Berends Schrijftopic

Bar is open!
Gebruikersavatar
Orangey
Oscar winnaar
Oscar winnaar
Berichten: 1660
Lid geworden op: 28 jun 2012 19:01
Locatie: Vlissingen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door Orangey » 22 mei 2013 20:11

Held. _O_

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 22 mei 2013 20:12

Dankje! Hopen dat dit wat wordt! :D

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 22 mei 2013 20:13

Woensdag 22 mei - 21:14

UPDATE

Speciaal om wat te kunnen schrijven, heb ik mijn leerwerk voor vrijdag deels opgeschoven naar vandaag, dus waarschijnlijk kan ik morgen weer wat nieuws plaatsen :)

Gebruikersavatar
Vleeshaak
Regisseur
Regisseur
Berichten: 8797
Lid geworden op: 15 mei 2004 18:32
Locatie: Beverwijk
Contacteer:

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door Vleeshaak » 22 mei 2013 22:11

Dat idee van die kassier is best goed eigenlijk. Daar kan een leuk kort verhaal of korte film inzitten.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 23 mei 2013 18:39

Het hoofdstuk is nog niet volledig af, maar hij is wat ik tot nu toe heb van hoofdstuk 2 :)

2. De eerste dingen eerst

De ziekenzaal was bijna volledig leeg, op een paar bedden na. De dag daarvoor waren Ward en Diamond begraven bij de marine werf in Washington. Tony voelde zich goed genoeg om mee te gaan, maar Robinson dacht daar anders over. Inplaats daarvan had Tony de hele dag in bed liggen piekeren, net als deze donkere avond. In de ziekenzaal was het vrijwel stil, alleen het getik van de kleine wandklok galmde door het witgeschilderde vertrek. Tonys blik was gevestigd op de wijzers van de klok, die net drie uur had geslagen. Het enige waar hij aan kon denken was wie de Mol had kunnen zijn. Toen begon het buiten te onweren. Tony keek naar buiten. De koude regendruppels liepen langs het raam naar beneden terwijl ze hun eigen weggetjes maakten. Tony draaide zich van het raam af en keek naar het plafond, dat bedekt was met spinnenwebben en oude kalkresten. Toen opnieuw een donderslag, en een paar momenten later werd het vertrek opnieuw gevuld met het licht van een bliksemflits. Hij keek om zich heen en hing zijn benen over de rand van zijn bed. Toen hij zijn torso met moeite omhoog tilde, kreeg hij opeens een scheut van pijn in zijn hoofd. Hij greep naar zijn hoofd en hij kneep zijn ogen dicht. Door zijn hoofd spookte het beeld van wat er een paar avonden daarvoor gebeurd was. Als een film flitsten er fragmenten voorbij.

Toen bedacht hij zich opeens iets, iets belangrijks waar hij de avonden daarvoor niet aan gedacht had. Hij bedacht zich hoe hij die avond Coleman niet had kunnen bereiken. Nadat hij van een afstand had gezien wat er gebeurd was, had hij meerdere malen geprobeerd Coleman te bereiken maar hij had geen gehoor gekregen. Hij was er eerst vanuit gegaan dat hun zender gehackt was, maar toen hij had gehoord van de Mol was deze theorie snel uit zijn hoofd verdwenen. Maar nu besefte hij zich dat zijn mislukte pogingen om contact te krijgen met Coleman niks te maken hadden met een niet goed functionerende zender. De reden dat hij geen contact kon krijgen met Coleman was omdat...Coleman de Mol was!

Tony sperde zijn ogen en stond vlug op. Hij was inmiddels half wakker en hij pakte zijn ochtendjas die naast zijn bed hing. Terwijl hij dit deed sloeg hij een foto, die daar door Chris was neergezet, van zijn nachtkastje. Het maakte hem niks uit of de overige zieken of gewonden dit gehoord hadden. Langzaam kwamen er verschillende hoofdjes omhoog vanuit de andere ziekenbedden. De ogen volgden een lange man met verfomfaaid haar en grote wallen onder zijn ogen, die vanuit het verste bed naar de andere kant van de zaal probeerde te komen. Ze keken elkaar aan, rolden met hun ogen en schudden hun heeft, waarna ze weer gingen liggen. Tony had hier niks van gemerkt, en toen hij bij de deur was aangekomen keek hij om, verbaasd dat hij niemand wakker had gemaakt. Hij opende de deur en keek om de hoek, hij zag niemand, behalve de dikke bewaker, Fred, die zoals altijd sliep tijdens zijn dienst. Tony was inmiddels uit zijn slaapdronken toestand geraakt en besefte dat hij elk moment gepakt kon worden. Verderop in de gang hing een klok. Tony kon nog net aflezen dat er vier uur op de klok stond. Hij worp nog één blik om zich heen en stapte toen de gang op. Het was pikkedonker en Tony moest oppassen waar hij liep. Hij kon nog net het silhouet van Fred onderscheiden. Hij sloop heel rustig naar het slapende lichaam dat hevig snurkte. Hij greep naar iets wat aan de riem van Fred hing. Tony had gereikt naar een zaklantaarn die hij nu in zijn rechterhand hield. Hij slaakte een zucht van oplossing omdat hij Fred, die een onrustige slaper was, niet had wakker gemaakt. Tony stond op en toen hij zich omdraaide, hoorde hij opeens een stem achter zich.
“Wie gaat daar?” klonk een lage, slaapdronken stem.
Tony draaide zich om, bang dat hij gesnapt was. Hij keek naar het lichaam van Fred, die wou iets zeggen, maar zijn ogen rolden naar achteren en hij viel weer in slaap op de stoel waar hij momenten daarvoor gezeten had.
Tony slaakte een zucht van opluchting. Hij klikte de zaklantaarn aan en keek om zich heen. Het enige wat hij zag waren kantoren, met een kruispunt in het midden. De kantoren hadden glazen ramen met in het midden een deur. In het kantoor stond een grote tafel met stoelen eromheen. In deze kantoren werden normaal gesproken vergaderingen en besprekingen gehouden. Tony en Chris hadden wel vaker in één van deze kantoren gezeten, de enige vergadering die Tony zich kon herinneren was een vergadering over een moord in het dorpje Baskerville, een moord die nooit opgelost was. De vergadering werd toen onderbroken door een brandoefening, en de vergadering was niet voortgezet.

Bij één van de glazen ramen dacht Tony een gedaante te zien, maar toen hij knipperde was het weer weg.
“Ik heb het me vast verbeeld.” dacht Tony.
Zonder nog aandacht te besteden aan de kantoren liep hij naar de deur. De deur aan het einde van de gang kwam uit op de liftruimte. Hij liep de ruimte in en toen zag hij opeens een bordje boven één van de liften. De cijfers liepen op! Er was iemand op weg naar zijn verdieping! Zonder ook maar te twijfelen over teruggaan naar de ziekenzaal stapte hij een lift in. Hij drukte snel op een knopje waar ‘BG’ opstond. Net toen zijn lift dichtging, ging de andere lift open. Hij was dus precies op tijd. Hij keek naar het bordje dat in de lift ging. Hij zag de rode cijfertjes aflopen. Hij kwam uit op de begane grond. Hij keek om zich heen. Hij zag een paar bewakers staan en hij raakte in paniek. De bewakers hadden hem opgemerkt en liepen op hem af. Tony verroerde zich niet, en het zweet brak hem uit. De bewakers vormde zich om hem en keken op Tony neer. Ze wilden hem pakken, maar op dat moment klonk er een luide stem.
“Waar zijn jullie in Godsnaam mee bezig?”
Tony herkende de stem. De bewakers waren geschrokken en keken om. Daar stond Robinson, met zijn grijze haar in plooi. Tony was opgelucht.
“Het spijt me baas!” zei één van de bewakers.
Zonder hun nog een blik waardig te gunnen richtte Robinson zich op Tony. Die was verstijft van schrik en keek Robinson aan.
“Tony? Kom met mij mee.”
Hij sloeg een arm om Tony heen en duwde de bewakers opzij, terwijl hij ze uitschold. Het enige excuus dat ze hadden was dat ze hun werk deden. Robinson accepteerde zich niet en stuurde ze naar huis. Toen richtte hij zich weer tot Tony. Ze stapten de lift in en Robinson drukte op het knopje met ‘4’ erop.
“Tobias...” bracht Tony uit.
“Rustig Tony, praat zo maar.”
Ze stapten de lift uit en Tony herkende de ruimte waar hij daarvoor nog had gestaan. Alleen drong dat niet echt tot hem door. Pas toen Robinson de deur van de ziekenzaal opendeed protesteerde Tony. Hij werd boos en wurmde zich los uit de greep van Robinson.
“Tony, je moet rusten.” zei hij kalm.
“Ik heb genoeg gerust, ik moet met u praten.”
“Dat komt later wel.”
“Het is belangrijk!”
Robinson keek Tony bezorgd aan. Tony leek het te menen. De serieusheid was te zien op zijn gelaat. Robinson twijfelde, maar besloot Tony toch te geloven.
“Oké, loop maar mee.”
Hij pakte Tony bij zijn arm en trok hem mee, langs de kantoren en door de gang, terug naar de liften. Hij drukte op het knopje van de verdieping lager. Toen de lift stopte trok hij Tony de lift uit. Ze liepen door een lange gang, Tony was er wel eens eerder geweest. De gang was versierd met medailles en foto’s van ex-directeuren. De lange gang leidde naar het kantoor van de directeur.

Totstandkoming van hoofdstuk 2: Dat Coleman de Mol zou zijn vond ik wel voor de hand liggend, al heb ik dat er later bij bedacht. Ik moest een goede manier hebben om dit te vertellen, en dat heb ik op deze manier (nog niet volledig) gedaan. Het hele idee over Tony die rondspookt door het hoofdkwartier van de FBI was een gewoon een wild idee, dat ik verzon tijdens het schrijven. Ik vind het een geslaagde oplossing.

Aandachtspuntje: De achternaam van Tony heb ik veranderd in Maguire.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 23 mei 2013 20:19

Als ik tijd heb, dan zal ik dit hoofdstuk afschrijven :) Maar dan moet ik wel tijd hebben natuurlijk ;)

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 24 mei 2013 15:19

Ik heb de tijd gevonden! Ik ga nu het hoofdstuk afschrijven, dus dat zal ik posten als het af is :)

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 24 mei 2013 16:34

Nee, het is nog niet af :) Maar hier is het tweede deel van het (langere) hoofdstuk 2!


Robinson graaide in zijn zakken, opzoek naar de sleutel van zijn kantoor. Het verbaasde Tony hoeveel hij in zijn zakken had zitten. Een sigaar, een aansteker, een verfomfaaide zakdoek en toen kwam datgene waar Robinson naar zocht, tevoorschijn. Een bronskleurige geroeste sleutel kwam uit de zak van Robinsons broek tevoorschijn. Hij stak de sleutel in het slot en draaide de sleutel vervolgens om. De deur piepte, en dat hoorde je nu nog beter als anders. Hij duwde Tony naar binnen en sloot de deur achter hem. De directeur liep naar een kastje in de hoek, en hij zei dat Tony moest gaan zitten. Tony pakte de dichts-bij-zijnde stoel en ging zitten. Tony had al vaker in het kantoor gezeten, maar naar hij zich kon herinneren was het kleiner. De ene muur werd bedekt met een enorme kast. Robinson dronk veel alcohol. Hij dronk altijd wel een glaasje extra. Op de bedrijfsfeesten ging hij altijd dronken naar huis, ter ergernis van zijn vrouw. Toen hoorde Tony een kastje dichtgaan, en toen het gerinkel van glazen. Met een glimlach op zijn gezicht kwam Robinson op hem aflopen met een twee glazen Martini in zijn handen. Hij overhandigde een glas aan Tony, en de glimlach verdween van zijn gezicht. Hij keek Tony serieus aan.
“Hoe voel je je?” vroeg hij.
“Een beetje licht in mijn hoofd, maar over het algemeen voel ik me goed meneer.” antwoordde Tony.
“Wat wilde je me vertellen? Het was belangrijk zei je.”
“Ik weet wie de Mol is, meneer...”
Robinson ogen werden groter, en de tijd leek langzamer te gaan. Na een paar seconden, die uren leken te duren, opende hij opnieuw zijn mond.
“Wie is het...?”
Tony nam een nipje van zijn drankje, schraapte zijn keel en keek Robinson rustig aan.
“Coleman... John Coleman.”


Robinson wou net een slok nemen van zijn drankje, maar hij liet hij glas langzaam zakken toen hij de naam hoorde. Hij zette het glas op tafel en liep naar het raam. Tony volgde met zijn blik de bewegingen die Robinson maakte.
“Hoe kom je hierbij?” vroeg Robinson, met paniek in zijn stem.
Tony hoorde de frustratie in zijn stem en fronste zijn wenkbrauw.
“Nou, meneer. Ik probeerde de hele avond contact te maken met Coleman, maar ik kreeg telkens geen gehoor. De laatste keer dat ik Coleman gehoord heb, was voordat we Scott uit het oog verloren.”
Het bleven een paar momenten stil.
“Is dat alles?” klonk de stem van Robinson.
“Daarnaast. Coleman is de enige van de hele operatie die nadat ik op de ziekenzaal, níet is langsgekomen...”
Robinson begaf zich langzaam naar zijn bureau. Buiten klonk een donderslag. Door de bliksemflits die volgde was te zien dat de aderen die over Robinsons hoofd liepen, helemaal opgezwollen waren.

Robinson opende zijn la, terwijl hij Tony strak aankeek. Die kreeg inmiddels door wat er werkelijk aan de hand was, en wat hij wist baarde hem grote zorgen. Robinson legde iets voor zich neer, en Tony hoorde de klik van het gereedkomen van een revolver. Vanbuiten bleef Tony cool, maar vanbinnen ging zijn hart als een razende tekeer. Zijn baas werkte samen met Coleman en hield een geweer op hem gericht, en Tony? Hij was gewond en ongewapend. Niemand wist dat hij daar was, geen Chris die hem te hulp kon schieten. Robinson nam een slok van zijn Martini en hij liet het glas op de grond vallen. Hij richtte het pistool op Tony en liep langzaam op hem af. Tony bleef verstijfd van schrik zitten. Elke stap dichterbij, was een stap dichter bij de dood. Althans, zo zag Tony het.
“Je bent me nu wel genoeg tot last geweest, Maguire.”
De sterke geur van Robinsons aftershave hing om hem heen. Hij richtte zijn geweer op Tony en toen hij wou schieten, accepteerde Tony het feit dat hij zou sterven. Maar toen gebeurde datgene waarvan Tony niet dacht dat het zou gebeuren. De deur werd opengetrapt en Robinson loste een schot, maar Tony kwam net op tijd bij zinnen en besloot zich tot de grond te storten. Hij sloeg Robinson in de fallus en trok het geweer uit zijn handen. Gillend van de pijn stortte Robinson zich ter aarde. Tony richtte zijn geweer op de verrader en kreeg nu pas een goede blik op wie hem gered had.

Met het geweer getrokken, was Chris naast hem komen staan. Hij knikte naar hem, en toen richtten ze zich weer tot Robinson.
“Waarom?” vroeg Chris.
Robinson hield zijn lippen stijf op elkaar. Tony besloot hem een leuke opkikker te geven door hem eens goed in zijn buik te trappen.
“Wil je nu praten?” vroeg Tony.
Robinson keek hen aan, smekend als een hond, maar Tony en Chris gaven er niet aan toe. Ze keken elkaar aan, en grepen Robinson toen bij zijn schouders. Ze duwden hem tegen de kast.
“We vragen het nog één keer aardig. Waarom?” vroeg Chris.
Net toen Robinson iets wilde zeggen, ging de telefoon, waardoor hij abrupt zijn mond hield.
“Pak hem maar.” zei Tony.
Chris knikte en liep naar het bureau. Hij pakte de telefoon, maar hij sloeg alles van het bureau af. Toen hij de hoorn pakte draaide hij zich weer naar zijn partner. Hij liet de hoorn abrupt vallen. Robinson stond nog steeds tegen de kast, maar deze keer was hij niet in het nadeel. Hij had Tony verrast en hem van zijn wapen ontdaan, dat hij nu tegen Tony zijn kin hield. Chris wilde zijn wapen pakken, maar dat werd hem door Robinson afgeraden.
“Ik zou dat niet doen als ik u was, meneer Layton. Gooi hem op de grond.”
Tony hield één hand in de lucht, terwijl hij met zijn andere hand rustig naar zijn wapen reikte. Hij haalde het wapen uit zijn holster en legde dat op de grond, waarna hij het naar Robinson schoof. Toen hij dit gedaan had ging hij weer staan en hield hij ook zijn andere hand in de lucht.
“Doe nu je handen op je rug.” beval Robinson hem.
Zonder te demonstreren legde Chris zijn handen op zijn rug. Hij keek Tony aan en knipoogde naar hem.

Totstandkoming van het tweede stuk: Met hoofdstuk 2 wist ik eerst niet precies welke kant ik op wilde gaan, maar waar ik gisteren eindigde wilde ik op een goede manier vervolgen. Het is zo leuk als je een ingeving krijgt tijdens het schrijven, dat zijn heerlijke momenten, want dan heb je weer iets om uit voort te schrijven.

Ik zal dit hoofdstuk van het weekend afschrijven, maar heb voor vandaag geen tijd meer.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 25 mei 2013 13:53

Vanmiddag het hoofdstuk afgeschreven


Na die knipoog ging alles heel langzaam. Chris greep naar zijn back-up geweer dat hij in zijn holster had zitten dat hij op zijn rug had zitten. Tony gaf Robinson een elleboog in zijn maag en Robinson loste een schot die Chris nog net miste, maar Robinson liet Tony niet los. Tony draaide zich van het geweer af, waardoor Robinson met zijn rug naar de loop gekeerd stond. Chris twijfelde geen moment, en de klok sloeg. Robinson draaide zich naar Chris, die nog met zijn wapen op Robinson gericht stond, en kwam rook uit de loop van zijn geweer. Robinson keek Chris aan, en met moeite zei hij:
“Fuck you.”
Zijn ogen werden groot, en toen viel zijn levenloze voorover, zijn ogen nog wijdopen.
Tony stond tegen de kast en keek Chris verdwaasd aan. Hij liep naar hem toe en schudde hem de hand. Maar Chris was Tony nog een verklaring schuldig.
“Hoe heb je me eigenlijk gevonden?” vroeg Tony.
“Dat was niet zo moeilijk. Aangezien je nogal koppig kan zijn, hebben ze een traceerzendertje in je arm gezet waardoor we elke beweging die je maakte in de gaten konden houden. Zo wist ik dat je hier was.” antwoordde Chris.
Tony glimlachte. Hij was opgelucht.
“Nou, gelukkig maar. Maar ehm...hoe gaan we dit uitleggen?”
Toen Tony dat gezegd had, rende iemand de kamer binnen. Het was niemand minder dan de assistent-directeur Gabriel Krabbé. Hij was een lange gebruinde vent met donkerbruin krulhaar. Hij droeg een bril en ging vaak gekleed in een brioni pak. Hij was al jaren gelukkig getrouwd met zijn vrouw Daisy. Toen Gabriel zag wat er aan de hand was, bleef hij abrupt staan. Hij keek naar het levenloze lichaam van Robinson, en toen naar Tony en Chris die ernaast stonden. Dat bleef hij doen, tot hij eindelijk wist wat hij moest zeggen.
“Wat is er hier in godsnaam gebeurd?!” vroeg hij me enige paniek in zijn stem.
Tony en Chris keken elkaar aan.
“Mollen jacht...” zei Tony, waarna hij glimlachte.
Gabriel bleef Tony serieus aankijken, en de glimlach verdween van Tonys gezicht.
“Gabriel, luister eens. Robinson was de Mol, samen met Coleman. Hij probeerde Tony te vermoorden, maar ik kwam tussenbeiden. Uit zelfverdediging heb ik hem doodgeschoten.” zei Chris.
Gabriel keek naar Tony en het enige wat die deed was knikken. Gabriel richtte zich weer tot Chris.
“Is dit waar?”
Dat was een overbodige vraag. Gabriel wist dat de twee gelijk hadden, maar uit zekerheid vroeg hij het toch.
“Ja. Het is waar.” zei Chris.

Tony en Chris legden Gabriel het hele verhaal uit, waarna hij iemand belde om een lijkschouwer naar het kantoor te sturen.
“Jullie kunnen beter naar huis gaan.” zei Gabriel tegen de twee heren.
De twee knikten en wouden het kantoor verlaten, maar Gabriel hield ze tegen.
“Tony, ben je klaar om weer aan het werk te gaan?”
“Met plezier, directeur. Met plezier.”
Gabriel knikte en glimlachte.
“Dan nog één ding: neem een douche.”
Tony lachte. Gabriel richtte zich weer tot het lichaam van Robinson en de deur werd gesloten. Nu stonden Tony en Chris in de lange gang. Ze liepen langs de onterechte medailles en oude foto’s, terug naar de lift. Toen ze in de hal stonden, liepen ze door de grote deuren. De zon begon inmiddels op te komen. Tony en Chris stapten in Chris zijn auto en reden weg. Chris zette Tony af bij zijn huis en zei dat hij hem later de dag zou bellen. Tony sloot de deur van de auto en Chris reed weg. Tony zag hoe de auto van Chris en de hoek omging en liep toen naar zijn voordeur. Hij stak de sleutel in het slot, en opende de deur.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 27 mei 2013 14:40

De titel van het inmiddels derde hoofdstuk is: De aangewezene en de prijzenswaardige.

Op het moment beslaat het verhaal 13 pagina's met welgeteld 7793 woorden :)

Ik hoor graag feedback.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 01 jun 2013 15:36

Het spijt me dat ik de laatste tijd niks meer geschreven heb, maar ik heb simpelweg geen tijd. Na volgende week is het weer wat rustiger, dus ik hoop dat ik dan tijd heb om wat te schrijven.

Ik hoor graag feedback! :)

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 08 jun 2013 12:12

Het spijt me dat ik een lange tijd niet geschreven heb, maar hier is een deel van het nieuwe hoofdstuk :)

Ik hoor graag feedback! :)

3. De aangewezene en de prijzenswaardige

Het was een zonnige lentemorgen en de zon steeg net boven de bomen uit. Er klonk een kalmerend en harmonisch getjilp van vogels die zoals elke ochtend hun liedje zongen. De straat was rustig, er liep geen mens over straat. Alle huizen leken op elkaar. Dezelfde saaie rijtjeshuizen stonden naast elkaar opgesteld, op één huis naar. Aan het einde van de straat stond een groot en kleurrijk huis, wat totaal niet bij de buurt paste. Achter de ramen van dit huis woonde een man. Hij was een vriendelijke man, die aardig was voor zijn buurtbewoners. Hij hielp iedereen met zijn of haar problemen, en zijn afwezigheid was altijd gelijk te merken, aangezien hij dan niet, zoals elke ochtend, in zijn ochtendjas vrolijk en neuriënd zijn bloemen water stond te geven, en elke buurtbewoner die de krant van de stoep kwam raken, gedag zei. De afgelopen weken was dit het geval geweest, de bewoner van het statige huis was zonder duidelijke reden afwezig geweest.

Achter de ramen van de bovenste verdieping was een grote kamer. Het was er erg rommelig. Overal lagen boeken en papieren, en er lagen ook diverse foto’s over de grond verspreid. In het midden van de kamer stond een groot bed. Een geluid, dat klonk als snurken, steeg op uit de lakens. Toen klonk er een hard geluid, dat afkomstig was uit de wekker, die zich bevond naast het bed. Een hand kwam onder de lakens vandaan, die de wekker naar de andere kant van de kamer sloeg. De hand trok zich terug, en het lichaam waar de hand deel van uitmaakte, draaide zich weer om. Vanuit de gang klonk een ringend geluid. De deur stond op een kier, maar de telefoon die afgang was duidelijk te horen. Van onder de lakens klonk gegrom, en vervolgens kwam er beweging in het lichaam. Het sloeg de dekens van zich af, en het lichaam schoof zichzelf op een charmante manier naar de rand van het bed. Toen klonk er een luide plof. Het lichaam had zichzelf iets te ver doorgeschoven, en vanwaar het lichaam zich nu bevond klonk een luide: “Auw!”.

De kreet werd gevolgd door een hoofd. Het haar sprong alle kanten op, en het gezicht was bedekt met baardharen. De persoon had zich kennelijk lange tijd niet geschoren. Het lichaam werkte zich omhoog, en schuifelde zichzelf naar de deur. Hij opende de deur, en liep slaperig naar de telefoon. Hij drukte op de speaker, en er kwam een slaperig “Hallo?” uit zijn mond. Aan de andere kant van de lijn klonk een al wat opgewektere stem.
“Tony? Waarom duurde het zolang?” klonk aan de andere kant van de lijn.
De nog slaapdronken Tony wreef even goed in zijn ogen, voordat hij antwoordde op de stem aan de andere kan van de lijn.
“Chris, je kent me. Laat me even goed wakker worden, en bel me niet om half zeven in de ochtend.”
Tony glimlachte en er klonk gegrinnik aan de andere kant van de lijn.
“Zorg dan maar dat je goed wakker bent, ik kom je halen rond drie uur vanmiddag.”
Er klonk een klik en vervolgens het gepiep van de telefoon. Tony rekte zich uit, en liep toen naar de badkamer. Zijn badkamer was netjes, heel anders dan zijn slaapkamer. Nergens geen rondslingerende boeken of papieren. De badkamer had iets Italiaans. Uit de radio die er stond klonk Italiaanse muziek, en de muren waren bedekt met Italiaanse tegels.

Tony liep naar het bad, en draaide de kraan open. Hij had er altijd een hekel aan gehad dat het bad er zolang over deed om vol te lopen, en toen het bad naar zijn idee goed gevuld was, ontdeed hij zich van zijn pyjama en stapte hij het warme bad in. Door de hitte steeg er stoom op uit het bad en toen Tony het bad in was gestapt maakte het water golfjes alsof er een hevige storm aan de gang was. Hij liet zichzelf onderuit glijden en bleef stil liggen, terwijl hij zijn ogen sloot. Het nemen van een bad was iets wat Tony altijd kalmeerde. Het was voor hem een manier om even nergens anders aan te denken, en zichzelf helemaal af te sluiten van de wereld. Terwijl hij een bad nam, dacht hij vaak terug op gebeurtenissen in zijn leven, zo ook op deze vroege ochtend.

Anthony Peter Maguire, werd op een zonnige voorjaarsdag in maart geboren, in het jaar negentien-drie-en-zeventig. Hij werd geboren in Sienna, en hij is de zoon van een Amerikaanse agent en zijn moeder was een Italiaanse mode-ontwerpster. Tony en zijn vader gingen vaak naar de film, en Tony heeft hier zijn voorliefde voor films aan overgehouden. Het feit dat Tony’s vader een agent was, was niet Tony’s reden om dat ook te worden. Zijn vader stelde hem vaak teleur. Dat begon toen Tony ongeveer negen jaar oud was. Op die leeftijd verliet zijn moeder hem en zijn vader. Hij spreekt niet vaak over zijn moeder of zijn ervaringen met haar, maar hij benoemt haar vaak als de eerste vrouw die zijn hart brak. Nadat zijn moeder hen verliet, verhuisde Tony met zijn vader naar Baltimore. Dat was de plaats waar Tony’s vader opgroeide. Ze spraken geen woord over Tony’s moeder, en Tony’s vader was haar al gauw vergeten. Dat bleek uit het feit dat hij op een avond thuiskwam met een nieuwe vrouw, zonder ook maar te vragen aan Tony wat hij ervan vond. Tony kreeg weinig steun van zijn vader, en hij stond er dan ook vaak alleen voor. Dat heeft Tony’s zelfstandigheid en zijn voorkeur aan het alleen werken dan ook sterk beïnvloedt.

Op een avond gebeurde er iets vreselijks. Tony’s vader was die avond, zoals gebruikelijk, het huis uit, en Tony was bezig met zijn huiswerk. Die avond, rond elf uur ‘s avonds werd er aan de deur geklopt. Tony opende de deur, en er stonden twee agenten voor de deur, en ze hadden een serieuze blik op hun gelaat. Tony kreeg een brok in zijn keel en zijn blik ging van de ene agent naar de andere. Eén van de agenten legde een hand op zijn schouder, en opende zijn mond.
“We hebben slecht nieuws...” zei één van de agenten.
Tony kreeg die avond de schrik van zijn leven. Hij moest het verhaal aanhoren dat zijn vader, na een avond doorzakken, dronken achter het stuur was gestapt, en dat hij samen met zijn vrouw tegen een boom was gereden, waarna de auto in de brand was gevlogen. Tony’s vader had zichzelf uit de auto kunnen bevrijden, maar zijn vrouw had minder geluk. Ze verbrande levend en haar lichaam kon niet meer geïdentificeerd worden. Tony’s vader had het zien gebeuren en hij had de politie gebeld, die na ongeveer twintig minuten waren gearriveerd. Maar toen was het al te laat. De auto brandde nog na, maar het vrouwelijke lichaam dat zich op de passagiersstoel had bevonden, was vergaan tot as.

Tony’s vader werd die avond opgepakt voor te hard rijden, rijden onder invloed en dood door schuld. Nadat Tony dit verhaal had aangehoord, werd hij door de agenten meegenomen naar het politiebureau waar zijn vader vastzat tot hij veroordeeld werd. In de auto was Tony afwezig. Zijn vader had hem al vaker teleurgesteld, maar dit hij nooit van hem verwacht. Eenmaal aangekomen op het bureau, kon Tony even met zijn vader praten. Toen hij de cel binnenliep waar zijn vader zat, keek die hem opgetogen aan. Tony’s vader stond op om zijn zoon te omhelzen, die bedachtzaam een stap naar achteren deed. Zijn vader liet zijn armen zakken, en zijn grijns verdween van zijn gezicht. De tranen sprongen in Tony’s ogen, die vervolgens de cel verliet en in de gang op een stoeltje ging zitten. Hij zette zijn handen in het haar en hij begon zachtjes te huilen. Na even gehuild te hebben, was hij op zijn stoel in slaap gevallen. De volgende ochtend werd Tony wakker gemaakt door een agent, die zichzelf voorstelde als Marty Rames.
“Je vader wordt nu verhoord. Wil je daarbij zijn?” vroeg Rames.
Tony richtte zich tot Rames, en wilde wat zeggen, maar hij bedacht zich.
“Ja...” antwoordde Tony. De agent knikte en Tony stond op. Rames ging hem voor naar een kamer. Het was een donkere kamer, waar zich een één of twee andere agenten bevonden, die naar Tony knikten. Tony knikte terug, en hij besefte waar hij beland was. Aan de muur hing een groot televisie scherm en in de hoeken hingen speakers, waaruit stemmen klonken. Eén van de muren was bedekt met een enorm glas. Achter dat glas bevond zich een verhoorkamer, waar zich een klein tafeltje bevond. Aan dat tafeltje bevond zich een man. Het was niemand minder dan Tony’s vader. Hij zag er waardeloos uit. Zijn overhemd was gekreukeld en zijn colbert was gescheurd. Zijn haar was geschroeid en hij was bedekt met schrammen en brandwonden. Tony vond het vreselijk om zijn vader zo te zien. Hij was blij dat hij achter een één-weg-spiegel bevond, en dat zijn vader dus niet doorhad dat zijn zoon meeluisterde en meekeek naar hij hij verhoord werd over de gebeurtenissen van de avond daarvoor.

Totstandkoming van dit hoofdstuk: Ik wilde graag een hoofdstuk schrijven waarin inging op het verleden van onze hoofdpersonen. Ik denk dat als je wat weet over de achtergrond van de personages, dat je dan beter meeleeft met de situatie waarin een personage beland, en dat is waar ik dit hoofdstuk voor gebruik.

Feitje: De naam van het hoofdstuk verwijst naar de betekenissen van de namen Christopher en Anthony.

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 24 jun 2013 15:56

Laatste tijd weinig tijd om te schrijven vanwege toetsweek. Als ik daar klaar mee ben ga ik weer hard aan de slag met het verhaal!

Wordt eigenlijk wel een beetje gelezen wat ik hier zoal schrijf? Ik krijg zo weinig feedback.

Gebruikersavatar
Secret1994goesFilm
Oscar winnaar
Oscar winnaar
Berichten: 1551
Lid geworden op: 01 nov 2011 19:30
Locatie: Vlaanders
Contacteer:

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door Secret1994goesFilm » 03 jul 2013 18:43

Man :) ziet er goed uit!
En tof dat je het deelt op dit topic enzo.
Zelf ben ik student en hou me ook bezig met schrijven... maar het laatste jaar zit het er niet echt meer in vanwege de drukke dagen op de hoge school.

Maar ik heb mezelf gezegd deze vakantie (die ook druk zal worden met vakantiewerk+herexames) m'n allereerste boek van m'n 5-delige saga te herschrijven en tegen het einde v d vakantie door te sturen naar wat uitgeverij's :wink:
Heb jij daar nooit aan gedacht? :)

FEEDBACK: vindt de dubbele spatties wat raar... dat je zo'n witlijn verkrijgt. Ik pas dit enkel toe als ik naar een andere moment/plaats ga :wink:

Gebruikersavatar
JamesBond
Regisseur
Regisseur
Berichten: 5966
Lid geworden op: 07 feb 2011 10:16
Locatie: Rhenen

Re: Berends Schrijftopic

Bericht door JamesBond » 03 jul 2013 18:49

Bedankt! :) Als het af is ga ik het zeker naar een uitgever sturen, hierna ga ik verder met de 2 vervolgen :)

Ik doe de dubbele spatie (witregel) om het geheel overzichtelijker te houden, en niet dat je aan één stuk door hoeft te lezen, met welke kleine pauzes er tussen, maar ik kies het moment waarop ik zo'n witregel toepas wel goed.

Als je tijd hebt, stuur eens wat van jouw schrijfels in een pb'tje naar me, ik ben er wel benieuwd naar! :)

Plaats reactie