Sabel dat toebehoord had aan de admiraal. Evanna had dit niet gemerkt. Ze keek nog steeds naar de vliegen die zich op een bepaalde plek verzameld hadden. De vliegen vlogen naar een plek achter een muur van dozen en kisten waar Evanna niet bij kon komen. Het maanlicht viel nu zo dat ze een klein beetje langs de dozen kon kijken. Ze herkende iets wat leek op bloed wat aan de muur zat. Ze draaide zich om, waarna ze oog in oog stond met de gedaante. Voor ze zich iets kon beseffen had de gedaante haar ruw naar achteren geduwd waardoor de dozen en kisten omvielen. Tijdens haar val had ze zich opengesneden aan een uitstekende spijker. Haar arm bloede. Ze lag half-bewusteloos op de grond en keek opzij. Ze kreeg bijna een hartaanval en de tranen sprongen in haar ogen na wat ze zag. Het bloed wat ze net op de muur gezien had vormde letters. Ze meende het woord “Rennen” te herkennen op de muur. De “n” vloeide over in een hand die de letters gevormd had. De hand behoorde toe aan een bebloed en dood lichaam waarin ze haar broer herkende. Haar broer was vermoedelijk aangevallen door de gedaante. Ze wendde haar blik af en keek de gedaante recht in de ogen. Hij had zich over haar heen gebogen en hij had het sabel al boven zijn hoofd geheven. Door het maanlicht was zijn gezicht, dat half bedekt was door een masker, te zien. Evanna meende daar haar vriendje Edgar in te herkennen, maar voor het helemaal tot haar doordrong werd haar blik wazig en viel ze bewusteloos op de grond. De gedaante had haar gespaard maar had haar wel in het middenrif gestoken.

De volgende ochtend schrok Evanna wakker in haar bed. Zijzelf en ook haar bed zaten onder het bloed. Ze probeerde overeind te gaan zitten wat moeilijk ging. Ze deed haar nachtjapon wat omhoog en zag een verband op de plaats waar ze die avond gestoken was. Ze stapte uit bed en deed haar ochtendjas, die ook bebloed was, aan. Ze verliet haar slaapvertrek en liep door de gangen. Door de ramen waren de eerste zonnestralen gevallen. Toen ze de trap naar zolder beklom viel haar op dat het bloed, wat er die avond daarvoor nog gelegen had, verdwenen was. Toen ze de zolder betrad en naar de plek liep waar ze die avond daarvoor Edward had aangetroffen, leek het alsof daar niks gebeurd was. Ze raakte van streek en dacht dat dit geen hallucinatie kon zijn. Ze was ervan overtuigd dat dit echt gebeurd was. Ze liep terug naar haar slaapvertrek en zag op het nachtkastje iets liggen wat haar eerder niet was opgevallen. Er lag een mes, en aan de scherpe rand van het mes zat bloed. Toen ze haar polsen bekeek zag ze daar verband, en toen ze dat weghaalde zag ze op elke pols een litteken. Maar ze kon zich niet herinneren dat ze die avond daarvoor haar polsen door zou hebben gesneden. Ze begon aan zichzelf te twijfelen. Had ze alles wat er die avond gebeurd was gedroomd? Was alles een grote droom geweest en had ze die avond daarvoor geprobeerd zichzelf van het leven te beroven? Ze zette haar handen in het haar en ging op haar bed zitten. Ze ging liggen, en langzaam viel ze in slaap. Een paar dagen daarna verscheen er een artikel in de krant met als titel: “Swan opnieuw opgenomen.” Evanna was gek geworden en haar hallucinaties en nachtmerries werden erger dan ooit. Ze stribbelde tegen en ontkende dat ze het gedroomd had. Ze was er zeker van dat het echt was, maar niemand geloofde haar. In de cel waar ze eenzaam was opgesloten werd ze elke nacht gillend en bezweet wakker, bewerend dat “hij” weer gekomen was. De doktoren en psychiaters probeerden haar te kalmeren maar niets hielp. Ze schreef en tekende dingen op de muren. De doktoren werden er niet wijzer uit. Ze was erg mager geworden en at bijna niks. Op een avond was ze bij haar psychiater. Nadat ze een uur gepraat hadden draaide Evanna weer door. Ze begon onzin uit te kramen, en de psychiater schreef alles op. Nadat ze uitgepraat was ging ze in een hoekje van haar cel zitten huilen. De psychiater liep naar haar toe, en Evanna viel hem aan. Ze sprong op hem en begon hem te slaan en te bijten. Ze greep de psychiater en beet hem in het gezicht. De bewakers kregen haar op de grond en de bebloede psychiater werd met spoed afgevoerd. In het ziekenhuis beland probeerden ze de psychiater te redden, maar het was te laat. De verwonding was hem fataal geworden.

Evanna werd opnieuw opgesloten in de donkerste cel. Op een avond draaide ze helemaal door. Het was erger dan anders, en de dokters konden niks doen. Ze gilde namen en woorden maar niemand begreep het. Ze sneed haar eigen vingers open en kalkte kaarten en woorden op de muur. De ochtend, precies een jaar nadat ze werd opgesloten gingen de wachters kijken in haar cel. En daar kwamen ze tot een schokkende ontdekking. Evanna was overleden. Ze was bebloed en ze had rood doorlopen ogen. Ze staarde naar het plafond met open mond, alsof ze iets had gezien vlak voor ze stierf. In haar hand klemde ze een stuk papier, op het papier stond wat geschreven. Met haar eigen bloed had ze geschreven “Hij was het”. Evanna werd begraven en niet veel later kwam ook haar moeder te overlijden. Het landhuis werd gesloten totdat het laatste gezinslid, Matilda, het zou komen opeisen. Maar Matilda kwam nooit. Ze was verongelukt toen ze op weg was naar Baskerville. De dood van zoon Edward werd nooit volledig verklaard. Sommige mensen dachten dat hij opgenomen was in een ziekenhuis waar hij tegen zijn wil vastgehouden werd. Anderen dachten dat hij was komen te overlijden. In de geschiedenis van de familie Swan was het altijd zo gegaan. De grootouders van admiraal Swan hadden twee zonen en een dochter, die op precies dezelfde wijze de dood vonden. De “Vloek van de Zwaan” zoals bekenden van de familie het noemden werd nooit volledig opgehelderd. Totdat, ruim 75 jaar later, de FBI zich ermee ging bemoeien...

Totstandkoming van de proloog: Geen idee hoe ik erop gekomen ben, maar op deze manier wilde ik het boek beginnen. Een spannend stuk die zich focust op een belangrijk stuk van het boek, maar je weet nog niet precies waar het omdraait. Het eerste idee wat ik had is het tegenover elkaar zetten van twee families, dat is ook een klein beetje gebeurd, maar in mindere maten. De eerste versie van de proloog was nog geen eens een half A4'tje, en nu zijn het erop eens 4! Komt omdat ik hier al een beetje gebruik maak van details en achtergrond. De achtergrond van de familie Swan stond oorspronkelijk niet gepland maar dat is me te binnen geschoten toen ik begon met schrijven. De namen heb ik ook bedacht toen ik begon te schrijven. De enige naam die vaststond waren Edgar en Evanna, de rest is er later bij verzonnen. De relatie tussen die twee personen is belangrijk voor de loop van het verhaal.

Aandachtspuntje: Ik weet dat de Nazi's nooit Engeland binnen zijn gevallen, maar omdat ik wou dat het zich in Engeland afspeelde, in het fictieve dorpje Baskerville, heb ik dat expres gedaan.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 13:57

jaime91 schreef:Zoiets als The Walking Dead?
Nog niet gezien, maar ik dacht aan iets als 'Se7en' of The Silence Of The Lambs-achtigs :)

Gebruikersavatar
jaime91
Oscar nominatie
Oscar nominatie
Berichten: 1471
Lid geworden op: 15 mei 2010 17:31
Locatie: Elsloo

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door jaime91 » 19 mei 2013 14:01

Oh dat is ook een aanrader trouwens. Maar klinkt goed! Ben zeer benieuwd.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 14:03

Zal het nog wel een keertje kijken als ik tijd heb :)

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 14:15

De personages uit mijn verhalen hebben een achtergrond nodig, en daarom heb ik voor meer diepgang en zijplotten mijn twee hoofdpersonages hun eigen verhaal en achtergrond gegeven. Hieronder vinden jullie het verhaal van het personage dat ik speel, Anthony Stone.

Anthony Stone

Levensloop
Anthony “Tony” Stone werd op 2 maart 1973 geboren in Sienna, Italië, maar verhuisde al gauw naar Baltimore, Amerika. Hij had een erg chaotische jeugd, zijn vader hertrouwde twee keer, en zijn moeder verliet hun toen hij maar 13 jaar was. Hij behaalde zijn diploma en op zijn 19e ging hij het huis uit. Hij ging bij de marine waar hij uiteindelijk de rank van Eerste-Luitenant behaalde. Tijdens zijn tijd bij de Marine ontmoette hij Christopher Layton, die later zijn partner werd bij de FBI. Toen hij bij de marine zat werd hij één keer uitgezonden naar Afghanistan waar hij een paar vreselijke missies meemaakte. Toen Tony de marine op 28 jarige leeftijd verliet, ging hij bij de CIA, maar na 3 jaar dienst stapte hij op om bij de FBI te gaan. Hier ontmoette hij opnieuw Christopher Layton, die tot op heden zijn partner is. Tony is soms erg capabel in zijn werk, maar kan ook erg sterk optreden als het nodig is.

Privé
Tony zijn liefdesleven kan afwisselend genoemd worden. Hij is verloofd geweest met Eve Duval, maar deze relatie liep stuk nadat zij erachter kwam wat voor werk hij deed. Tony geeft erg om zijn vrienden. Tony is een groot liefhebber van films. Vaak kan hij het niet laten om met een zaak naar een film te refereren. Tony is erg goed met talen en is zelf deels Italiaans.

Wapens
Door zijn loopbaan bij de Marine heeft Tony veel verstand van wapens. Zelf gebruikt hij een Walther PPK als zijn dienstwapen.

Rol in de boeken
In ‘The Blood Diary’ is een Tony een FBI-agent die samen met zijn partner Christopher Layton op een missie gaat naar Engeland om een moord op te lossen in een oud landhuis.
Spoiler
In het vervolg ‘Shadows’ willen de Blood Spirits wraak op wat Tony en Chris gedaan hebben, aan het einde van het boek wordt Tony in zijn arm en been geschoten waardoor hij ongeveer 2 jaar uit dienst is. In het derde boek ‘Aurora’ kan Tony weer aan het werk maar wil ook wraak op wat er gebeurd is, dit wordt niet goed gekeurd en Tony wordt opgejaagd, maar hij krijgt hulp van Chris en Kate.


Gebaseerd op: Tony Stone is grotendeels gebaseerd op mijn favoriete TV-karakter Anthony DiNozzo uit de CBS-serie 'NCIS'. Daarnaast vertoont Tony lichtelijke gelijkenis met James Bond.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 19 mei 2013 15:31

Naast Tony hebben we natuurlijk ook het andere hoofdpersonage Christopher Layton (eerder Wade) en hier is ook zijn verhaal:

Christopher Wade

Levensloop
Christopher “Chris” Layton werd op 16 juli 1973 geboren in Miami, Amerika maar verhuisde al gauw naar Den Haag, Nederland. Hij had een goede jeugd, hij deed veel aan sport en behaalde altijd goede cijfers op school. Zijn vader was zelf politie-agent en zijn vader was ook zijn grote voorbeeld om agent te worden. Toen hij rond zijn 20e het huis uitging ging hij bij de CIA waar hij een loopbaan had van 5 jaar, hij werd gestationeerd op de Avenger, een marineschip, en dat was ook de tijd waarin hij Anthony Stone ontmoette. Toen Chris terugkwam van de Avenger besloot hij te stoppen bij de CIA en te gaan werken bij de FBI, hier ontmoette hij opnieuw Anthony Stone, die tot op heden zijn partner is. Chris weet bijna altijd een missie naar zijn hand te zetten.

Privé
Chris heeft een vriendin die weet dat hij bij de FBI werkt maar maakt zich altijd zorgen als haar vriend naar het werk vertrekt. Chris heeft vroeger veel aan sport gedaan, en is tegenwoordig een grote fan van Golf. Chris is geboren in Amerika dus kan zich goed vinden met de Amerikaanse taal en is hij een officieel Nederlands staatsburger.

Wapens
Chris heeft al vroeg met wapens leren omgaan en hanteert zijn wapen goed. Hij gebruikt een Walther P99 als zijn dienstwapen.

Gebaseerd op: Chris is niet gebaseerd op een speciaal personage.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 20 mei 2013 15:40

Hier is dan ook het eerste hoofdstuk van het boek. Na dit zullen er even geen hoofdstukken meer komen aangezien ik niet de tijd vind om wat te schrijven.

1.Niet als gepland

Buiten schemerde het, de torenklok had net zeven keer geslagen. De straten van New York waren leeg en bedekt met ijs. Het was een koude elf november dat jaar, ook wel Veterans Day genoemd. De jaarlijkse gedenkdag waarop eer betoont wordt aan de veteranen, voornamelijk degenen die nog leven. Op Veterans Day wordt het einde van de Eerste Wereldoorlog herdacht. Vanuit de verte was de indrukwekkende skyline van New York goed te zien, op de Empire State Building stond een verliefd paar. De vrouw van het paar was de man in de armen gevallen nadat hij haar een ring had laten zien. Ongeveer vierhonderd meter lager, voor het gebouw, reed een bestelbusje. Een Chrysler Voyager om precies te zijn. Naast het busje en wat voetgangers waren de beruchte straten van de stad die nooit sliep, vrijwel leeg. Kennelijk waren er dus wel dagen waarop de stad sliep. Het busje had geblindeerde ramen en was zwart van kleur. Het busje racete door de straten, tot het een hoek omsloeg, de richting die de auto had ingeslagen leidde naar de uitloop van een riool.

Het busje kwam daar tot stilstand. Het portier van de bijrijder van het busje ging open. Een lange man met donker bruin haar stapte uit het busje, hij was gekleed in een donkerblauw tweedelig kostuum. Onder zijn colbert was een kogelvrij-vest te zien en aan zijn heup hing een holster. Hij keek om zich heen, hij controleerde of het busje niet bekeken werd. Het enige wat te zien was waren riolen en kapotte en afgedankte spullen. De zon was inmiddels volledig ondergegaan en de maan steeg langzaam op naar de hemel, tot boven de skyline van New York, die er door het maanlicht nog indrukwekkender uitzag dan gewoonlijk. De man hield zijn vinger aan zijn oor en fluisterde wat waarna hij zijn vinger weer liet zakken. Na nog een vlugge blik op zijn omgeving geworpen te hebben knikte hij naar de bestuurder. Hij stapte weer in en het busje reed langzaam verder. De uitloop van de riolering liep onder kleine bruggetje door die delen van de stad met elkaar verbonden. In de verte was de muziek van jukeboxen te horen, het klonk alsof er een feest aan de gang was. En een feest in New York stond vaak garant aan problemen. Zo ook deze donkere en koude november-avond. Het feest dat aan de gang was vond plaats in het uiterste einde van de uitloop. Mensen reden rondjes in mooie auto’s terwijl er vrouwen aan het paaldansen waren. De mannen die niet meededen aan de gevaarlijke spelletjes van de bestuurders, deden hevig een poging om de aandacht van de aanwezigen vrouwen te krijgen. Maar dit alles was niet de voornaamste reden van dit feest. Dit feest draaide niet om auto’s, mooie vrouwen en foute muziek. Dit alles was een dekmantel voor het uiteindelijke doel van deze bijeenkomst: de handel van drugs.

Midden in de menigte werd een tafeltje omsingeld door mooie vrouwen. Aan de tafel zat een man. Een Aziatische man. Eén van de meest beruchte drugsbaronnen van de wereld. Iedereen kende hem onder de naam, Scar. Scar was een Duits drugsbaron met een enorm litteken die over zijn linker wenkbrauw en oog liep, daaraan heeft hij zijn bijnaam te danken. Scar had het litteken gekregen nadat hij tijdens 9/11 een glasscherf in zijn hoofd had gekregen. Hij oogde erg rustig die avond. Hij was omringd door zijn harem, waar hij nauwelijks aandacht aan besteedde. Hij hield elke feestganger nadrukkelijk in de gaten. Terwijl het feest voorderde was het zwarte busje op het feest aangekomen. Voor de ingang kwam het busje tot stilte. Nu waren het gelaat van de twee mannen die het busje bemanden duidelijk te zien. De bestuurder had een goudblonde haarkleur, terwijl het haar van de bijrijder donker van kleur was. Ze waren beiden gekleed in een donker kostuum. In hun holsters glom hun wapen. De bestuurder richtte zich tot zijn bijrijder.
“We zijn bezoekers in een gevaarlijk deel van deze stad.”
Christopher Layton en Anthony Stone waren twee agenten van de FBI. Hun opdracht? De drugshandel stoppen zonder dat er gewonden vielen. Een simpele opdracht zou je zeggen. Ze hielden hun vinger op hun oortelefoon waarmee ze contact hielden met de andere FBI-agenten die meehielpen met de operatie en ook ter plaatse waren. De missie was duidelijk en het team functioneerde goed, op één agent na. Agent Timothy Scott was tegen het idee dat er geen gewonden mochten vallen. Scott was een agent met jarenlange ervaring die zijn ouders verloren was tijdens een zelfde soort drugs rel. Dit is de reden dat Scott het liefst alle drugshandelaren dood ziet inplaats van achter de tralies. Scott wou oorspronkelijk niks met de operatie te maken hebben, maar door een tekort aan mankrachten stemde hij er toch mee in om hen te helpen.
“Staat iedereen klaar?” vroeg Chris door zijn oortelefoon.
“Iedereen staat klaar.” klonk aan de andere kant.
Chris en Tony controleerden hun wapens, keken elkaar aan en stapten toen uit de auto.

Ze keken om zich heen, en toen liepen ze op het geluid af. Ze werden geconfronteerd met de muziek die alles overstemde en de gevaarlijke autokunstjes. Ze voelden zich niet hun gemak maar liepen toch de menigte in. Ze keken om zich om te zien of ze de andere agenten, met wie ze deze missie deelden konden zien.
“Ik zie Carter en Ward.” zei Tony tegen Chris.
“Daar loopt Diamond en Mitchell staat daar aan de bar.” reageerde Chris.
Hij knikte naar de bar, en daar zat een donkere agent die het moment daarvoor door Chris geïdentificeerd werd als Mitchell. Ze telden zes agenten, wat er zeven hoorden te zijn.
“Tony, zie jij Scott?” vroeg Chris aan zijn partner.
Tony keek om zich heen, maar ook hij kon Scott niet vinden in de menigte. Hij verhief zijn hand naar zijn oor.
“Heren, zien jullie Tim?”
“Wil je zeggen dat je hem kwijt bent?” reageerde Ward.
Uit deze reactie kon Tony opmaken dat ook de rest niet wist waar Scott uithing. Tony en Chris besloten op te splitsen. Tony ging kijken bij de auto’s en Chris ging proberen dichter bij hun doelwit, Scar, te komen. Tony werd geamuseerd door de auto’s en keek er aandachtig naar. Hij vergat bijna waarom ze hiernaartoe waren gekomen. Hij ontwaakte uit zijn droom toen hij twee geweerschoten hoorde. Hij draaide zich abrupt om en keek uit welke richting de schoten gekomen waren. Iedereen bleef rustig, alsof er niks gebeurd was. Maar op ongeveer vijftig meter van hem vandaan vond hij de geluidsbron. De harem van Scar was verdeeld geraakt in kleine groepjes die zich langzaam en bang van hem verwijderden. Tony kreeg een duidelijke blik op Scar. Hij had een wapen in zijn hand, wat hij identificeerde als een Beretta en zijn gezicht was bedekt met bloed.

Scar stond gebukt over een lichaam, maar Tony kon niet duidelijk zien wie er op de grond beland was. Tony keek om zich heen, en hij deelde snel oogcontact met Chris die kennelijk hetzelfde had gezien als hij. Ze knikte naar elkaar en ze begaven zich naar waar de schoten vandaan waren gekomen.
“Jongens, hoorden jullie dat?” vroeg Chris.
“Ja, we zijn al onderweg.” reageerde Carter.
Ze begaven zich door de menigte, en ze vroegen zich af waarom niemand reageerde op de gebeurtenis die zojuist had plaats gevonden onder hun neus. Tony voelden zijn hart kloppen in zijn keel en de gedachte dat de persoon die de grond had gevonden weleens Scott zou kunnen zijn spookte door zijn hoofd. Het voelde alsof de klok langzamer tikte, alsof iemand de film in slowmotion had gezet. Inmiddels bevonden ze zich op een veilige afstand van de bron, hun wapens klaar om te trekken. Nu pas kregen ze een duidelijke blik op wat er gebeurd was, en de persoon die nu vocht voor zijn dood, was Timothy Scott. Hij had Scar zonder nadenken aangevallen en Scar had de overhand gekregen.
Scar legde zijn knie op Scott zijn keel waarna Scott naar adem hapte. Scar begaf zich naar Scott zijn oor, terwijl hij een stiletto uit zijn zak pakte.
“Enige laatste woorden?” fluisterde Scar in Scott zijn oor.
Scott probeerde iets te zeggen maar kreeg daar de kans niet toe.
“Nee?”
Scar klapte zijn mes uit boven zijn hoofd en hij keek Scott in de ogen, die ogen waren gevuld met angst. Scar wilde een beweging maken maar net op dat moment werd er een schot gelost en kletterde het mes op de stenen terwijl Scar het uitschreeuwde van de pijn. Degene die het schot loste was niet goed te zien, totdat Scar zich op de grond liet vallen en het gezicht van de schieter duidelijk te zien was. Het was Chris, die nog met zijn vinger op de trekker op Scar gericht stond. De agenten Ward en Carter hadden zich naar het lichaam van Scott gehaast terwijl Tony en Mitchell de handlangers van Scar onder schot hielden.
“Het spijt me...” kon Scott nog moeilijk uitbrengen.
Nadat hij dit gezegd had werden zijn pupillen groter en zijn blik werd wazig. Carter sloot met zijn vingers de ogen van Scott en Ward keek Tony aan. Ward schudde zijn hoofd. Dit zagen de handlangers als kans om de groep aan te vallen. De handlanger die Tony onder schot hield trok zijn wapen uit zijn hand en sloeg hem tegen de vlakte, waarna Ward probeerde hem neer te schieten. Maar de handlanger was eerder.

De menigte had inmiddels doorgekregen dat dit niet meer de normaalste zaak van de wereld was en iedereen haastte zich naar de uitgang. Inmiddels was Tony weer opgestaan en was in een man-tot-man gevecht beland met één van de handlangers. Hij sloeg de betreffende handlanger op de grond die reikte naar een wapen. Uit een reflex pakte Tony zijn back-up wapen waarna hij de handlanger doodschoot. Hij besefte later pas wat hij gedaan had. Hij kreeg vervolgens nog een klap te verduren en hij voelde dat hij licht in zijn hoofd werd. Hij zag, alsof het in slowmotion was, hoe zijn collega’s vochten met de overgebleven handlangers, en hij zag de slachtoffers die er gevallen waren bij deze uit de hand gelopen missie. Hij wankelde waarna hij op zijn knieën zakte en bewusteloos met zijn hoofd op de betonnen grond viel.

Toen hij zijn ogen opende voel hij zich nog steeds licht in zijn hoofd. Hij probeerde zijn hoofd te draaien wat amper ging. Hij zag dat hij niet meer was waar hij die avond gelegen had. De harde betonnen grond was verruild voor een zacht ziekenhuisbed. Hij keek naar de bed naast hem. In het lichaam wat daar bewegingsloos lag, was dat van Gary Ward. Eén van de zeven agenten die de voorgaande avond mee waren geweest op de missie die de boeken in zal gaan als één van de grootste fouten van de FBI. Op het bed, dat zich aan de andere kant naast hem bevond, lag ook een lichaam. Het gezicht was hem bekend en zijn maag draaide om toen hij beter keek. De agent die ze die avond daarvoor vergeten waren bevond zich daar, Carlo Diamond. De jongste van het team. Door alle chaos hebben ze niet op hem gelet die avond. Tony keek naar het plafond, tot de deur wild open werd gedaan. In de deur opening stond een lange man met brede schouders. Zijn haar was grijs, en hij was gekleed in een pak gemaakt van tweed. De aderen op zijn hoofd waren opgezwollen, en de mannen die achter hem stonden hadden kennelijk een uitbrander gehad.
“Stone!” schreeuwde de man.
Tony was opeens klaarwakker en ging rechtop zitten, waar hij direct spijt van had want hij werd gelijk licht in zijn hoofd. Pas toen de man dichterbij was gekomen herkende hij hem goed. Het was zijn baas, Tobias Robinson. Hij was een erg beruchte baas. Hij werkte al ongeveer dertig jaar bij de FBI, waarvan hij de laatste tien directeur was geweest. Hij wilde dat alles goed ging en hij was erg streng. Althans, op het werk. Buiten het werk om was Tobias een hele vriendelijke en vooral behulpzame man die nergens bang voor was. Hij en Tony hebben nog een paar oorlogsmissies samen gedaan. Tobias bevond dit nu aan het voeteneinde van Tony zijn bed en Chris en Mitchell volgden. Chris had een verband om zijn hoofd en Mitchell had zijn arm in het gips en een grote pleister op zijn hoofd. Ze waren er niet al te best aan toe, maar beter dan Tony zelf. Tobias begaf zich naar de stoel die naast Tony zijn bed stond en Chris en Mitchell bleven aan zijn voeteneind staan.
“Hoe voel je je?” vroeg Tobias.
“Ik heb me wel eens beter gevoeld.” reageerde Tony cool.
Tobias en Tony keken elkaar doordrongen aan.
“Je hebt het verpest. Besef je je dat?”
“Het was zelfverdediging.” reageerde Tony.
“De afspraak was: geen gewonden! Hoe moeilijk is dat te begrijpen, Stone?”
Tony bleef koel en wende zijn blik niet af.
“Weet je wat het resultaat is? We zitten met twee dode agenten, en drie dode handlangers. Dat is niet goed voor onze reputatie.”
“Duidelijk, meneer...”
Het bleef een paar minuten stil, en toen opende de directeur opnieuw zijn mond.
“Ik geef jullie een nieuwe opdracht. Ik zou jullie eigenlijk moeten schorsen, maar jullie krijgen nog een kans. Ik wil jullie over een week op mijn kantoor hebben, dan krijgen jullie verder instructies. Maar als jullie dit verkloten, zijn jullie je baan kwijt. Alles wat jullie moeten doen is het niet verkloten.”

Na dit gezegd te hebben knikte hij naar de drie heren en hij verliet de ziekenzaal, waardoor de drie heren alleen overbleven.
“Wat is er gebeurd nadat ik buitenwesten ging?” vroeg Tony.
“Nou, ik werd in mijn arm geschoten, maar ik heb de klootzak teruggepakt, en toen Chris me wou helpen werd hij tegen de vlakte geslagen.” zei Mitchell.
Tony dacht opeens aan Scar.
“En Scar?” vroeg hij.
“Toen het gevecht losbrak is hij in zijn auto gestapt en gevlucht. Maar we-.”
“-krijgen hem wel.” vulde Chris, Mitchell aan.
“Hoe, ehm...zit het met Carlo.”
“Carlo was ontmaskerd nadat wij hem hadden gezien. We gaan uit van een Mol. Hij werd neergeschoten en is vervolgens in het riool gedumpt. We vonden hem pas toen het gevecht was afgelopen en de rest was gearriveerd.” antwoordde Mitchell.
Mitchell en Chris kregen te horen dat Tony moest rusten en ze de ziekenzaal moesten verlaten. Ze groetten Tony en verlieten de zaal. Tony was er niet helemaal bij me zijn gedachten.
‘Een Mol in de FBI? Hoe kan dat?’ dacht hij bij zichzelf.
Na een uur of twee gepiekerd te hebben viel hij dan eindelijk in slaap...

Totstandkoming van hoofdstuk 1: Dit hoofdstuk is niet echt in het belang van het verhaal, maar door dit hoofdstuk wou ik de karakters introduceren. Het verhaal over de Mol is één van de zijplotten van het verhaal. Dit hoofdstuk is deels gebaseerd op de drugrel uit 'Hannibal'.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5968
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 20 mei 2013 16:22

Hier is even een overzicht van verhalen waar ik op het moment mee bezig ben;

The Blood Diary: Deel één van de Blood-trilogie gaat over 2 FBI agenten die de missie krijgen om in een oud landhuis in Engeland een mysterieuze moord op te lossen.

Shadows: Het tweede deel van de Blood-trilogie draait om de Blood Spirits (schurken uit de reeks) die wraak willen op de twee agenten.

Awakening: Het derde en laatste deel van de Blood-trilogie draait om de twee agenten die op eigen houtje achter de Blood Spirits aangaan, de zaak wordt erg persoonlijk.

The Tale About A Boy In Love: Romantisch-drama die heel losjes is gebaseerd op iets wat mij zelf is overkomen. Jongen wordt verliefd op een meisjes en ziet dat zij al met diens broer een relatie heeft.

The Tell: Nog een romantisch-drama die deels is gebaseerd op iets wat mij zelf is overkomen. Jongen is verliefd op meisje en raakt nu in tweestrijd of hij het haar wel of niet moet vertellen.

Odyssey: Science-fiction die deels gebaseerd is op 'Oblivion'. In 2012 is er een virus uitgebroken die de halve bevolking heeft gemuteerd. Het niet gemuteerde deel woont op de planeet Triton. Een team van 5 militairen zijn gestationeerd op aarde om orde op zaken te houden. Ze worden bijgestaan door Pods, kleine apparaten die van de Odyssey komen. Op een avond gaan de twee leiders van het team op onderzoek uit en komen daar achter duistere geheimen over de missie.

Finger On The Trigger: Actie-thriller die deels is gebaseerd op Bourne en 'Edge Of Darkness'. Ex-CIA agent woont gelukkig getrouwd met zijn vrouw. Wanneer zij vermoord wordt voor zijn ogen wordt hij beschuldigd van de moord. Hij raakt in coma en krijgt geheugenverlies. Hij herinnert zich niks van voor de moord. Wanneer hij ontwaakt uit zijn coma vlucht hij. Hij wordt opgejaagd door de CIA en hij komt erachter dat hij lid was van de TakeOut-operatie. Hij gaat opzoek naar de daders en zijn vrouw blijkt lid van een groep tegen het bedrijf NorthRose, dat bedrijf stal geld van de overheid en daarmee kochten ze staatsgeheimen en daarom werd ze vermoord.

Plaats reactie